ผมได้ขอลาสิกขา กทน. ไปแล้ว แต่คิดว่าเหตุผลอาจไม่ละเอียดพอ อาจทำให้แควนพันธุ์แท้บางท่านสับสน วันนี้ขออนุญาตแจ้งเพิ่มส้กหน่อยครับ
ผมได้เขียนกทน. มาแต่ประมาณ กค. ๕๔ บัดนี้เกือบสองปี เขียนไปพันกว่าเรื่อง ส่วนใหญ่เรื่องประเทืองปัญญาที่หาอ่านได้ยากในสากลโลก เพราะคิดเอง ไมได้ลอกใครมา แต่ปรากฎว่า มีคนอ่านน้อยลงเรื่อย ช่วงหลังๆ นี้เหลือประมาณ ๒๕ คนเท่านั้น ดอกไม้ก็หรอมแหรม เจ้าประจำสองสามคน นี่เป็นตัวชี้วัดว่า สถานที่นี้ไม่ใช่พื้นที่เรา ควรย้ายวิกดีกว่า
ที่ผมยอมเหนื่อยเขียนเรื่องราวหวือหวาตั้งแต่ประวัติศาสตร์ การศึกษา การเกษตร การแพทย์ ยันเทคโนโลยีอวกาศ ก็เพื่อบันทึกไว้ให้เป็นประวัติศาสตร์ เพื่อท้าทายระบบ ไม่ใช่เพียงแค่การกระจายหรือแชร์ความรู้ (ซึ่งวันนี้มันค้นกันได้หมดแล้วด้วยคีย์เวิร์ด จะเอามาโพสต์ให้เปล้องแบนด์วิดท์ทำไม
สไตล์ผมอาจหวือหวาบ้าบอ ที่หลายคนไม่ชอบ มันเป็นนิสัยที่แก้ยาก ผมถือว่า ขนมอร่อยมันอร่อยที่เนื้อใน ไม่ใช่ใบตองที่ห่อ (แต่อนิจจา คนไทยส่วนใหญ่เขาชอบใบตอง)
เป็นธรรมดาของคนเขียน เขียนแล้วก็อยากให้คนอ่านมากๆ โดยเฉพาะเราเขียนเรื่องน้ำดี ไม่ใช่น้ำเน่า พอมีคนอ่านน้อยก็หดหู่ และไม่อยากเขียนต่อ วันนี้ผมเลยหันไปเขียนเฟสบุคแทน ผลตอบรับก็ดีนะครับ ดีกว่า กทน.สัก ๙๙ เท่าได้กระมัง โดยเฉพาะพวกที่มาอ่านส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายของผมอยู่แล้ว เพราะพวกนี้คืออนาคตชาติ
ส่วนพวก สว. ในกทน. ไม่้แก่ ดัดยากครับ อิอิ
สำหรับแควนพันธุ์แท้ หากยังต้องการอ่านผม อาจไปที่
http://www.facebook.com/tawit.boon
นอกจากนี้ ยังมีที่ http://dr-grassroot.org/index.php?option=com_content&view=frontpage ที่ลูกศิษย์อาสาสมัคร แห่ง รพ. พิมาย ช่วยจัดทำให้ พร้อมออกค่าโดเมนให้เสร็จสรรพ ซึ่งที่ผ่านมาผมไม่ค่อยได้เข้าไป แต่จากนี้ไปจะไปจัดแต่งบทความให้สมบูรณ์มากขึ้น
อีกทางคือ ส่งเมล์ถึงผม เพื่อขออยู่ในรายการ Fwd mail แล้วผมจะส่งทุกบทความที่ผมเขียน (ประมาณวันละ ๑๐) ให้อ่านอย่างไม่ตกหล่น
ช่วงเกือบสองปีที่มาอยู่ gtn แม้จะกร่อยไปหน่อย แต่ก็ได้มิตรภาพ จากหลายๆ ท่าน บางท่านติดต่อมาทางเมล์ กลายเป็นเพื่อน พี่ น้อง กันก็มี
ซัวเสดยครับ
...คนถางทาง (๒๐ มิย. ๒๕๕๖)
มาให้กำลังใจค่ะ
ของพี่เองก็เป็นแบบนี้เช่นเดียวกันค่ะ
ก็พยามยามเขีียนแล้ว
แต่ไม่อยู่ในสายตาคนอื่น
ของพี่เองนั้นคงเขียนแล้วไม่เข้าตากรรมการ
ต้องพยายามต่อไปค่ะ....สักวันก็คงเลิกเขียนบ้างค่ะ
ผมต้องขออนุญาตให้ข้อมูลเพิ่มเติมนะครับ
กะแสเฟสบุ๊คมาแรงและอีกอย่างพี่ชายไม่ค่อยเข้ามาอ่านและตอบคอมเม้นท์น่ะน้องๆจึงน้อยใจโดยเฉพาะหนูนี่แหละอิอิ อ้าว แซวเล่นๆเด้อค่า คิดฮอดเสมอนะคะ ขอให้โชคดีและมีความสุขตลอดไปค่ะ
