บ้านประจวบโชค

 

 

 

 

 

 " อันความกรุณาปรานี  จะมีใครบังคับก็หาไม่                                    หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ จากฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน " 

 

 

เช้าวันนี้  25  สิงหาคม 2555 คุณมะเดื่อพร้อมด้วยคณะ  อันได้แก่ " แก๊งค์เสื้อชมพู - ดำ" ซึ่งเป็นสมาชิกของชมรม  " 2 ภาษาศิลป์ " ประกอบด้วย พ่อ แม่ พี่ น้อง ลูก ๆ หลาน ๆ และเด็กเล็กเด็กน้อย ประมาณ  50 ชีวิต ได้เดินทางไปเลี้ยงอาหารผู้ยากไร้ และนำเครื่องอุปโภคบริโภคไปบริจาค ณ สถานสงเคราะห์ประจวบคีรีขันธ์ ( บ้านประจวบโชค ) เป็นครั้งที่  2 ในปีนี้

 

 

อาหารที่นำไปเลี้ยงก็มี  ขนมจีน น้ำพริก น้ำยา แกงเขียวหวานไก่   ไอศครีมกะทิสด ไอศครีมแท่ง (แบบโบราณ)  ข้าว  แกงจืด  มังคุด เต็มพิกัด  ในวันนี้ มีคณะผู้ใจกุศลอีกคณะหนึ่งได้ไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวน้ำ  ขนม  และไอศกรีม (โดยมิได้นัดหมาย ) ด้วยเช่นกัน  สังเกตดูว่า ผู้ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์มีสีหน้า แววตา สดชื่น ยิ้มแย้มแจ่มใสกันทุกคน เพราะวันนี้มีอาหารให้รับประทานกันเต็มที่

 

 

เมื่อได้เวลารับประทานอาหารกลางวัน (ประมาณ  11.00 น.) เจ้าหน้าที่ตีระฆังเรียก ผู้ที่อยู่ในการดูแลของสถานสงเคราะห์ (ที่สามารถช่วยตัวเองได้ ) ก็มานั่งรอรับอาหาร และเมื่อได้เวลาก็เข้าแถวรับแจกอาหารด้วยความเรียบร้อย (ส่วนผู้ที่เจ็บป่วยและอยู่ในการดูแลรักษาเป็นพิเศษ ต้องแบ่งอาหารไปให้อีกส่วนหนึ่ง)

 

 

เมื่ออาหารในจาน (ชาม) แรกหมด  ก็ลุกขึ้นไปต่อแถวรับอาหารใหม่ (จนกว่าจะอิ่มไปเอง) สังเกตดูว่าแต่ละคน รับประทานกันคนละหลาย ๆ จาน (ชาม) จนเจ้าหน้าที่ต้องบอกว่า " เอาไว้กินมื้อเย็นบ้าง มื้่อนี้พอแล้ว"

 

 

ทุก ๆ คนรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ทำให้คนที่นำอาหารไปเลี้ยง นั่งอมยิ้มด้วยความอิ่มเอมใจไปตาม ๆ กัน เจ้าหน้าที่บอกว่าในวันปกติ ทางราชการได้จัดสรรงบประมาณเป็นค่าอาหารมาให้ เป็นรายหัว หัวละ  60 บาท/วัน  ทางสถานสงเคราะห์ก็จัดอาหารให้ 3 มื้อ รับประทานจนอิ่ม  แต่ถ้ามีผู้มีจิตอันเป็นกุศลมาเลี้ยงอาหาร ก็จะทำให้ทุก ๆ คนได้รับประทานอาหารพิเศษอย่างอิ่นหนำสำราญ

 

 

ระหว่างนั้น คุณมะเดื่อ ได้เข้าไปทักทาย พูดคุยกับ ผู้ที่ได้รับการสงเคราะห์ในสถานสงเคราะห์บางคน  โดยมีเจ้าหน้าที่คอยให้ข้อมูลเพิ่มเติม ทำให้ทราบว่า ผู้ัที่ยากไร้เหล่านี้มาจากแทบทุกพื้นที่ของประเทศไทย  

 

       

  (สองอนงค์ ในภาพข้างบนนี้ คือทีมงามของคุณมะเดื่อนะจ๊ะ ไม่ใช่ผู้ที่อยู่ในสถานสงเคราะห์ แฮ่ะ ๆ )

