้happy ba 16 บันทึก 16 บล็อกเกอร์

Happy Ba 16 บันทึก 16 บล็อกเกอร์

http://www.gotoknow.org/posts/537212

16. อักขณิช

ฉันดีใจที่มีเธอ  http://www.gotoknow.org/posts/508150 

ในช่วงที่เธอเป็นพิธีกรอยู่นั้นผมมองเห็นเธอทำหน้าที่อย่างมีความสุข มีมุกฮาขำๆ ใหม่ๆ มาแทรกอยู่ตลอด (ชนิดที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยตอนอยู่ที่บ้าน )สามารถเรียกเสียงฮาและเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา  อีกสิ่งหนึ่งที่ผมมองเห็นในวันนั้น ก็คือ ความกระตือรือร้นและความทุ่มเทที่เธอมีต่องานทุกอย่างที่เธอทำ  จนทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วย  ตอนที่ผมขับรถพาเธอกลับบ้าน  เธอถามผมว่า เป็นอย่างไรบ้าง? เธอทำหน้าที่ได้ดีไหม?  ผมตอบเธอไปว่า  ยอดเยี่ยมเลย  ทำหน้าที่ได้ดีมาก เกินความคาดหมายจริงๆ  จากนั้นผมก็ถามเธอบ้างว่า  “เหนื่อยไหมจ๊ะ...ที่รัก? ”  เธอก็ตอบว่า“เหนื่อยมากเหมือนกันค่ะ  แต่ก็ต้องอดทน เพื่อครอบครัวของเรา เพื่อชีวิตที่ดีกว่าของเรา”ผมฟังแล้ว รู้สึกอึ้งเลย อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

  ในห้วงความรู้สึกนึกคิดของผม....เธอเป็นผู้หญิงที่มีความประเสริฐเหลือเกินเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม  หัวใจของเธอช่างงดงาม แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ยิ่งนักผมรู้สึกดีใจและภาคภูมิใจเหลือเกินที่ได้เธอมาเป็นคู่ชีวิตของผมผมดีใจที่มีเธอ และสัญญากับตัวเองว่าจะคอยดูแลเธออย่างดีที่สุดจนกว่าลมหายใจสุดท้ายในชีวิตของผมจะมาถึง

ฉันดีใจที่มีเธอ  บันทึกที่กล่าวถึงภรรรยา อย่างนึกไม่ถึงว่าภรรยาจะทำได้ตามที่เห็น เกิดความประทับใจ เมื่ออยุ่กันตามลำพังก็กล่าวชื่นชมให้ทราบถึงความรู้สึกที่มีต่อภรรยา เป็นสิ่งที่ดีของชีวิตคุ่ สิ่งที่นึกไม่ถึงเกิดขึ้นได้เสมอ อ่านแล้วทำให้คิดถึงคุณปู่ของเด็กๆอยู่กับคุณย่ามา 57 ปี พึ่งมาทราบว่าคุณย่าอ่านลายมือได้แม่นมากให้กับญาติพี่น้องของผู้เขียน 10 กว่าคน สร้างความสุขให้ทุกคนได้มากมายทีเดียว  คุณปู่ก็ได้แต่อึ้งและนั่งมองด้วยความแปลกใจและชื่นชมคุณย่า


 17.ตันติราพันธ์

บริการด้วยด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์..แม่http://www.gotoknow.org/posts/453569

หากจะให้ผู้เขียนพรรณาถึงการให้บริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ของแม่นี้ ก็คงจะเขียนได้เป็นสิบๆบันทึกเพราะตั้งแต่เกิด จนถึงวันตายของเรา ถ้าแม่ยังอยู่เราจะได้รับบริการที่ดีเยี่ยมทุกขั้นตอนทีเดียว แม่เป็นคำที่ออกเสียงง่ายแม้ว่าคนๆนั้นจะมีปัญหาในการพูด แม่เป็นบุคคลพิเศษเป็นของขวัญอันสูงค่าที่ได้รับมาพร้อมกับการเริ่มมีชีวิตของเรา  แม่เป็นกัลยาณมิตรที่ปรารถนาดีที่สุดในโลกแม่เป็นเวลาที่เที่ยงตรงมากกว่านาฬิกาเรือนไหนๆ จงภูมิใจในแม่ของเราไม่ว่าแม่จะเป็นใคร มีฐานะอย่างไร แม่มีที่สถิตย์ที่เดียวคือเหนือหัวของเราขอบันทึกเพื่อสรรเสริญเจริญคุณแม่ทุกคน และรำลึกถึงวันเวลาที่ผู้เขียนมีแม่ที่สุดยอดในการเกิดครั้งนี้ของผู้เขียนเองด้วยค่ะ

