เช้านี้ (๒๙ มีนาคม ๒๕๕๖) มีบางเรื่องที่อยู่ห้วงคำนึงของตัวเอง
และทำให้ได้ฉุกคิดสิ่งที่เราได้คร่ำหวอดและสอนนักศึกษามาหลายปี

กิจกรรมที่คอยกระตุ้นให้นักศึกษาได้คิดวิเคราะห์ทุก ๆ ครั้งในเรื่องของ
"การสร้างความตระหนักรู้และความกตัญญู"


ผมพบว่า "เหตุผลที่นักศึกษาที่ไม่ชอบแสดงออกความรักต่อบุพการี
หรือพ่อแม่ของตัวเอง" ได้แก่

๑. รู้สึกอายเพื่อน เขินพ่อแม่

๒. รู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว

๓. ครอบครัวไม่เคยแสดงออกในเรื่องนี้

๔. พ่อแม่หาเช้ากินค่ำ แทบไม่เจอกันในแต่ละวัน

๕. เป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่ต้องดูแลส่งเสียตัวเอง



แน่นอนว่า คำสอนของผมที่มีหลังจากกิจกรรม ...
เป็นคำถามกระตุ้นให้เขาลองคิดเอง ...


๑. คุณคิดว่า พ่อแม่รอคุณจนคุณเรียนจบแล้วรับปริญญาได้ไหม?

ผมเคยเห็นพ่อแม่ของนักศึกษาบางคนรอลูกรับปริญญาไม่ทัน
เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝัน เป็นโรคปัจจุบันทันด่วน
คุณพ่อบางคนเสียชีวิตในวันพ่อ ...
คุณแม่บางคนเสียชีวิตหลังจากลูกกำลังจะกลับบ้านไปกราบเท้า ...

รอทันไหม?


๒. คุณคิดว่า พ่อแม่จะอยู่กับคุณอีกสักกี่ปี?


๓. บางคนบอกว่า คุณจะเลี้ยงดูแลท่าน ก็เมื่อคุณเรียนจบ มีงานทำดี ๆ
คำถาม คือ พ่อแม่เขาจะรอคุณไหวไหม?


๔. บางคนบอกว่า คุณจะตอบแทนบุญคุณพ่อแม่โดยการตั้งใจเรียนให้ดี ไม่ทำให้ท่านผิดหวัง
คำถาม คือ พอไหม และทำไมต้องรอเวลา?


๕. บางคนบอกว่า ปัจจุบันคุณเป็นลูกที่ดีแล้ว ดูแลบ้าน ดูแลพ่อแม่เป็นอย่างดี
คำถาม คือ คุณคิดว่า คุณทำได้ดีเท่ากับพ่อแม่เลี้ยงคุณมาจริง ๆ หรือ?

ผมพบคนที่คิดว่า ดีแล้ว แต่สำหรับผม ดีแล้ว คือ เทียบไม่ได้กับพ่อแม่ที่เลี้ยงดูเรามาหรอก



ทำไมคุณถึงไม่ตอบแทนพ่อแม่ซะตอนนี้ และ เดี๋ยวนี้!

คุณจะรอเวลาทำไม พ่อแม่เขารอคุณไม่ได้หรอก
อายุท่านก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
จากร่างกายแข็งแรง ก็ อ่อนแอลงตามสังขาร

ยังจะรออีกไหม


ใครไม่เคยกราบเท้าพ่อแม่เลยในชีวิต ... ให้กลับบ้านไปลองทำดู
แล้วคุณจะรู้ว่า มันปลื้มปีติแค่ไหนในชีวิต
อย่าได้ไปกราบเท้าท่าน ตอนท่านนอนอยู่ในโลงแล้ว

ใครไม่เคยบอกรักพ่อแม่เลยในชีวิต ... ให้กลับบ้านไปบอก
ทีแฟนหรือเพื่อนบอกรักได้ตลอด
ทีกลับพ่อแม่ กลับเขินอายที่จะทำ

ใครไม่เคยกอดพ่อแม่บ้างเลยในชีวิต ... ให้กลับไปกอด
แล้วคุณจะรู้ว่า ความสุขจากความอบอุ่นของท่านมันสุขแค่ไหน


อย่าได้รอเวลาอีกเลย

พ่อแม่เขาไม่รอคุณหรอก

อยากทำอะไรก็รีบทำเสียบัดนี้ ตอนนี้


เมื่อภายหลังจะได้มาต้องบอกว่า "รู้แบบนี้ ... ทำดีกว่า"
คงจะมีคนเห็นใจคุณหรอก
จะมีก็แต่คนที่สมน้ำหน้า


คำสอนของผมเหมือนเหล็กที่หนักมาก
ดึงสิ่งที่เขาละเลย มองเห็นเป็นเรื่องปกติ
ว่า มันไม่ปกติตรงไหนเลย
ให้เขาได้คิดด้วยตัวเอง

มันคือเรื่องที่ต้องคำนึงและตระหนักรู้ที่สุดของชีวิตตัวเอง


พ่อแม่มีได้แค่คนเดียวในชาิติหนึ่ง
ยังจะมาลีลา หรือ รีรอ อีก

หรือคุณมีพ่อแม่กี่ครั้งก็ได้


ตลกนะ !



คนเรานี่มันก็แปลกนะครับ คุณว่าไหม...

ขณะที่มีสิ่งที่รักอยู่ข้าง ๆ กายอยู่แล้ว
แต่กลับไม่เคยคิดจะดูแลรักษา
มองเห็นเป็นเรื่องธรรมดาไป

เืมื่อสูญเสียไปแล้ว ถึงค่อยจะรู้สึก


การแสดงออกของความรักเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
ในเรื่องความสัมพันธ์ทุกแบบ

หากคุณไม่แสดงออก แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า


คุณรักเขา ห่วงเขา หรือ คิดถึงเขาแค่ไหน?


<p>แสดงออกและบอกเขาก่อนที่จะสายเกินไปเถอะครับ
</p><p>
</p><p>โอกาสในชีวิตอาจไม่ีมีครั้งที่สองเสมอไป</p><p>
</p><p>บุญรักษา คนที่คุณรักทุกท่าน ;)…</p><p>
</p>