ผมเล่าเรื่องชีวิตยามสมองเสื่อมของสาวน้อยเป็นระยะๆ (๑) (๒) (๓) (๔) (๕) (๖) (๗) (๘) (๙) (๑๐) (๑๑) (๑๒) ๑๓ ๑๔ ๑๕ ๑๖ ๑๗ (๑๘) (๑๙) (๒๐) (๒๑) (๒๒) (๒๓) (๒๔) (๒๕) (๒๖) (๒๗) ๒๘ ๒๙ ๓๐ ๓๑ ๓๒ ๓๓ ๓๔ ๓๕ (๓๖) (๓๗) (๓๘) (๓๙) (๔๐) (๔๑) (๔๒) (๔๓) (๔๔) (๔๕) (๔๖) (๔๗) (๔๘) (๔๙) (๕๐) (๕๑) (๕๒) (๕๓) (๕๔) (๕๕) (๕๖) (๕๗) (๕๘) (๕๙) (๖๐) (๖๑) (๖๒) (๖๓) (๖๔) (๖๕) (๖๖) (๖๗) (๖๘) เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์กับท่านผู้อื่นที่ต้องเผชิญสภาพคล้ายๆ กัน ที่นับวันจะมีจำนวนมากขึ้น
ชีวิตที่ศูนย์วิทยาการเวชศาสตร์ผู้สูงอายุศิริราช สมุทรสาคร
เธอเริ่มไปอยู่ที่ศูนย์นี้ วันที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๖๘ เมื่อสิ้นเดือนเมษายนก็เป็นเวลากว่า ๕ เดือน โดยผู้บริหารของศิริราชให้ความเมตตา ให้อยู่ไปก่อน
ผมไปเยี่ยมวันที่ ๕, ๑๐, ๑๖ เมษายน โดยที่ช่วงวันที่ ๑๐ ผมเป็นหวัดรุนแรง จึงสวมผ้าปิดจมูก และเยี่ยมเดี๋ยวเดียว ตะโกนบอกเธอว่าผมมาเยี่ยม แต่เยี่ยมเดี๋ยวเดียวเกรงจะเอาหวัดมาติด เธอลืมตาขึ้นมาพยักหน้ารับรู้ พร้อมกับยิ้มน้อยๆ แล้วหลับต่อ
วันที่ ๑๒ - ๑๖ ต้องไปนอนเฝ้าแทน ให้ชมพู่ไปพัก บอกว่าเช้าวันที่ ๑๒ ชมพู่บอกว่าก่อนต้องไปถึง นักกายภาพบำบัดพาแม่เดิน แม่เดินเร็วเหมือนวิ่ง เมื่อผมไปเยี่ยมวันที่ ๑๖ ก่อนเที่ยง ต้องบอกว่า ตอนกลางวันแม่นอนหลับมาก ตื่นตอนเย็นถึงหัวค่ำทุกวัน หมอธัญมน เห็นผมไปเยี่ยมจึงเข้ามารายงานว่า ตอนนี้อาการต่างๆ ทรงตัว เรื่องการนอนหลับกลางวันน่าจะไม่เกี่ยวกับการให้ยาระงับอาการเกร็งของโรค พาร์กินสัน
เท่ากับว่าการอยู่รับบริการที่ศูนย์วิทยาการผู้สูงอายุศิริราช สมุทรสาคร ในขณะนี้ เข้าข่ายการดูแลระยะยาว ให้เธอมีชีวิตที่มีความสุขที่สุด
เก๋ ลูกลุงตุ๊ ไปเยี่ยมวันที่ ๑๕
ผมไปเยี่ยมวันที่ ๒๓ และ ๒๘ ได้เห็นบริการกายภาพบำบัดที่หน่วยกายภาพบำบัด ที่สถานที่กว้างขวาง มีราวฝึกเดิน ที่หมออมราเดินไม่ได้ นักกายภาพบำบัดจึงใช้รถช่วยพยุงเดินที่เราซื้อมาใช้ บางวันเดินได้รอบเดียว บางวันเดินได้ถึง ๕ รอบ มีการฝึกถีบจักรยาน ที่จริงๆ แล้วจักรยานช่วยให้เธอได้เคลื่อนไหวขามากกว่า ที่จักรยานนี้ มีจอวิดีทัศน์ให้ดู ช่วยให้รู้สึกเหมือนขี่จักรยานไปในสถานที่ร่มรื่นสวยงามในต่างประเทศ แต่หมออมราไม่ได้ดูที่จอ อีกกิจกรรมคือไปนอนให้นักกายภาพฯ ใช้เครื่องไฟฟ้าจี้กระตุ้นกล้ามเนื้อสะโพก ผมหวังว่า การได้รับการกระตุ้นเหล่านี้ จะช่วยให้สุขภาพของเธอไม่ทรุดลงไปเร็วนัก ตอนนี้เราไม่หวังให้เธอฟื้นขึ้นมาเป็นคนไข้ไม่ติดเตียงแล้ว
นอกจากนั้น ยังมีบริการนวดและประคบโดยทีมแพทย์แผนไทย
วันที่ ๒๘ หมอ ธัญมน มาบอกว่า ได้เปลี่ยนยาแก้สมองเสื่อมมาเป็นยาแปะผิวหนัง เป็นทั้งยาแก้สมองเสื่อมและแก้สั่นจากพาร์กินสัน หวังว่าจะช่วยให้การตื่นตอนกลางวันดีขึ้น แปะไปได้ ๔ วัน พบว่าเป็นผื่นแดงตรงที่แปะ คิดว่าเป็นเพราะผิวบาง หรือแพ้ยาเฉพาะที่ ไม่ใช่แพ้แบบทั่วไป ต้องลองดูต่อไป
วันที่ ๓๐ ผมโทรศัพท์ถามชมพู่เรื่องการแปะยา ยังแปะอยู่ และช่วยให้ตอนเช้าตื่นดีขึ้น การฝึกกิจกรรมและกายภาพบำบัดทำได้ดีขึ้น
วิจารณ์ พานิช
๓๐ เม.ย. ๖๙
รูปอมรา
1 ๑๒ เมษายน
2 ๑๓ เมษายน
2 ๑๔ เมษายน
2 ๒๗ เมษายน
ขอให้คุณหมออัมรา มีความสุขนะคะ
ผมหวังว่า การได้รับการกระตุ้นเหล่านี้ จะช่วยให้สุขภาพของเธอไม่ทรุดลงไปเร็วนัก
ขอให้อาจารย์สมหวังนะคะ