..เห็นด้วย..กับ..ท่านอาจารย์ ธวัชชัย..เต็มร้อย..เจ้าค่ะ...("แต่..ทำอะไร..ก็ทำเถิด..พ่อ สองเกิด ใจเต็ม..ที่อยาก..จะ ถาก ถางทาง.."ด้วยอักษร"...)..เพราะเป็นธรรมดาของคนขียนที่..อยากให้..มีคนอ่านมากๆ..ก็เขียนบอก..กัน..ๆ(คงจะจริงๆ..ตามตัวอักษร..อ้ะะๆๆ..)....ขอบพระคุณเจ้าค่ะ..(แอบคิด..ยายธี)
มาให้กำลังใจครับ บทความดีๆ ที่่มีคนอ่านน้อยตามความเห็นผม การเข้าถึงก็สำคัญ เท่าที่สังเกต บันทึกที่แสดงในปัจจุบันมีการเลื่อนไหลค่อนข้างเร็ว และดูลายตาไม่เป็นหมวดหมู่ ไม่รู้ใครเป็นใคร จึงอาจทำให้ต้องพลาดบันทึกดีๆ ไป ซึ่งผมว่าตอนนี้เรื่องของจำนวนผู้อ่าน ดอกไม้ และการทักทายที่ลดลง หลายท่านคงรู้สึกเหมือนกัน เอาใจช่วยบันทึกดีๆ ครับ
เรียน อาจารย์ถางทาง ที่เคารพ
สมาชิก GotoKnow หลายคนยอมรับนับถือและชื่นชมในความคิดสร้างสรรค์ของอาจารย์ค่ะ และอีกหลายๆ คนที่ไม่ได้เป็นสมาชิก GotoKnow ก็ติดต่อสื่อสารผ่านเครื่องมืออื่นของ GotoKnow กับอาจารย์ เพื่อขอนำเอาความคิดอาจารย์ไปสร้างอาชีพให้เขาค่ะ น่าดีใจมากนะคะ
แต่อย่างไรก็ตามความคิดเห็นทางการเมืองที่รุนแรงของอาจารย์นั้น สมาชิกโดยส่วนใหญ่รำพึงรำพันตัดพ้อไม่อยากอ่านไม่อยากเห็นค่ะ เพราะเขามา GotoKnow ด้วยความคาดหวังที่จะเห็นความรู้และความสุขเป็นที่พักใจจากเว็บที่ไม่ค่อยสุข ซึ่งมีให้เขาได้อ่านกันเยอะอยู่แล้วค่ะ
และด้วยบันทึกการเมืองจึงพลอยทำให้ไม่อ่านบันทึกอื่นๆ ของอาจารย์ไปด้วยค่ะ และที่สำคัญบันทึกการเมืองของอาจารย์อาจส่งผลต่อการล่มสลายของชุมชนใหญ่แห่งนี้หรือเปล่าด้วยข้อกฎหมายฟ้องร้องข้อพิพาทต่างๆ ที่ในที่สุดทั้งอาจารย์เอง ทีมงาน และสมาชิก GotoKnow ก็จะเดือดร้อนกันไปด้วยค่ะ (ดิฉันไม่ได้ขู่แต่มีนักกฎหมายได้เตือนมาที่ดิฉันค่ะ)
อีกอย่างหนึ่งนะคะ สมาชิกที่เขียนอยู่ใน GotoKnow นั้นส่วนใหญ่อยู่ในวัยทำงานทั้งนั้น เกษียณอายุแล้วก็เยอะค่ะ เฉลี่ยอายุน่าจะ 40 กว่าค่ะ ซึ่งอาจารย์คงเปลี่ยนเขาไม่ได้หรอกค่ะ และเขาเองที่เขียนกันอยู่ก็ไม่คาดหวังจะเปลี่ยนคนใน GotoKnow ด้วยค่ะ แต่เขาอยากเปลี่ยนคนไทยในอินเทอร์เน็ตในทุกวัยค่ะ ส่วนคนเหล่านี้จะมาอ่านหรือไม่นั้นก็แล้วแต่ว่าช่วงชีวิตนั้นเขาอยากได้ความรู้อะไรที่จะมาเยียวยาชีวิตตัวเขาเองค่ะ
ประสบการณ์ชีวิตและการทำงานของคนอายุ 40 กว่าที่ถ่ายทอดออกมาบอกลูกบอกหลานที่ฝากไว้ใน GotoKnow มาตลอด 9 ปีเป็นจดหมายเหตุประเทศไทยของคนไทยค่ะไม่ใช่ของต่างชาติ เช่น Facebook ที่อาจารย์ก็ควบคุมอะไรเว็บเขาไม่ได้เลยนะคะ