 

มีรายหนึ่ง ที่ได้รับทราบว่า กำลังจะได้กลับไปอยู่กับญาติ เพราะอาการป่วยเกือบเป็นปกติแล้ว บ้านของเขาอยู่ อ.แม่สาย  จ.เชียงราย เขาเล่าให้คุณมะเดื่อฟังว่า  เขาถูกส่งตัวมาอยู่ที่นี่ เพราะอาการเครียดแล้วดื่มเหล้าจัด  เดิมเขาทำงานอยู่แล้วเครียดจัด เคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแล้ว เขายอมรับว่าระยะนี้เขาอ่อนแอมาก ๆ เขารู้สึกว่าหมดสิ้นทุกอย่าง  

 

 

คุณมะเดื่อจึงให้กำลังใจเขาโดย ให้เขาคิดว่า "ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ล้วน  เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ไม่มีอะไรยั่งยืน ดังคำสอนของพระพุทธเจ้า อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ไม่มีใครห้ามได้ หากจะไม่เกิด ก็ไม่เกิดแม้เราจะพยายามให้มันเกิดสักเพียงใด  วันพรุ่งนี้ยังมี  ชีวิตจะต้องดีกว่าวันนี้  ต้องรักตัวเอง และให้กำลังใจตัวเองให้มากที่สุด กำลังใจจากผู้อื่นมีความสำคัญ แต่ที่สำคัญที่สุดคือการให้กำลังใจตัวเอง " 

 

 

และเมื่อเขากลับไปอยู่ที่เชียงรายแล้ว ขอให้เขาทำประโยชน์ให้กับตัวเอง และสังคม อย่าเบียดเบียนตัวเอง และไม่ทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อน  รำคาญใจ....คุณมะเดื่อไม่รู้ว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่กับคำพูดของคุณมะเดื่อ (ที่บางทีคุณมะเดื่อก็ยังงง ๆ กับคำพูดของตัวเองเหมือนกัน...อิ อิ) แต่สังเกตว่า เขายิ้มแววตาสดใสขึ้น เขาขอบคุณคุณมะเดื่อมากมาย บอกว่า เขามีความหวังขึ้น หากเมื่อก่อนเขาคิดได้อย่างนี้ เขาคงไม่ต้องเข้ามาอยู่ที่นี่....เขาจะคิดเสมอว่า ยังมีพรุ่งนี้และต้องดีกว่าวันนี้..... สาธุ! หากเขาคิดได้อย่างนี้จริง ๆ คุณมะเดื่อจะดีใจมากมายเลยละ

 

 

ผู้ยากไร้ทุก ๆ คนในสถานสงเคราะห์นี้ จะเรียกผู้หญิงที่ไปเลี้ยงอาหารพวกเขาว่า  " แม่ "  และเรียกผู้ชายว่า " พ่อ"  คุณมะเดื่อสงสารทุก ๆ คนอย่างจับใจ  ยิ่งได้รู้ที่มาของพวกเขาแล้ว ยิ่งสงสาร และสลดหดหู่ใจมาก ๆ หลาย ๆ คนบอกว่า คิดถึงบ้าน  อยากกลับบ้าน มีหลายคนมาอยู่ที่นี่เกือบ 10 ปีแล้ว ไม่มีญาติมาเยี่ยมเลย บางคนมีครอบครัว เคยอยู่อย่างอบอุ่น แต่เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงกับชีวิต  ครอบครัวก็เอามาฝากไว้ที่นี่ แล้วไม่มีเยี่ยมเยียนเลย

 

 

 

.... ก่อนจาก คุณมะเดื่อบอกลาทุก ๆ คน ก็ได้รับคำอวยพรจากความ " บริสุทธิ์ใจ" ของพวกเขาอย่างท่วมท้น คุณมะเดื่อและคณะ คงต้องกลับไปเลี้ยงอาหารและบริจาคสิ่งของให้กับบ้านประจวบโชคอีกแน่ ๆ แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไรจ้ะ

คุณมะเดื่อขอแบ่งกุศลผลบุญในครั้งนี้ให้กับทุก ๆ คนที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ด้วยนะจ๊ะ



...........................................................................................