บริการด้วยใจของความเป็นมนุษย์

คุณหมอบุญรุ่ง กล่าวถึงความเป็นแม่ ทำให้เราคิดถึงแม่

พระในบ้านที่ทุกคนต้องเคารพรักคิดถึงเสมอ กล่าวได้อย่างประทับใจมากค่ะ


   18.     วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei--

เสน่ห์แม่บ้าน....ลูกหลานเต็มเริน(เรือน)  http://www.gotoknow.org/posts/533132

สิ่งหนึ่งที่ลูกหลานชอบมาที่บ้านผู้เขียนคือ เสน่ห์แม่บ้าน ในการปรุงอาหารตามสั่ง 

คือใครอยากกินอะไรสั่งมาทำให้ทุกอย่างรับประกันความอร่อย  ปีนี้มีรายการอาหารหลายเมนู แต่น่าสนใจคืออาหารว่าง ....กะปิน้ำปลาหวานที่เจ้าของบ้านเต็มใจนำเสนอด้วยความอร่อยราคาถูก แถมส้มสูกลูกไม้ก็ไม่ต้องซื้อ มีพร้อมสรรพในสวนที่เป็นเหมือนตู้เย็นหรือเซ่เวน เพราะไปเก็บได้ทุกเวลา แต่ทว่าต้องทนต่อเจ้าของที่เฝ้าอยู่ คือมดแดงกะปิน้ำปลาหวาน...หม้อนี้มีเครื่องปรุง 1.น้ำตาลปิ๊บ หรือน้ำผึ้งเหลว ก็ได้ 2. กะปิ 3.เกลือ 4.พริกชี้ฟ้า 5.กุ้งแห้ง ปรุงรสตามชอบ  เอาขึ้นตั้งไฟ ก็จะได้กะปิน้ำปลาตามต้องการ

เสน่ห์แม่บ้าน

คุณวญ่า ชื่นชมภรรยาแม่บ้านได้อย่างน่ารัก คงมีแม่บ้านอีกหลายคนเห็นเมนูกะปิน้ำปลาหวาน

แล้วคงอยากทำบ้าง สูตรไม่ยากอะไรเลย เป็นอาหารที่อร่อย ลูกหลานฯมากินกัน คุณพ่อบ้านก็มีความสุขนะคะ


19. ประกาย~natachoei ที่~natadee

ความสุขในพื้นที่ออนไลน์ http://www.gotoknow.org/posts/508093 

   เพื่อน จป เอก คนนี้เรายังไม่เคยเจอกัน  เรารู้จักกันทางออนไลน์ .......ทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การทำงาน ช่วยค้นหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการทำงานที่รับผิดชอบเกิด Happy brain ทางออนไลน์  เพื่อนจะส่งเนื้อหาวิชาการ  ปรัชญาชีวิต  เตือนให้ทำบุญ  เตือนให้ไปวัด  เล่าเรื่องราวที่ได้ไปทำบุญมา ฝากบุญมาให้  ซึ่งนับว่าเป็นพื้นที่ออนไลน์ที่เกิดความสุขด้าน happy soul มากๆ  และไม่น่าเชื่อว่าเราเกิดเดือนเดียวกัน ฉันเกิดวันที่ 11 ส่วนเพื่อนเกิดวันที่ 12 ตุลาคม   อายุห่างกัน 2 ปี     พื้นฐานทางครอบครัวที่แตกต่างกันเพื่อนจะยังมีแม่ที่อายุมากแล้ว มีน้องสาว บ้านอยู่ ติดชายทะเล ในหมู่บ้านชาวประมงทางจังหวัดประจวบคีรีขันธุ์ เพื่อนคนนี้ส่งข้อความมาทาง mail แต่ละวันมีอะไรบ้าง จากที่ถอดบทเรียนได้จากเนื้อหาที่ส่งมาให้ ที่เป็นข้อคติที่เตือนให้ปฏิบัติ เตือนให้คิด

 ความสุขในพื้นที่ออนไลน์

เพื่อน ในออนไลน์ จะว่ามีความเสี่ยงก็ว่าได้ จะว่าไม่มีก็ว่าได้ แต่สิ่งที่น้องประกายบอกกล่าวเล่าให้ทราบ เป็นเพื่อน แนะนำ ห่วงใย สอนบอกในสิ่งดีๆ ทำให้เรานึกถึงเพื่อนที่ทุกคนมีไหมค่ะ หลายคนคงมี และได้รับสิ่งดีจากเพื่อนเช่นเดียวกันกับคุณประกายนะคะ แน่นอนทำให้เราชาว gotoknow นึกถึงสิ่งดีๆที่มีให้กันเสมอนะคะ


20. คุณมะเดื่อ

อีกครั้งกับบ้านประสบโชค เติมชีวิตเขาต่อชีวิตเรา

http://www.gotoknow.org/posts/500083

สังเกตดูว่า ผู้ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์ มีสีหน้า แววตา สดชื่น ยิ้มแย้มแจ่ใส ทุกคนเพราะวันนี้มีอาหาร ให้รับประทานกันเต็มที่ สัเกตดูว่าแต่ละคนรับประทานกันคนละหลายๆจาน ( ชาม) ทุกๆคนกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ทุกคนที่นำอาหรไปเลี้ยง นั่งอมยิ้มด้วยความอิ่มเอมใจ
คุณมะเดื่อให้กำลังใจเขา โดยให้เขาคิดว่า ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ล้วน เกิดตั้งอยู่และดับไป ไม่มีอะไรยั่งยืนดั่งคำสอนของพระพุทธเจ้า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดไม่มีใครห้ามได้ หากจะเกิดถ้าไม่เกิด แม้เาจะพยามให้เกิดสักเพียงใด วันพรุ่งนั้ยังมีชีวิตจะต้องดีกว่านี้ ต้องรักตัวเองและให้กำลังใจตัวเองให้มากที่สุด กำลังจากผู้อื่นมีความสำคัญ แต่สำคัญที่สุดคือกำลังใจตัวเอง