และแน่นอนค่ะไม่ใช่แค่อาจารย์หรือคุณ Bonnie หรือใครๆ ก็ตาม ก็คิดเห็นว่าบันทึกแห่งประสบการณ์เหล่านี้ทำไมคนไม่ค่อยอ่าน การเขียนให้มีคนอ่านเยอะนั้นมีปัจจัยหลายอย่างค่ะ อาทิ ความสามารถในการเขียน เนื้อหาที่เขียน ชุมชนที่แวดล้อมอยู่ การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อออนไลน์อื่นๆ ซึ่งในยุคนี้ผู้เขียนเองทำได้เองทั้งนั้นค่ะ
เว็บยอดฮิตของไทยเรานั้นมีแต่เว็บบันเทิงเริงใจทั้งนั้น จะหาเว็บความรู้มือหนึ่งหมายถึงความรู้จากประสบการณ์ตรงนั้นหายากค่ะ (ส่วนใหญ่ก็ copy & paste) ดังนั้นถ้าเราไม่ให้ก่อนแล้วใครจะเป็นคนเปลี่ยนความรู้ในโลกอินเทอร์เน็ตของไทยค่ะ เหมือนดังที่อาจารย์ได้เขียนบันทึกเพื่อสร้างอาชีพให้คนอีกมากมายค่ะ
สรุปว่าอาจารย์จะเลือกที่จะเขียนที่นี่หรือไม่ก็ได้ค่ะ เขียนที่นี่ด้วย ที่อื่นด้วยก็ยิ่งดีค่ะ แต่บันทึกที่มีส่วนเกี่ยวข้องชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ การเมือง นั้น ขอความกรุณาเพื่อเห็นแก่ส่วนรวมอย่าเขียนที่นี่เลยค่ะ ดังเหตุผลที่ดิฉันและ อ.ธวัชชัย และบันทึกของอีกหลายท่านได้เขียนมาแล้วค่ะ
สุดท้ายดิฉันขอให้สมาชิก GotoKnow ท่านอื่นๆ อย่าได้นิ่งเฉย ขอได้ร่วมแสดงความคิดเห็นต่อบันทึกนี้ของอาจารย์ด้วยนะคะ เห็นชอบหรือเห็นต่างก็เขียนเถิดค่ะ อาจารย์ถางทาง คุณ Bonnie และอีกหลายท่านจะได้รับรู้อย่างถูกต้องค่ะ
เสียดายจังครับ ผมว่าผมได้เรียนรู้เรื่อง "มุมมอง" จากอาจารย์มากจากการอ่านบันทึก แต่ผมก็ไม่ค่อยได้กดอะไรไว้ทิ้งร่องรอยหลังการอ่าน เพราะหลายครั้งมาอ่านแต่ไม่ได้ login เข้าระบบ เลย ment หรือกดใดๆ ไม่ได้ ยังไม่นับเพื่อนร่วมงาน ที่ copy งานอาจารย์เก็บลง word ก็มีครับ
ไม่อยากให้งาน แปลกๆ (ดีด้วยครับ) ของอาจารย์หายไปจาก G2K ไปเลย
แต่อย่างไรก็ตาม คงห้ามน้ำไม่ให้ไหลไม่ได้ หากอาจารย์เปิดพื้นที่ใหม่ ก็จะตามไปอ่านอีกครับ ช่วงนี้คงต้องเฝ้าว่าอาจารย์จะย้ายบ้านไปไหนต่อ
"ไอดิน-กลิ่นไม้" เป็นคนหนึ่ง ที่ติดตามอ่านงานเขียนของ "คุณคนถางทาง" ซึ่งส่วนใหญ่จะอ่านเรื่องเกี่ยวกับการเสนอความคิดริเริ่มใหม่ๆ ทางการเกษตร และ save files บันทึกที่ตนเองสนใจไว้ เพื่อนำไปทดลองปฏิบัติดู
ยังเคยบอกกับท่านว่า ชื่นชม ที่ท่านเขียนเรื่องได้ทุกประเภท ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ และท่านเขียนโดยไม่สนใจว่า จะมีคนมาอ่านมากน้อยแค่ไหน...เพิ่งรู้จากการเปิดเผยของท่านเองว่า จำนวนดอกไม้และจำนวนคนอ่าน มีผลต่อแรงจูงใจในการเขียนของท่าน มากถึงขนาดที่ทำให้ท่านตัดสินใจเลิกเขียนด้วยเหตุผลที่เห็นว่า มีคนอ่านน้อยลงไปเรื่อยๆ
