ฉันดีใจที่มีเธอ

อักขณิช
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

 เรื่องเล่าจากบ้านแม่ตาด+สถานีความคิด  :


ฉันดีใจที่มีเธอ





เพลง   "ฉันดีใจที่มีเธอ"

ศิลปิน   "บอย โกสิยพงษ์ Ft. ใหม่"


          เมื่อตอนเย็นของหลายวันก่อน ผมมีโอกาสได้ทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์ขับรถส่งภรรยาไปทำหน้าที่เป็นพิธีกร(MC)ในการอบรมสินค้าขายตรงแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่งที่ตัวเมืองเชียงใหม่  หลังจากที่ก่อนหน้านั้นเธอจะเป็นคนขับรถไปเองเพียงคนเดียวตามลำพัง ภายหลังจากที่เธอเลิกจากงานประจำที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้แล้ว

          ภรรยาของผมสมัครเป็นนักธุรกิจของสินค้าขายตรงยี่ห้อนี้มาเกือบ 2 ปีแล้ว เพื่อเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะช่วยทำให้ครอบครัวของเรามีรายได้เพิ่มขึ้น ซึ่งทุกอย่างก็ดำเนินไปได้ด้วยดีแบบค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป

         ในช่วงที่ผ่านมา นอกจากเธอจะทุ่มเททำงานหนักให้กับงานประจำที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้แล้ว เธอก็ยังทุ่มเทเวลาอีกส่วนหนึ่งให้กับงานเสริมหรือการขายตรงอีกด้วย  โดยมีผมทำหน้าที่คอยช่วยเหลืออยู่ด้านหลังอีกแรงหนึ่ง

          ภรรยาผมเธอมักจะไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อนๆ นักธุรกิจด้วยกันที่ศูนย์อบรมทุกๆ วันจันทร์และวันพฤหัสบดี เพื่อต่อยอดความรู้เกี่ยวกับสินค้า รวมทั้งเทคนิคการแนะนำสินค้าในรูปแบบต่างๆ  ในขณะที่ผมเองกลับไม่ค่อยมีโอกาสเข้าไปร่วมกิจกรรมบ่อยมากนัก นานทีปีหนถึงจะไปครั้งหนึ่ง เนื่องจากผมเป็นคนที่ขี้อายและไม่ค่อยชอบงานสังคมเท่าใดนัก

         เย็นวันนั้น  เมื่อผมขับรถพาภรรยาไปถึงศูนย์อบรม เมื่อถึงกำหนดการเธอก็ขึ้นทำหน้าที่เป็นวิทยากรคู่กับนักธุรกิจชายอีกคนหนึ่ง โดยมีผมนั่งยิ้มและคอยให้กำลังใจอยู่ด้านหลัง

          ตามปกติแล้ว ตอนอยู่ที่บ้าน ภรรยาผมจะเป็นคนที่เงียบๆ และพูดน้อย แต่อารมณ์ดีและยิ้มเก่ง มีอะไรก็จะยิ้มไว้ก่อนเสมอ 

          ครั้นเมื่อเธอบอกกับผมว่าเธอจะต้องมาทำหน้าที่เป็นพิธีกรของศูนย์อบรมเป็นประจำทุกๆ เดือน ก็เลยทำให้ผมสงสัยว่า เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง? จะทำหน้าที่ได้ดีมากน้อยแค่ไหน?

          วันนั้น เมื่อเธอเริ่มต้นพูดประโยคแรกขึ้น ก็สร้างความตกตะลึงพรึงพรืดให้กับผมและผู้ที่เข้าร่วมกิจกรรมทั้งห้อง เพราะเธอเล่นกล่าวทักทายทุกคนเป็นภาษาเกาหลี จนทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นพากันหัวเราะและปรบมือเสียงดังลั่นด้วยความชอบอกชอบใจ ทำให้บรรยากาศในวันนั้นดำเนินไปด้วยความสนุกสนานเฮฮาตั้งแต่ต้นจนกระทั่งจบรายการ