อีกครั้งกับบ้านประสบโชค เติมชีวิตเขาต่อชีวิตเรา

มีความสุขทั้งผู้รับและผู้ให้  รวมทั้งผู้ที่ได้ชมภาพและอ่านบันทึกนี้ ก็ชื่นชมอิ่มใจไปด้วย และบางคนอาจจะคิดในใจว่าอยากไปร่วมด้วยมาก ได้ไปพูดคุย ปลอบให้กำลังใจ โดยเฉพาะผู้ที่ไม่มีญาติไปเยี่ยมเลย  คำพูดเล็กๆน้อยๆแสดงความเอื้ออาทรให้ผู้ด้วยโอกาสกว่านั้นสำคัญไม่น้อยกว่าอาหารที่ได้รับ การให้กำลังใจที่คุณมะเดื่อกล่าวอ้างถึงำสอนของพระพุทธเจ้านันยั่งยืนและจริงแท้แน่นอนเป็นสิ่งที่ดีมากค่ะ

 

21.บุษยมาศ

นักวางแผนชีวิตครอบครัว  http://www.gotoknow.org/posts/376467

เธอระมัดระวังมากในเรื่องค่าใช้จ่ายในครอบครัว...แต่ฉันยอมรับเธออยู่อย่างหนึ่ง คือ  "เรื่องเก็บเงิน...เธออีกนั่นแหล่ะ...ที่เป็นคนสอนให้ฉันเป็นผู้หญิงทำงาน...เธอบอกว่าสมัยนี้...ผู้หญิงไม่ใช่ให้สามีเป็นผู้เลี้ยงดูแล้ว...เธอต้องเป็นผู้หญิงที่สมกับเป็นผู้หญิงยุคใหม่  เรียกว่า  "ผู้หญิงทำงาน"...เมื่อฉันไม่มีชีวิตแล้ว  เธอจะได้หาเลี้ยงตัวเองได้...โดยไม่ต้องไปพึ่งพาคนอื่น...เธอสอนให้ฉันช่วยเหลือตัวเองมากกว่าที่จะพึ่งพาผู้อื่น...เธอสอนให้ฉันเป็นคนที่แข็งแกร่งกับชีวิต + เป็นผู้หญิงทำงาน... ฉันยังคิดว่า  "ฉันได้รับความคิด + การถ่ายทอดเรื่องการวางแผนชีวิต  จากเธอมา"...ซึ่งฉันก็สามารถนำมาปรับใช้กับเรื่องการทำงานในหน้าที่ด้วย...ฉันและลูก ๆขอขอบคุณเธอมาก...ถึงแม้เธอจะมาถึงบั้นปลายของชีวิตหลังเกษียณอายุราชการแล้ว...ฉันและลูก ๆจะเป็นฝ่ายที่จะดูแลเธอเอง...ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้รับราชการแล้ว...ครอบครัวเราก็ยังมีสมบัติที่เราได้สร้างกันไว้เมื่อตอนที่เธอยังเป็นหนุ่ม ๆตอนที่ร่างกายแข็งแรง...ฉันและลูก ๆ จึงขอมอบบันทึกนี้เป็นของขวัญให้กับเธอเพื่อจะได้อยู่กับพวกเรานาน ๆ...

นักวางแผนชีวิต  โชคดีที่มีผู้นำวางแผนครอบครัวให้อย่างรอบคอบ

และเป็นตัวอย่างที่ดีได้ให้กับครอบครัวอื่นๆ ชื่นชมมากค่ะ


22. ...ปริม ทัดบุปผา...

สมการ...การอดออม  http://www.gotoknow.org/posts/485232

วิธีการจัดการด้านการเงินแบบง่ายๆ และมีประสิทธิภาพสูงที่ว่านั้นก็คือให้เราคิดว่าพอได้เงินเดือนมาเราจะเอา แบ่งใส่ไว้ในกระปุกที่มีวัตถุประสงค์ที่ต่างกันแล้วใช้เงินตามนั้น ซึ่งในความเป็นจริงเราอาจแยกรายได้ของเราไว้ใน 6 บัญชีต่างกันตามสัดส่วนของรายได้ดังนี้