ความเห็นของ "คุณหมูจ๋า" ที่บอกกับ "คุณคนถางทาง" ว่า "พี่ชายไม่ค่อยเข้ามาอ่านและตอบคอมเม้นท์น่ะน้องๆ จึงน้อยใจโดยเฉพาะหนูนี่แหละอิอิ อ้าว แซวเล่นๆ เด้อค่า..." จริงๆ แล้วก็เป็นความจริงตามที่คุณหมูจ๋าบอก เพราะท่านแทบจะไม่สนใจกลับเข้าไปดูว่าใครแสดงความเห็นและถามอะไรไว้ เพราะท่านจะใช้เวลาในการเขียนเรื่องใหม่ไปเรื่อยๆ มากกว่า
คนอ่านอย่าง "ไอดิน-กลิ่นไม้" เอง เวลาเข้าไปอ่านงานเขียนของใครก็จะให้เกียรติ อ่านทุกตัวอักษร
อ่านแบบพินิจพิเคราะห์ว่า ผู้เขียนมุ่งนำเสนออะไร มีจุดประสงค์อะไรในการเขียน ไม่ใช่สักแต่เข้าไปให้ดอกไม้และทักทาย แต่จะกล่าวเสริมหรือซักถามข้อสงสัย เมื่อทำเช่นนั้นนานๆ เข้า ท่านไม่ตอบก็เลยพลอยไม่เข้าไปอ่าน
"ไอดิน-กลิ่นไม้" ขออนุญาตแสดงความเห็นว่า บางที "คุณคนถางทาง"อาจจะใช้สมองซีกซ้ายมากไปในการคิดและเขียน คือ ใช้เฉพาะเรื่องของเหตุผล ข้อเท็จจริง กฎเกณฑ์ และตรรกศาสตร์ ในขณะที่คนอ่านใช้สมองซีกขวา คือ อารมณ์ความรู้สึก ร่วมด้วย อย่างเช่น ในบันทึกนี้ "คุณคนถางทาง" บอกว่า "สไตล์ผมอาจหวือหวาบ้าบอ ที่หลายคนไม่ชอบ มันเป็นนิสัยที่แก้ยาก ผมถือว่า ขนมอร่อยมันอร่อยที่เนื้อใน ไม่ใช่ใบตองที่ห่อ (แต่อนิจจา คนไทยส่วนใหญ่เขาชอบใบตอง)” ข้อความที่ระบายสีแดง อาจกระทบจิตใจทำให้คนอ่านรู้สึกว่า ท่านดูถูกผู้อ่าน …ก็จะเป็นที่น่าเสียดายมากนะคะ ที่คนซื้อขนมรู้สึกรังเกียจใบตองที่ห่อ ทำให้ไม่ยอมซื้อขนม ทำให้ขนมอร่อยๆ แต่กลับขายไม่ได้
“คุณคนถางทาง” บอกว่า “…วันนี้ผมเลยหันไปเขียนเฟสบุคแทน ผลตอบรับก็ดีนะครับ ดีกว่า กทน.สัก ๙๙ เท่าได้กระมัง โดยเฉพาะพวกที่มาอ่านส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายของผมอยู่แล้ว เพราะพวกนี้คืออนาคตชาติ ส่วนพวก สว. ในกทน. ไม้แก่ ดัดยากครับ อิอิ” นี่ก็อาจกระทบความรู้สึกผู้อ่านนะคะ รวมทั้งเป็นการ "หยิกเล็บเจ็บเนื้อ" ด้วย เพราะท่านบอกในบรรทัดก่อนว่า "สไตล์ผมอาจหวือหวาบ้าบอ ที่หลายคนไม่ชอบ มันเป็นนิสัยที่แก้ยาก…” แก้ยากเพราะท่านเป็นไม้แก่ดัดยากเช่นกัน ใช่ไหมคะ
เคยเห็นสมาชิกบางท่านแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ เมื่อเห็นงานเขียนทางการเมืองและทางศาสนาของคุณคนถางทาง และบางท่านแสดงความต้องการให้ผู้ดูแลระบบจัดการอะไรบางอย่างกับคุณคนถางทางแบบเด็ดขาด ก็เลยเข้าใจว่า นี่คือสาเหตุที่กดดันให้ท่านบอกลา GotoKnow เอง…
ที่เขียนมานี่ก็ด้วยความรักชุมชน GotoKnow และความชื่นชมในความรู้ความสามารถ การคิดริเริ่มสร้างสรรค์ และการเสียสละเวลาในการนำเสนอแนวคิดเพื่อคนไทยโดยรวมของคุณคนถางทาง อยากจะขออนุญาตเสนอทางออกแบบ "Win-Win Strategy" ให้คุณคนทางทางยังคงเขียนใน GotoKnow ต่อไป โดยเช็ดใบตองที่ห่อขนมให้ดูสะอาดสะอ้าน คนซื้อจะไม่เดินผ่านเลยไป ดีไหมคะ
