ชีวิตที่พอเพียง 48. อยู่กับผู้ป่วยโรคสมองเสื่อม (๕๖) บันทึกเดือนกรกฎาคม - สิงหาคม ๒๕๖๗

ผมเล่าเรื่องชีวิตยามสมองเสื่อมของสาวน้อยเป็นระยะๆ (๑) (๒) (๓) (๔) (๕) (๖) (๗) (๘) (๙) (๑๐) (๑๑) (๑๒) ๑๓ ๑๔ ๑๕ ๑๖ ๑๗ (๑๘) (๑๙) (๒๐) (๒๑) (๒๒) (๒๓) (๒๔) (๒๕) (๒๖) (๒๗) ๒๘ ๒๙ ๓๐ ๓๑ ๓๒ ๓๓ ๓๔ ๓๕ (๓๖) (๓๗) (๓๘) (๓๙) (๔๐) (๔๑) (๔๒) (๔๓) (๔๔) (๔๕) (๔๖) (๔๗) (๔๘) (๔๙) (๕๐) (๕๑) (๕๒) (๕๓) (๕๔) (๕๕) เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์กับท่านผู้อื่นที่ต้องเผชิญสภาพคล้ายๆ กัน ที่นับวันจะมีจำนวนมากขึ้น

ต้องการความใกล้ชิด

วันที่ ๑๘ กรกฎาคม ๒๕๖๗ ชมพู่ ผู้ดูแลไปพักผ่อนประจำเดือน ตอนบ่ายผมเป็นผู้ดูแล และทำหน้าที่ผู้ดูแลที่ไม่ดีโดยไม่รู้ตัว คือนั่งทำงานกับคอมพิวเตอร์ง่วน เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้นอนในห้องนอน และเรียก “พ่อ” หลายครั้ง ผมขานรับและถามว่าต้องการอะไร ซึ่งเธอตอบไม่ได้ ผมก็นั่งทำงานต่อ เพราะมีงานเร่ง ตกค่ำเธอหน้าบูดบึ้งอารมณ์ไม่ดี ผมพยายามชวนเธอไปอาบน้ำก็ไม่ยอมไป ผมต้องขอความช่วยเหลือจากต้อง ลูกสาวคนที่สอง ที่อยู่บ้านติดกัน

ต้องมีวิธีเอาใจแม่แบบที่พ่อไม่เคยเข้าใจ คือเข้าไปใกล้ชิด ชวนคุย สักครู่ก็เห็นชัดเจนว่าหน้าของเธอสดชื่นขึ้น ผมได้เรียนรู้ทันทีว่า ผมผิดที่เมือเธอเรียก ผมไม่เดินไปหาและกอดหรือสัมผัสตัวแสดงความเอาใจใส่

วันที่ ๒๑ ผมแก้ตัว โดยเมื่อเธอนั่งดูทีวีในห้องรับแขก ผมเข้าไปนั่งชิดและกอดแขน เห็นได้ชัดว่าเธอมีหน้าตาสดชื่น และอารมณ์ดีต่อเนื่องหลังจากนั้น

ออกไปกินอาหารเที่ยงนอกบ้าน

ผมบอกลูกๆ ว่าควรพาแม่ไปกินอาหารนอกบ้านอย่างน้อยเดือนละครั้ง เพื่อให้แม่ได้เปลี่ยนบรรยากาศ ได้ฤกษ์วันเสาร์ที่ ๒๐ กรกฎาคม ลูกสาวพาไปร้าน “เยี่ยมใต้” ที่ถนนเลี่ยงเมืองปากเกร็ด ที่บริการอาหารปักษ์ใต้แท้ และรู้ภายหลังว่าเป็นของอดีตรัฐมนตรี ณัฐวุฒิ ใสเกื้อ ที่เขามีวิธีเรียกแขกโดยเจ้าของร้านเดินมาทักทายแขก เมื่อคุณณัฐวุฒิมาทักทาย แป๋มแม่บ้านของต้องขอถ่ายรูป ได้รูปหมู่มาอวด

ลูกชายพาไปกินอาหารเย็นนอกบ้าน

ลูกชายนัดไว้ว่าวันอาทิตย์ที่ ๒๘ กรกฎาคม เวลา ๑๖ น. จะพาเยเชมาเยี่ยมคุณย่า และพาคุณย่าไปกินอาหารรับวิวสวยริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ร้านสองฝั่งคลอง ที่เปลี่ยนชื่อเป็นกาลนานรีสอร์ท ที่อยู่ใกล้บ้าน

ตั้มกับเยชามาตั้งแต่ ๑๔ น. ลูกชายมานอนกอดแม่ หลานสาวมานอนหลับ

พอได้เวลา ๑๖ น. ก็ยกพลขึ้นรถ ๒ คันไปที่ร้าน เดี๋ยวนี้การขึ้นรถมีความโกลาหลพอสมควร เราเอารถเข็นประจำตัวใส่ท้ายรถไปด้วย นั่งรถ ๑๐ นาทีก็ถึง สถานที่น่ารื่นรมย์มาก ดูเธอจะรู้สึกสดชื่น ยิ่งตอนกินอาหารสามีเป็นผู้ป้อน น่าจะยิ่งให้ความสุขแก่เธอ (ผมโมเมเอาเอง)

ใส่ฟันปลอมไม่เข้า

เช้าวันเสาร์ที่ ๓ สิงหาคม ผมกำลังนั่งประชุมออนไลน์ในห้องทำงาน ลูกสาวคนโตที่เป็นหมอฟันวิ่งมาตาม ให้ไปช่วยใส่ฟันปลอมให้แม่ เพราะชมพู่ใส่หลายครั้งไม่สำเร็จ ตัวหมอฟันเองก็ใส่ไม่สำเร็จ เพราะเธอเกร็งปาก จึงต้องมาตามผม

ผมใส่ครั้งที่สามจึงสำเร็จ

เป็นสัญญาณความเสื่อมถอยอีกอย่างหนึ่ง

ออกไปทำฟัน และเที่ยวตลาด

วันที่ ๑๗ สิงหาคม ลูกสาวคนที่สองพาไปให้ลูกสาวคนโตทำฟัน ขากลับถามม่ว่าแวะเที่ยวตลาดไหม แม่พยักหน้า จึงพานั่งรถเข็นเที่ยวตลาดต้นไทรใกล้บ้าน

เลี้ยงฉลองอายุครบ ๘๑ ปี

ลูกสาว ๓ คนนัดพาแม่ออกไปกินเลี้ยงฉลองวันเกิดแม่ ครบ ๘๑ ปีวันที่ ๒๗ สิงหาคม แต่นัดได้วันที่ ๒๕ ไปกินที่ร้านจีน ศูนย์การค้า Crystal ถนนราชพฤกษ์ จะเห็นว่าตอนถ่ายรูปเธอไม่รับรู้แล้ว และไม่รับรู้ว่าพาแม่ไปกินเลี้ยง แต่การได้ออกไปนอกบ้านก็ช่วยให้มีท่าทีกระปรี้กระเปร่า

วิจารณ์ พานิช

๓๐ ส.ค. ๖๗