1. บัญชีเพื่ออิสรภาพทางการเงิน (financial freedom account) 10%

2. บัญชีออมทรัพย์ระยะยาว (long term saving account) 10%

3. บัญชีเพื่อการเรียนรู้ (education account) 10%

4. บัญชีค่าใช้จ่ายที่จำเป็น (necessity account) 50%

5.  บัญชีเพื่อการผ่อนคลาย (play account) 10%

6.  บัญชีสำหรับการให้ (gift account) 10%

สมการการอดออม 

หลายคนหลายๆครอบครัวไม่มีการทำบัญชีรายรัยรายจ่ายเลย ไม่ว่าพ่อบ้านหรือแม่บ้าน หรือคนที่มีชีวิตโสด แต่ละคนคงมีเหตุผลต่างกันไป น้องปริมได้บอกกล่าวหลักการอย่างชัดเจน ผู้ที่ทำอยู่อาจจะมีการปรับเปลี่ยนได้ หรือผู้ที่ยังไม่เคยทำ ก็อาจจะเริ่มได้คิดและเริ่มสนใจที่จะทำ หรือบางคนไม่สนใจเลย บันทึกที่เป็นแนวการเก็บออมที่รอบคอบนำไปสอนบอกกล่าวให้กับเด็กๆได้อย่างดีเมื่อเขามีเงินเดือนมีรายรับรายจ่ายจะได้นำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ ใช้ในครอบครัว หรือเมื่อมีชีวิตคู่ ได้อย่างดี


23. Wasawat Deemarn

พ่อแม่จะอยู่กับคุณอีกกี่ปี? ... อยากทำสิ่งใดก็รีบทำ จะรอเวลาทำไม? http://www.gotoknow.org/posts/531589

ทำไมคุณถึงไม่ตอบแทนพ่อแม่ซะตอนนี้ และเดี๋ยวนี้!คุณจะรอเวลาทำไม พ่อแม่เขารอคุณไม่ได้หรอก อายุท่านก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จากร่างกายแข็งแรง ก็อ่อนแอลงตามสังขาร ยังจะรออีกไหมใครไม่เคยกราบเท้าพ่อแม่เลยในชีวิต ... ให้กลับบ้านไปลองทำดูแล้วคุณจะรู้ว่า มันปลื้มปีติแค่ไหนในชีวิต อย่าได้ไปกราบเท้าท่าน ตอนท่านนอนอยู่ในโลงแล้ว ใครไม่เคยบอกรักพ่อแม่เลยในชีวิต ... ให้กลับบ้านไปบอกทีแฟนหรือเพื่อนบอกรักได้ตลอดทีกลับพ่อแม่ กลับเขินอายที่จะทำใครไม่เคยกอดพ่อแม่บ้างเลยในชีวิต ... ให้กลับไปกอดแล้วคุณจะรู้ว่า ความสุขจากความอบอุ่นของท่านมันสุขแค่ไหน อย่าได้รอเวลาอีกเลย พ่อแม่เขาไม่รอคุณหรอกอยากทำอะไรก็รีบทำเสียบัดนี้ ตอนนี้เมื่อภายหลังจะได้มาต้องบอกว่า " รู้แบบนี้ ... ทำดีกว่า"
ที่มีสิ่งที่รักอยู่ข้าง ๆ กายอยู่แล้วแต่กลับไม่เคยคิดจะดูแลรักษามองเห็นเป็นเรื่องธรรมดาไปเืมื่อสูญเสียไปแล้ว ถึงค่อยจะรู้สึกการแสดงออกของความรักเป็นเรื่องที่สำคัญมากในเรื่องความสัมพันธ์ทุกแบบหากคุณไม่แสดงออก แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคุณรักเขา ห่วงเขา หรือ คิดถึงเขาแค่ไหน?แสดงออกและบอกเขาก่อนที่จะสายเกินไปเถอะครับโอกาสในชีวิตอาจไม่ีมีครั้งที่สองเสมอไปพ่อแม่จะอยู่กับคุณได้อีกกี่ปี  อยากทำสิ่งใดก็รีบทำจะรออะไร

พ่อแม่จะอยู่กับคุณอีกกี่ปี ? อยากทำสิ่งใดก็รีบทำ จะรอเวลาทำไม

ใครอ่านจบแล้วไม่โดนใจ ก็ไม่ทราบว่าจะกล่าวว่าอะไรแล้วค่ะ คงมีหลายคนตอบไม่ได้นะคะว่ารออะไร รอให้พ่อแม่เสียชีวิตก่อน แล้วค่อยนำอาหารที่ท่านชอบให้ท่านข้างโลงศพ ใส่บาตร ถวายสังฆทาน ตามไปให้ท่านหรือค่ะ ตอนท่านยังพูดได้เดินได้ ไปหาท่านบ่อยแค่ไหน  ที่ผู้เขียนกล่าวนี้ก็โดนใจที่มีความรู้สึกผิดที่ได้สูญเสียเตี่ยที่จากไปแบบกะทันหัน  เมื่ออาจารย์ Wasawat  เขียนบันทึกนี้จึงอยากให้ทุกคนเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อพ่อแม่ของเราด้วยนะคะ


24. ไอดิน-กลิ่นไม้

“น้ำท่วม…กับความดีงามบนความหายนะ”  http://www.gotoknow.org/posts/467594

 ในแต่ละวัน ผู้เขียนได้ติดตามข่าวน้ำท่วมในท้องที่ต่างๆ ได้เห็นถึงความยากลำบากในการดำเนินชีวิตของผู้ประสบอุทกภัย ทำให้เกิดความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ อยากให้วิกฤติครั้งนี้ผ่านพ้นไปโดยเร็ว คอยเอาใจช่วยให้จังหวัดต่างๆ รวมทั้งกทม. และรัฐบาล สามารถป้องกันและแก้ปัญหาน้ำท่วมได้สำเร็จ

 ความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงของมหาอุทกภัยในเมืองไทย ก็คือ การได้เห็นภาพของหน่วยงาน องค์กร สื่อมวลชน คณะ บุคคล บุคคลต่างๆ รวมทั้งกัลยาณมิตรชาว GotoKnow ที่มีน้ำใจเสียสละกำลังทรัพย์ กำลังกาย กำลังสติปัญญา และกำลังใจในการให้ความช่วยเหลือผู้ประสพอุทกภัย ผู้เขียนเองก็ได้แต่ส่งกำลังใจไปช่วย และบริจาคทรัพย์ช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในโอกาสต่างๆ

น้ำท่วม กับความดีงามบนความหายนะ

อาจารย์ไอดิน-กลิ่นไม้ เขียนบันทึกนี้ หลายๆคนคงทำให้คิดถึงตัวเองที่มีความรู้สึกที่คล้ายๆหรือเหมือน ยามที่น้ำท่วม ฯมากมายหลายจังหวัดครั้งนั้น ความห่วงใยความรู้สึกเกิดขึ้นต่างๆนาๆ ที่คงลืมยากและไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกในประเทศของเรา  จากเหตุการณ์ปีนั้น น้องสาวลูกอา  เพื่อนสนิท ก็โดนต้องอพยพครอบครัวไปอยู่ที่ไม่ใช่บ้านของตน  จากเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งนั้น เมื่อได้กลับบ้านบางพื้นที่ของสุพรรณก็เตรียมการขยายถนนหากเกิดน้ำท่วมก็หลีกเลี่ยงมาใช้อีกถนนได้ เห็นแล้วก็ชื่นชม หลายๆจังหวัดคงทำเช่นกันนะคะ


25. ดอกหญ้าน้ำ

ก้อนหิน' ความสวยจากธรรมชาติ นำมาทำห้องน้ำห้องส้วม  http://www.gotoknow.org/posts/489614

ด้วยระยะทางทุรกันดาร และงบประมาณที่มีน้อยนิด ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา "บ้านรังบี้" (ศศช.) ต.อมก๋อย อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ สำหรับการสร้างโรงเรียนใหม่ ให้มีพื้นที่และขนาดสามารถรองรับกับจำนวนนักเรียนและกิจกรรมการเรียนการสอน ที่สำคัญคือ จะต้องมีห้องน้ำห้องส้วมสำหรับใช้ปล่อยทุกข์หรือชำระล้างร่างกายทั้งของครู นักเรียน และแขกผู้มาเยี่ยมเยียนศศช.  ดังนั้นทุกคนจึงร่วมแรงร่วมใจกันทำห้องน้ำห้องส้วมที่ทำด้วยก้อนหินเป็นส่วน ประกอบหลักเลย เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย และเพื่อความสวยงามด้วยค่ะ  งั้นเริ่มต้นกันทำห้องน้ำเลยดีกว่าค่ะขั้นตอนแรกพวกเราจะต้องไปเก็บก้อนหินในลำห้วยมากองไว้ที่ที่จะสร้างห้อง น้ำห้องส้วม คนละหลายสิบเที่ยวเลยแหละ จนกว่าจะพอ ทำเอาเหนื่อยหอบเลยค่ะขั้นตอนที่สอง คือ ผสมปูนเพื่อเป็นตัวเชื่อมก้อนหินขณะก่อผนังขึ้น ส่วนโครงสร้างให้ผู้ใหญ่ทำ เด็ก ๆ อย่างน้อง ๆ ยังไม่ต้องทำค่ะ อันตราย!!!!

