ผมเล่าเรื่องชีวิตยามสมองเสื่อมของสาวน้อยเป็นระยะๆ (๑) (๒) (๓) (๔) (๕) (๖) (๗) (๘) (๙) (๑๐) (๑๑) (๑๒) ๑๓ ๑๔ ๑๕ ๑๖ ๑๗ (๑๘) (๑๙) (๒๐) (๒๑) (๒๒) (๒๓) (๒๔) (๒๕) (๒๖) (๒๗) ๒๘ ๒๙ ๓๐ ๓๑ ๓๒ ๓๓ ๓๔ ๓๕ (๓๖) (๓๗) (๓๘) (๓๙) (๔๐) (๔๑) (๔๒) (๔๓) (๔๔) (๔๕) (๔๖) (๔๗) (๔๘) (๔๙) (๕๐) (๕๑) (๕๒) (๕๓) (๕๔) (๕๕) (๕๖)
เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์กับท่านผู้อื่นที่ต้องเผชิญสภาพคล้ายๆ กัน ที่นับวันจะมีจำนวนมากขึ้น
เสื่อมถอยอย่างมีความสุข
ตลอดเดือนกันยายน - ตุลาคม ๒๕๖๗ ผมสังเกตว่าสาวน้อยอ่อนแอลงไปอย่างชัดเจน การเดินช้าลง เดินเองแทบไม่ได้ หรือได้เพียงสองสามก้าวก็ทำท่าจะล้ม จูงเดินก็ต้องรอให้เธอก้าวขาช้าๆ การเดินออกกำลังตอนเย็นก็ช้าลง และบางวันหมดแรง ต้องนั่งรถเข็นกลับ
แต่เมื่อชวนคุย และทักทาย จะเห็นใบหน้าของคนมีความสุข
เพื่อนร่วมรุ่นศิริราช ๗๓ มาเยี่ยม
หมอปุ๋ย อัญชลี เพื่อนสนิทตั้งแต่เรียนที่จุฬา และที่ศิริราช นอนหอห้องเดียวกัน มาจากอเมริกา มาชวนเพื่อนที่เมืองไทยอีก ๒ คน คือ หมอแป๊ด (พลอากาศตรี) กับหมอฝอย (รองศาสตราจารย์แพทย์หญิงเสาวคนธ์ อัจจิมากร หมอสูติที่รามาฯ) มาเยี่ยม บ่ายวันอาทิตย์ที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๖๗ ซึ่งเป็นวันมงคลคือวันนวมินทรมหาราช
เธอค่อยๆ จำเพื่อนได้ และเรียกชื่อเพื่อนได้ทุกคน แถมยังบอกหมอปุ๋ยว่าสวยหลายครั้ง หมอปุ๋ยเป็นดาวจุฬา ปี ๒๕๐๕ เพื่อนๆ ชมว่าหน้าตาแจ่มใส ดูมีความสุข แต่เธอคุยกับเพื่อนไม่ได้เลย ได้แต่ยิ้ม เพื่อนๆ จึงคุยกับลูกสาวและสามีแทน ได้เล่าเรื่องเก่าๆ สมัยอยู่หอหญิงที่ศิริราชด้วยกัน นศพ. อมราได้ชื่อว่าขยันเรียนสุดๆ แถมยังขยันเขียนจดหมายถึงแฟนที่อเมริกาด้วย (ปี พ.ศ. ๒๕๑๐)
วิจารณ์ พานิช
๒ พ.ย. ๖๗
1 สี่หมอศิริราช ๗๓
2 สามีร่วมคุย
3 ต้องร่วมคุย
4 ร่ำลา
คุณหมอสวยทั้งสี่ท่านเลยนะคะ