I have read a lot of your posts. Some I think are great, some are very provocative but quite insightful, some I don't like nor agree with. Many posts I do accept the points in focus but I cannot click a "like" because of the language used -- I am not comfortable with strong and devisive languages. (Though I can be blunt and honestly direct.) In my thinking, people are people -- some do bad things in bad circumstances and some do extraordinary things in extraordinary circumstances. Deep down most people are decent enough to live with and whether we like it or not we have to -- morally and legally tolerate a lot of differences. Not all people are in the defence forces and must bear derogatory remarks. But I am not speaking for everyone.
As for me, I don't get a lot of readers either. I have been posting for some 8 years. (If there is a "true grit" medal, I should qualify.) But why do I write here? I am recording and sharing my learning, my thoughts and my "style of changing the world". It is enough for me to share ideas and observations (not necessary 'mine'. even if I seem to mention them first, they belong to the world. People may use them whichever way they want.) Yes, I do have visions and I do set barriers and channels (for flows of thoughts) into a certain way I think 'best'. But I have raised children, animals, plants and businesses to accept their ways, their differences and their wills. Yes. I do get frustrated that they don't come along 'my best way' but at end of day I am thankful that we all survive to adapt do each other better the next day.
A nation (any nation) needs many kinds of things, many kinds of people and many ways to become a nation. There will be struggles against what we dislike and for what we like until such time that we can no longer bother about these waves washing beaches anymore. (I gave up "facebook" because it is a very "noisy" place -- I could not hear myself thinking ;-)
Thank you for sharing your originals and insights. May peace follow you whereever you go. You know if and when you return, we will receive you as a lost member who comes home to the (G2K) tribe.