@ช่วยกันผสมปูน กวนปูน ทำเอาเหนื่อยเลยนะ แต่สำหรับน้อง ๆ แล้วสบายมากค่ะ@ 

@น้องตัวเล็ก ๆ ช่วยกันคัดเลือกก้อนหินให้พี่ ๆ นะ@

@เริ่มเห็นรูปร่างกันแล้วใช่ไหมละค่ะ@

ก้อนหินความสุขจากธรรมชาติ นำมาทำห้องส้วม

ก้อนหินธรรมชาตินำมาทำห้องน้ำ ชื่นชมอย่างมาก นำสิ่งธรรมชาติที่หาเก็บได้เอง

ร่วมมือร่วมใจกันทำออกมาได้อย่างสวยงาม และดูแข็งแรง 


26. Tawandin

โลกสวยด้วยมือเรา ♣ ตอน...จากความทรงจำอันงดงามสู่ความสุขแห่งปัจจุบัน

 http://www.gotoknow.org/posts/501729

ยามนั่งล้อมวงทานข้าว ฉันสังเกตเห็นแม่เด็ดใบตำลึงให้ลูกหญิงทั้งสองแล้วแม่ก็ม้วนเถาตำลึงจิ้มน้ำพริกเข้าปากเคี้ยวกับข้าวอย่างเอร็ดอร่อยฉันข้องใจ จึงถามแม่ แม่บอกว่า “เถาตำลึงเนี่ย มันเหนียวก็จริงนะ แต่พอเคี้ยวนานๆ จะมีรสมัน อร่อยกว่าใบอีกนะ”นับจากวันนั้น เด็กหญิงเริ่ม “เรียนรู้”...ที่จะม้วนผักตำลึงทั้งใบทั้งเถาจิ้มน้ำพริกเข้าปากตามเด็กหญิงเห็นพี่ชาย รวบดอกและยอดสะเดาจิ้มน้ำพริกเข้าปากเคี้ยวอย่างหน้าตาเฉยเธอก็ถามพี่ๆว่า “ไม่ขมหรือ” พี่บอกว่า..“มันขมตอนแรกนะ แต่เคี้ยวนานๆมันมีรสมันรสหวานด้วย และมันเป็นยา”ฉันจึงเรียนรู้...ที่จะรูดผักสะเดาเคี้ยวกร้วมๆตามพี่ชายบ้าง จึงรู้สึกว่ามันก็ขมๆมันๆอร่อยดีนะฉันเห็นพ่อหั่นฝักเพกาสดๆจิ้มกะปิดิบๆเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยฉันถามพ่อว่า “ไม่ขมเลยหรือพ่อ” พ่อบอกว่า “ลองจิ้มดูสิ มันหวานๆเผ็ดๆ ขมนิดหน่อยเอง” ฉันจึงเรียนรู้...รสชาติความ "หวาน เผ็ด ขม" ของเพกา

โลกสวยด้วยมือเราฯ  การเรียนรู้เพียงแค่ชิมก็ได้รับสิ่งดีๆให้กับร่างกายได้  ในเมื่อพ่อกับพี่กินได้ เรียนรู้ด้วยการลองด้วยตัวเองนั้นไม่ยากเลยค่ะ จากสิ่งที่ไม่เคยกินกินได้ และสามารถที่จะนำบอกกล่าวผู้ที่ไม่เคยกินได้ต่อไปได้อีก


27. ภูสุภา     

พอ http://www.gotoknow.org/posts/463442

พอคำว่าพอ สำหรับแต่ละคน คงนิยามยากตัวอย่างคร่าว ๆ ของเราเงินเดือนได้มา แบ่งเป็นเงินออม 30%  ค่ากินอาหาร ค่ายา ขนม เครื่องดื่ม 30% เงินใช้สอยหลักเช่นเสื้อผ้า ค่าไฟฟ้า ค่าโทรศัพท์อีก30%  ส่วนที่เหลืออีก10% เป็นเงินสำรองเผื่อเหลือเผื่อขาด หรือเงินค่า  สังคม  เงินสมทบทำบุญฯ เวลาจะเที่ยว หรือใช้เงินนอกเหนือจากนี้ อาจขยับเปลี่ยนแลกกันกับเงินอีกก้อนเช่น เดือนนี้ปิดเทอม มีรายการดูหนังและเที่ยวเพิ่มมาเราก็ลดการใช้จ่ายส่วนเสื้อผ้า ไฟฟ้าเราสามคนพร้อมใจกันเปิดเครื่องปรับอากาศน้อยลง ปิดการใช้เร็วขึ้น
และลดการใช้โทรศัพท์ เราทำอย่างนี้ตั้งแต่ลูกรู้ความ เข้าใจเหตุผลเราจึงมีเงินออม และคิดว่า ที่ออมอยู่นั้น "พอ"และเมื่อเราคิดว่า พอส่วนที่เหลือเกินต้องการเราจึงเผื่อแผ่ออกไปที่คนอื่นบ้าง คนอื่นคงได้ใช้เกิดประโยชน์เช่นบริจาคเป็นเงินทุนการศึกษาแก่เด็กยากจนขององค์กรที่เราดูแล้วว่า น่าเชื่อถือ น่าไว้วางใจ

พอ

คำสั้นๆที่เมื่อทำได้แล้วก็สุขใจ การเผื่อแผ่ผู้อื่นจากการออมก็ยิ่งสุขใจมากขึ้นอีก รู้จักพอและรู้จักออม เป็นสิ่งที่ดีต่อทุกคนได้ขอเพียงได้เริ่มปฏิบัติ แล้วจะทราบว่า มีความสุขได้ทีหลังจากการพอและออม


28.    ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

พะยอม..ต้นไม้ที่รักฝังใจ http://www.gotoknow.org/posts/534140

ราว ๖ ปีที่ผ่านมา ผู้เขียนคิดถึงต้นพะยอมมากๆ จึงไปหาซื้อมาปลูกข้างบ้าน ต้นเล็กๆ ต้นละ ๑๕๐ บาท ตอนนี้เริ่มสูงใหญ่แล้ว วันก่อนไปเที่ยวอีสาน เห็นเขาปลูกต้นใหญ่มากในปั๊มน้ำมัน ถามราคาเขาบอกซื้อมาต้นหนึ่งนับหมื่นบาท

จึงตรงกับข้อมูล..ด้านสถานะการอนุรักษ์ ซึ่งขณะนี้ ต้นพะยอม อยู่ในขั้นถูกคุกคาม ใกล้สูญพันธุ์ พบในแถบลาว กัมพูชา พม่า และไทย ชอบขึ้นในดินปนทราย  สรรพคุณทางยา เปลือกต้น มีรสฝาด ต้มดื่มแก้ท้องร่วง แก้ลำไส้อักเสบ ฝนทาสมานบาดแผล ทุบใส่น้ำตาลหมักกันบูด  ดอก  สามารถประกอบอาหารได้ รสหอมสุขุม ปรุงเป็นยาแก้ลม บำรุงหัวใจ ลดไข้