          ในช่วงที่เธอเป็นพิธีกรอยู่นั้น ผมมองเห็นเธอทำหน้าที่อย่างมีความสุข มีมุกฮาขำๆ ใหม่ๆ มาแทรกอยู่ตลอด ( ชนิดที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยตอนอยู่ที่บ้าน ) สามารถเรียกเสียงฮาและเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา

          อีกสิ่งหนึ่งที่ผมมองเห็นในวันนั้น ก็คือ ความกระตือรือร้นและความทุ่มเทที่เธอมีต่องานทุกอย่างที่เธอทำ  จนทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ด้วยดี

          ตอนที่ผมขับรถพาเธอกลับบ้าน  เธอถามผมว่า เป็นอย่างไรบ้าง? เธอทำหน้าที่ได้ดีไหม?

          ผมตอบเธอไปว่า  ยอดเยี่ยมเลย  ทำหน้าที่ได้ดีมาก เกินความคาดหมายจริงๆ

          จากนั้นผมก็ถามเธอบ้างว่า  “เหนื่อยไหมจ๊ะ...ที่รัก? ”

          เธอก็ตอบว่า “เหนื่อยมากเหมือนกันค่ะ  แต่ก็ต้องอดทน เพื่อครอบครัวของเรา เพื่อชีวิตที่ดีกว่าของเรา”

          ผมฟังแล้ว รู้สึกอึ้งเลย อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งขับรถไปถึงบ้าน

          ในห้วงความรู้สึกนึกคิดของผม....เธอเป็นผู้หญิงที่มีความประเสริฐเหลือเกิน เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับผม  หัวใจของเธอช่างงดงาม แข็งแกร่ง และยิ่งใหญ่ยิ่งนัก

          ผมรู้สึกดีใจและภาคภูมิใจเหลือเกินที่ได้เธอมาเป็นคู่ชีวิตของผม

          ผมดีใจที่มีเธอ และสัญญากับตัวเองว่าจะคอยดูแลเธออย่างดีที่สุดจนกว่าลมหายใจสุดท้ายในชีวิตของผมจะมาถึง





บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชาวบ้านอารมณ์ดี



ความเห็น (31)

เหมือนกิ่งทองใบหยกเชียวนิ อิอิ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  อาจารย์Ico48 โสภณ เปียสนิท

 

ท่าทางจะไปทาง "กิ่งทองกับตอตะโก" มากกว่านะครับ  อาจารย์   555

เขียนเมื่อ 

ฟัง (อ่าน) แล้วชื่นใจครับ

ครอบครัวสุขสันต์ น่ารัก น่าชื่นชมค่ะ ทั้งอ้ายบ่าวและพี่ญิง อิอิอิ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณ Ico48 beyondKM

 

ขอบคุณมากๆ เลยครับ

ที่กรุณาแวะเข้ามาอ่านและให้กำลังใจทั้งใน G2K และใน Facebook

ขอบคุณจริงๆ ครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  น้องสาว Ico48 ...ปริม pirimarj...

 

การดูแลและเอาใจใส่ซึ่งกันและกันอยู่เสมอ

จะช่วยทำให้ความรักและชีวิตคู่มีความสุขและอบอุ่นอยู่ตลอดเวลานะครับ น้องสาว

เขียนเมื่อ 

วิทยากรหนุ่มคนนั้น ... คล้ายเพื่อนร่วมรุ่น ป.โท ของผมเลย แต่ไม่แน่ใจครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  อาจารย์ Ico48 Wasawat Deemarn

 

พิธีกรหนุ่ม คนนั้น ชื่อเล่นว่า "อั๋น" ครับ

ส่วนชื่อจริงนั้น  ผมลืมไปแล้วละครับ 

จำได้แค่พิธีกรหญิงเพียงอย่างเดียวเท่านั้น 555

เขียนเมื่อ 

น่าปลื้มใจแทนทั้งคนเขียนและคนที่เขียนถึงคะ..เป็นเรื่องครอบครัวเป็นเรื่องใกล้ตัวที่ทำให้อ่านแล้วมีความสุข :)