sr
จริงๆใน gtk นี่ เป็นแหล่งความรู้ที่หลากหลาย มากทีเดียวแต่อาจจะไม่เหมาะ กับ ฮาร์ดคอร์อย่าง อ.ถางจริงๆ บางครั้ง แนวความคิดอาจไม่ตรงกับกลุ่ม หรืออาจจะมีตรงบ้างเพียงแต่ว่าสังคมนั้นส่วนใหญ่ เขาเป็นอีกทาง มันก็อาจไม่เหมาะกับเรา คนที่มีความคิดที่ตรงก็อาจไม่กล้าแสดงความคิดเห็น เท่าใด ซึ่งชลัญว่า การตัดสินใจของอาจารย์น่าจะเหมาะสม ที่จะไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด ทุกข์ใจทุกวี่วัน ก็ถือว่าเป็นการทำกุศลอย่างแรงค่ะ
แต่จะว่าไปแบบไม่ใช่ ฮาร์ดคอร์ อย่าง อ.ประคัลภ์ ซึ่งเป็นคนที่เขียนเรื่องของ HR ได้ดีมากๆ อ่านสนุก นำไปใช้ได้ เหมาะสำหรับการปรับปรุงพัฒนา แต่ก็ยักกระแสตอบรับน้อยซะงั้น แต่บางครั้งที่ชลัญเขียนบ้าๆ บอๆ เฮ้ย มีคนอ่านมากกว่าอีก แน่ะ งง ๆ เหมือนกัน พอตามไปดู บทความ อ.ที่ https://www.facebook.com/pages/Prakal-HR-community/232248973462063?ref=stream กลับได้รับความนิยมสูงมาก ถูกแชร์ในวงกว้าง กระแสดีมาก
ซึ่งจะว่าไปคนที่มีความสามารถในการเขียนบทความก็ต้องการคนอ่านล่ะแน่นอน หากกระแสตอบรับน้อย อีกทั้งทางไม่ตรงกับกลุ่ม ก็คงไม่สนุกที่จะเขียน
สำหรับชลัญ ที่ ได้เขียน web ให้ อ.ถางนั้น เพราะความศรัทธาส่วนตัวที่มีต่อ อาจารย์ ท่านนี้ ซึ่งอาจไม่ชอบใจใครๆหลายคน แต่การที่เราจะเลือดศรัทธาใครสักคนนั้นคงไม่ได้ศรัทธาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก ต้องหาข้อมูลมาพอควร ซึ่งชลัญศรัทธาอาจารย์ที่ความดี ที่คนที่ใครหลายคนมองว่าดี นั้นอาจดีไม่ถึงครึ่งของอาจารย์ ถาง ชลัญไม่ได้เทียบเพราะนี่มันคือมาตรฐานที่มาจากความรู้สึกของชลัญเอง การแสดงออกของคนดีนั้น บางคนอาจมีทั้งภาพทั้งเสียง ทั้งการกระทำ บางคนอาจมาแค่ภาพ บางคนมาแค่เสียง บางคนมาที่กระทำ มันเป็นความต่างของคนแต่ละคน
ซึ่งโดยพื้นฐานนิสัย แล้ว นั้น ชลัญกับ อ.ถางต่างกันราวฟ้ากับเหว จริงไม่น่าถูกใจกันหรอก แต่ที่ถูกใจคือความคงเส้นคงวา ของอาจารย์มากกว่า
ในแนวคิดและการแสดงออกในด้านการเมืองนั้น ใช่ว่าชลัญจะเห็นด้วยทั้งหมด แต่ ชลัญว่าในสังคมมันต้องมีคนอย่าง อ.ถางบ้าง มันถึงจะเกิดการเปลี่ยนแปลงในสังคม หากเป็นไทยเฉย ไทย ดี ที่สุภาพตลอด คนที่เลวเข้าขั้น นั้นหากเราที่เป็นคนดีทุกคนสุภาพ ตำหนิแบบสุภาพทั้งหมด คนเลวบางคน อาไม่ระคายผิว ( ขนาดว่าแรงๆ ยังไม่สะเทือนเล้ย ) หลายๆคนคงคิดโมโหหงุดหงิด ในความไม่เป็นธรรมแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกอะไร เหมือนชลัญคนหนึ่งแหล่ะ ให้ทำแบบ อ.ถางไม่กล้าหรอก กลัววว์คือกัน ชลัญเก่งแต่อยู่ในบ้านแค่นั้นแหล่ะ ออกนอกบ้านชลัญก็ก็หดเป็นแมวแล้ว มันถึงต้องมีคนอย่าง อ.ถางมาทำให้สังคมมันสมดุลน่ะ