พะยอมต้นไม้รักฝังใจ

ทำให้ทราบว่ามีโรงเรียนชื่อเพราะมาก ไพรพะยอม หลายคนเข้ามาอ่านแล้วอยากปลูกต้นพะยอมไหมค่ะ ดอกหอม สรรพคุณเยี่ยม บำรุงหัวใจ ฯปลูกแล้วมีดอกนำมาชงชาสดๆหรือตากแห้งไว้เป็นชาอย่างดีของฝากของขวัญได้ดีทีเดียว ชาดอกพะยอม จากบันทึกทำให้ทราบว่า ความทรงจำตั้งแต่เด็กนั้นทำให้ มีความสุขได้ถ้าหาสิ่งนั้นๆมาอยู่ใกล้ตัวได้ก็ควรทำเมื่อทำได้แล้ว สิ่งที่เคยคิดถึงก็ยังคิดถึงแต่เมื่อมองเห็นบ่อยๆตลอดเวลา ความสุขบังเกิดได้อีกมากทีเดียว ต้นไม้ให้สิ่งดีๆกับเราโดยเฉพาะการเป็นยาใกล้ตัวได้อีกด้วย การปลูกต้นไม้ หากทราบสรรพคุณของต้นที่เราปลูกไว้ในบ้าน ในสวน ก็จะทำให้เราได้ประโยชน์มากขึ้นและแบ่งปันได้เช่นกัน


29. วิชญธรรม

ขัดเสา.....ภาวนา   http://www.gotoknow.org/posts/49879

ผมขัดอีกต้นหนึ่ง แล้วผมก็ข้ามไปปัด ขัดเสาต้นตรงกลางอีกต้น.....สักพักหลวงปู่ก็บอกว่า  “พอละ หละ..(พอแล้วละ)........”  แล้วก็เดินจากไป.......ผมเดินมาเล่าเหตุการณ์ว่า  ผมฟ้องหลวงปู่ถึงความในใจของผม  ให้พี่ผมฟัง แล้วก็ฟ้องว่าหลวงปู่ไม่ยอมตอบผม...พี่ผมถามคืน.......” รู้ไหมว่าหลวงปู่สอนอะไร?? “ผมงง!!!!! ไม่เข้าใจ!! พี่ผมอธิบายต่อ...... “ใจเมื่อมันยังไม่นิ่ง หลวงปู่ก็อยากให้เราเอาสติไปจดจ่อก็งานที่ทำแทน.....คุณน้อง...เข้าใจหรือ ยัง?? ท่านก็สอนเจ้...อย่างงี้เหมือนกัน”  ผมนึกถึงประโยคที่หลวงพี่ “สวิต” พูดได้ขึ้นทันที “ทำงานทุกชนิด...ให้จิตว่าง

ขัดเสาภาวนา  ความคิดวนเวียนจิตใจไม่ว่าง เมื่อได้ทำ มือไม่ว่างใจอยู่กับสิ่งที่ทำ  แล้วสิ่งที่ดีตามมา คือเสาสะอาด ใจก็ดีขึ้น  เหมือนการสอนเด็กเล็กที่อยากให้พ่อแม่ตามใจในสิ่งที่อยากได้หรือผู้ใหญ่ที่ดื้อๆ การเบี่ยงเบนประเด็นทำได้ก็ควรทำ 


  30. แผ่นดิน

ส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก : (น้องแดน) การเรียนรู้เรื่องสำนึกรักบ้านเกิด (ผ่านการเป็น "ผู้ช่วยพี่เณร")  http://www.gotoknow.org/posts/533087

ผมเชื่อว่าการส่งลูกๆ กลับมาใช้ชีวิตที่บ้านนอกนั้น  เป็นกระบวนการอันสำคัญอย่างยิ่งยวดในการปลูกฝังให้พวกเขามีจิตสำนึกที่ดีต่อการเป็นพลเมืองของสังคม   หากแต่ในมุมกลับกันคำว่าสังคมอาจดูเป็นนามธรรมสำหรับลูกๆ อยู่มากโข  ผมเลยต้องย่นย่อความเป็นสังคมในเล็กลีบลงมาอยู่ในรูปของ “หมู่บ้าน” อันเป็น “บ้านเกิด” ในชนบทของผมเอง โดยส่วนตัวผมเชื่อว่าการที่น้องแดนได้สัมผัสกับเรื่องราวในวิถีเช่นนี้คือกระบวนการอันสำคัญ ของการปลูกฝังให้เขามีจิตสำนึกที่ดีต่อสังคม  ผ่านฐานการเรียนรู้ของ “บ้านเกิด”  ฐานการเรียนรู้ทประกอบด้วยป่าเขาลำเนาไพร พี่ๆน้องๆ ประเพณีวัฒนธรรม  พิธีกรรม  การกินการนอน  การร้องการเต้น  ฯลฯ  เพราะสิ่งเหล่านี้คือ “ทุนทางสังคม”  ที่จะหนุนเสริมให้เกิดการตกผลึกเป็น “ทุนชีวิต” ที่ดีสำหรับเขา