ดีใจที่มีเธอ น่ารักและอบอุ่นมากๆ

เขียนเมื่อ 
  • ความรัก  ความเข้าใจ  ความห่วงใย  ความเอื้ออาทรต่อกัน
  • สำคัญที่สุดสำหรับ " ครอบครัว" นะจ๊ะ
เขียนเมื่อ 

ครอบครับ มีสุขเพราะเข้าใจซึ่งกันและกันนี้แหละครับ

ช่วยเติมเต็มซึ่งกันและกันครับ

ขอเป็นกำลังใจครับ

เขียนเมื่อ 

น่ารัก น่าชัง กับดอกบานไม่รู้โรย รักนี้ไม่โรยราค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณหมอ Ico48 ป.

 

ส่วนใหญ่ผมจะเขียนเรื่องของลูกสาวมากกว่านะครับ

นานๆ ถึงจะเขียนถึงคนใกล้ตัวสักครั้งหนึ่ง

หากเขียนถึงบ่อยๆ เดี๋ยวผู้อ่านก็จะหาว่าชมกันเองอีกแหละ  555

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 ประกาย~natachoei ที่~natadee

 

ขอบคุณมากๆ เลยครับ  ที่กรุณาแวะเข้ามาอ่านและให้กำลังใจผมกับครอบครัว

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 คุณมะเดื่อ

 

ความรัก ความห่วงใย และการคอยให้กำลังใจกัน

เป็นสายใยที่จะช่วยทำให้ครอบครัวมีความสุขและอบอุ่นอยู่เสมอนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 Yong

 

ขอบคุณมากๆ ครับ ที่กรุณาแวะเข้ามาอ่านและคอยให้กำลังใจเสมอมา

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 Bright Lily

 

ขอบคุณมากๆ เลยครับ  ที่กรุณาแวะเข้ามาอ่านและนำดอกไม้สวยๆ มาฝากด้วย

ขอบคุณจริงๆ ครับ

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้ว...ออกร้อนที่ขอบตาครับ...คุณแม่น้องเพียงพอ...ได้อ่านยังครับ....

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณหมอ Ico48 ทิมดาบ

 

* ระวังขนตาไหม้นะครับ คุณหมอ  555

** คุณแม่ของน้องเพียงพอได้อ่านแล้วครับ  แต่ไม่ได้พูดอะไร  ได้แต่ยิ้มๆ อย่างเดียวเท่านั้นเอง  คิคิคิ

  • อ่านแล้วมีความสุขไปกับคุณอักขณิชและคู่ชีวิตคุณพิกุลค่ะ ตามมาด้วยทายาททั้งสองรวมถึงแม่ยาย
  • ถ้าโอกาสยังมาไม่ถึง เราก็ไม่ได้รับรู้ถึงความสามารถของคนในครอบครัวนะคะ เหมือนที่คุณอักขณิชประหลาดใจในความสามารถด้านการเป็นพิธีกรของคุณพิกุล เพราะเคยเห็นแต่บุคลิกภาพเป็นคนพูดน้อยที่บ้าน
  • ยายไอดินก็เคยมีประสบการณ์เช่นนี้ เช่น เห็นลูกสาวเป็นคนพูดน้อย ขี้อาย แต่วันหนึ่งทึ่งมากที่เห็นเธอซึ่งกำลังเรียนชั้นอนุบาลปีที่ 1 กำลังฝึกซ้อมระบำยอดหญ้าอยู่บนเวที เธอกับเพื่อนผู้ชายเป็นคู่ที่อยู่หน้าสุดของเวที และเธอรำได้เข้าทีกว่าใครๆ (ไม่ได้มีฉันทาคตินะคะ)
  • และอีกครั้งที่ไปส่งลูกทั้งสองในงานกีฬาที่ทุ่งศรีเมือง จ.อุบลฯ ก็ได้เห็นลูกชายซึ่งน่าจะกำลังเรียน ป.4 เป็นต้นแบบเพียงคนเดียว ให้เพื่อนๆ แสดงท่ากายบริหารท่าชกมวย สังเกตดูลูกยกเข่าสูงเกือบจรดคาง ในขณะที่เพื่อนๆ ที่ทำตามยกสูงเพียงระดับเข่า
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  ป้าวิ  Ico48 ไอดิน-กลิ่นไม้

 

 เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ ที่ป้าบอกว่า ..."ถ้าโอกาสยังมาไม่ถึง เราก็ไม่ได้รับรู้ถึงความสามารถของคนในครอบครัวนะคะ"   เป็นอย่างนั้นจริงๆ ครับ

 

 

เขียนเมื่อ 

คู่สร้าง คู่สม

นิตสารครอบครัวขายดี โดยเฉพาะที่ร้านเสริมสวย ๕ ๕ ๕

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณหมอ  Ico48 ทพญ.ธิรัมภา

 

แปลกจัง  ทำไมไม่เห็น คส.คส. มาสัมภาษณ์ผมไปลงนิตยสารบ้างเลย

ไม่งั้นคงจะขายดีมากกว่านี้อีกนะครับ  555

เขียนเมื่อ 

ผมว่ามีอีกอย่างหนึ่งที่ท่านพี่เพลินกับผมเหมือนกันคืน การชื่นชมคนข้างกาย

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  คุณ Ico48 วิญญาณเสรี

 

คนบวชนานก็เป็นแบบนี้แหละนะครับ   555

เขียนเมื่อ 

ว้าว ว้าว ว้าว

ท่าน "วิทยากรซะเราะกราว" เจอสาว "วิทยากรเกาหลี" เลยอึ้งกิ่มกี่เลยนิ อิอิอิ

อ่านบันทึกคุณปริมจบแล้วมาพบบันทึกนี้ โอ้... โชคดีจริงหนอ

ที่มีเธอ...สองพี่น้องเป็นบล็อกเกอร์ ถ่ายทอดสิ่งดีๆให้ที่นี่เสมอ

ขอบคุณครอบครัวแสนสุข ที่ส่งจอมยุทธ์พ่อลูกอ่อน :))

มาร่ายเพลงชีวิต...อันสุขขี..อารมณ์ดีที่นี่ GtK.นะคะ สาธุค่ะ

เขียนเมื่อ 

ไม่เรื่องลูกก็เรื่องแฟน  และก็เรื่องทาน ที่เป็นพื้นที่ความสุขของน้องเพลิน 5555 อิจฉาจริง ๆ 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  พี่อ้อย Tawandin


ขออภัยมากๆ ด้วยครับ  ที่ผมตอบคอมเม้นท์ของพี่อ้อยช้าไป 5 เดือน  ทั้งนี้ เพราะว่าเพิ่งยอ้นกลับมาอ่านบันทึกนี้อีกครั้งวันนี้เองนะครับ   555

ผมศึกษาวิธีการเขียนบันทึกมาจาก คุณปริม...ทัดบุบผา นะครับ  ในฐานะที่เธอเป็นผู้ชักนำให้ผมเข้ามาสู่วงการนี้   คิคิคิ

ครอบครัวของผมก็อารมณ์ดีอย่างนี้ทุกวันแหละนะครับ  555


เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ  พี่กิ่ง Sila Phu-Chaya


ผมชอบเขียนเรื่องราวที่อยู่ใกล้ๆ ตัว  เพราะไม่ต้องคิดหรือปรุงแต่งอะไรมาก เป็นประสบการณ์ที่ได้พบเจอมาโดยตรงด้วยตนเอง  เลยเขียนได้ง่ายและมีชีวิตชีวาดีครับ

พี่กิ่งอย่าอิจฉามากนะครับ เดี๋ยวขนตาจะไหม้เกรียมและนอนไม่หลับตลอดชีวิตเลย  555

ซาบซึ้งครับ ขอให้มีความเจริญสืบไปครับ