ส่งลูกไปเรียนพิเศษที่บ้านนอก

หลายๆครอบครัวไม่มีโอกาสได้ทำ หรือมีแต่ไม่ทำ ก็น่าเสียดายประสบการณ์ดีๆที่ลูกจะได้รับ ได้สร้างความสุขให้กับปู่ย่าตายาย เมื่อปู่ย่าตายายฯมีความสุข ผู้เป็นพ่อแม่ของลูกก็มีความสุข ลูกก็มีความสุขที่ได้พบสิ่งใหม่ๆ ได้เรียนรู้ที่ไม่มีในห้องเรียน  สิ่งที่ลูกได้รับนั้นเมื่อเขาโตเป็นผู้ใหญ่มีครอบครัว มีลูก ก็จะปฏิบัติเช่นเดียวกับที่พ่อเคยปฏิบัติ เช่นเดียวกันไม่ว่าพ่อหรือแม่จะมาทำแบบปู่ย่าตายายหรือไม่ก็ตาม ความทรงจำในการที่ได้ทำสิ่งดีๆมีความสุขนั้นลืมยาก


31. ลูกหมูเต้นระบำ

Plearn เมืองเจียงฮาย (ฉบับ ลปรร.) http://www.gotoknow.org/posts/534170

ผมได้มาคุยกับพี่หมอและพี่พยาบาล พี่ครับ ทำงานด้วยกันเราทำงานเป็นอย่างไรบ้าง  พี่เขาบอกผมว่า "เราทำงานช่วยกันอะไรที่โรงพยาบาลทำได้เราก็ช่วยอะไรที่เราทำไม่ได้เราก็ประสานไป และบางทีเราก็ออกหน่วย Mobile VCT ร่วมกันนะ  ถ้ามาตอนนั้นพี่ทำน้ำพริกแดงหมูทอดและนึ่งข้าวไปด้วยกินด้วยกันอร่อยมากเลย"  ผมประทับใจคำพูดนี้เพราะเวลาการลงพื้นที่ด้วยกันพวกเราสามารถทำงานกันได้ประสานและช่วยกันจริงๆ และในบางครั้ง แม้กระทั้งรายงานก็มานั่งร่วมกันเขียนผมอมยิ้มและบอกว่าขอบคุณพี่มากครับ เราคงช่วยกันแบบนี้ตลอดไปนะครับผมขอบคุณคำหนึ่งที่ท่านอาจารย์วิจารณ์และอาจารย์ประเวศเคยพูดไว้ผมเองอาจจำผิด แต่ประมาณว่า"ระบบการบริการหัวใจมนุษย์" ที่ทั้งระบบและคนไปพร้อมกัน เพราะโรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ซ่อมอะไหล่มนุษย์ไม่เครื่องจักรความสัมพันธ์และหัวใจคนต่อคนจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและสร้างระบบการทำงานร่วมกัน  

Plearn เมืองเชียงฮาย คำกล่าวในบันทึกทีน้องลุกหมูเต้นระบำประทับใจก็ทำให้ผู้อ่านประทับใจเช่นกัน

"เราทำงานช่วยกันอะไรที่โรงพยาบาลทำได้เราก็ช่วยอะไรที่เราทำไม่ได้เราก็ประสานไป และบางทีเราก็ออกหน่วย Mobile VCT ร่วมกันนะ  ถ้ามาตอนนั้นพี่ทำน้ำพริกแดงหมูทอดและนึ่งข้าวไปด้วยกินด้วยกันอร่อยมากเลย"

"ระบบการบริการหัวใจมนุษย์" ที่ทั้งระบบและคนไปพร้อมกัน เพราะโรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ซ่อมอะไหล่มนุษย์ไม่เครื่องจักรความสัมพันธ์และหัวใจคนต่อคนจึงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดและสร้างระบบการทำงานร่วมกัน 

ขอบคุณมากนะคะ happy ba  16 บันทึก 16  บล็อกเกอร์ จาก 95 บันทึก  ซึ่งได้เขียนบันทึกแรกไปแล้ว http://www.gotoknow.org/posts/540106  14 บันทึก  14 บล็อกเกอร์ ทั้งหมด มี  31 บล็อกเกอร์ รวม 155  บันทึก  ที่ร่วมกิจกรรรมถอดบทความ สรุป ตามความคิดเห็นจากการอ่านบันทึกทั้งหมดจากบันทึกต่อ 1 บล็อกเกอร์  5 บันทึก 1 ใน 31 นำเพียง 1 บันทึกต่อ 1 บล็อกเกอร์  ในบันทึกนี้ผู้เขียนได้ ยอ ตัด สรุป มาบางช่วงของบันทึกเท่านั้นนะคะ เพื่อให้พอกับเนื้อที่ที่จะเก็บไว้ในบันทึกนี้ อ่านบทความ ทั้งหมดของแต่ละบันทึกคลิกตามภาพและลิงก์ของแต่ละบล็อกเกอร์ได้เลยนะคะ

ด้วยความปรารถนาดี   กานดา แสนมณี