แต่อย่างว่า สังคม gtkนั้นที่ชลัญมอง ออกจะแนวสุภาพเรียบร้อย สมถะ มีความสุข มีความพอเพียง เห็นด้วยอย่างยิ่งที่ จะบอกว่า อ.ถางอย่าได้เขียนที่นี่ให้คนอื่นเขาทุกข์ใจเลย มันเป็นบาปอย่างแรง ไปเขียนใน เฟสน่ะเหมาะแล้วอาจารย์ ชลัญเชียร์ อิ อิ (แรงสส์ไปมั๊ยอาจารย์ ถูกปลดจากศิษย์ก็คราวนี้แหล่ะไป๊ )
แต่ก็ขอบคุณ gtk นะที่ทำให้ได้รู้จัก กับคนดีๆ หลายท่าน ซึ่งเป็นคนดีที่มีการแสดงออกที่แตกต่าง ทำให้ชลัญสามารถเอาความดีของแต่ละท่านมาปรับใช้ได้ และเข้าใจคนเข้าใจโลกมากขึ้น และชอบสังคม ออนไลน์ที่นี่มากกว่าที่อื่น ชื่นชมผู้ดูแลเวปไซด์ ที่อุทิศใจกายกับการทำงานนี้ที่เป็นสมบัติที่มีคุณค่าของคนไทย ต่อไป
อาจเมนท์ยาวไปหน่อยยังไม่จบเดี๋ยวไปว่าต่อหลังไมค์ อิ อิ อิ
ของขวัญดี มีอยู่ ที่เนื้อใน
หามิใช่ กระดาษสี ที่หุ้มห่อ
บทความดี ที่ไม่ กำมะลอ
แม้ไม่ห่อ ด้วยคำหวาน ก็อ่านเพลิน
ขอบคุณทุกท่านที่ให้คห.ดีๆ โดยเฉพาะท่าน sr ที่แสนน่ารัก
ท่านไอดินครับ ผมปรับเปลี่ยนนิสัยตลอดเวลา เป็นไม้แก่ที่อ่อนมาก ที่ผมจำเป็นต้องกระด้างเพราะ มันต้องกระด้างให้ทันกาล ก่อนสังคมไทยล่มสลาย เราสุภาพ kowtow กันมานานมากแล้ว มันจะสายเกินไปในสายตาผม
คนทำงานถางทาง จะเป็นเช่นนี้เสมอ เช่น ท่านพุทธทาสภิกขุ ท่านไม่เคยมีมธุรสวาจากับใคร (แม้แต่ผม) มีแต่กระตุก กระชาก แม้แต่ภาษิตไทยดีๆ ท่านยังเอามาล้อเลียน เช่น
กรุงศรีอยุธยาไม่เคยสิ้นคนดี แต่คนอัปรีย์ก็ไม่เคยขาด
ท่าน sr อีกที ...นิสัยผมมักให้โอกาสใคร สามครั้ง (แบบอเมริกันเบสบอล three strikes and you're out) ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ผมขอลา กทน. แต่คร้้งที่สามผมว่ายาก เพราะผมดูแล้วคนในบอร์ดนี้ conservative ส่วนผมหาใช่ liberal ประการใด ผมชอบไสตล์อจ.สุลักษณ์ ที่ท่านดีแคลร์ตนเองว่า เป็น radical conservative ผมเองก็โน้มไปทางนั้น ท่านให้สัมภาษณ์ทีวีทั่วประเทศขนาดว่า พวกเจ้าดีๆมีมาก ผมเคารพ ส่วนพวกเจ้าเลวๆ ขอโทษ ผมเอาตีนถีบทิ้งเลย..... ขอบคุณในคำอวยพรของท่าน sr ครับ
สำหรับ ชลัญ และท่านอื่นๆ ที่เจอกันหลังฉาก ก็ต้องขอบคุณ กทน. ที่จัดให้
แม้ตัวจากไป แต่บทความเกือบสองพันบทของผม คงยังอยู่ (ถ้าไม่โดนลบทิ้งเสียก่อน) ท่านใดที่ไม่สนใจใบตองห่อ ก็ไปแกะเคี้ยวได้เสมอ หรอยบ่หรอย ค่อยว่ากันอีกที หรอยก็กลืน บ่หรอยก็บ้วนทิ้ง ชีวิตคนเราก็เท่านั้น
...คนถางทาง (๒๐ มิย. ๒๕๕๖)
ผมเป็นคนแก่ซิ่ง ดูเหมือนว่า facebook มีเด็กซิ่ง นิสัยคล้ายผมมาก เข้าไปเล่นแป๊บเดียวได้แควน 2500 คน แต่เล่น กทน. มาสองปี ได้ผู้ติดตาม 135 เท่านั้น แสดงว่าผมไม่เหมาะกับที่นี่ เพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนแก่ที่คอนเซเวตีฟเกินไป ไม่ต้องการการเปลี่ยแปลง
ขนาดผมเสนอว่าคนไทยควรกิน ๘๐๐ ไม่ใช่ ๒๐๐๐ แคล มีเหตุผลการคำนวณด้านสรีรวิทยาพร้อมมูล ตรรกะพร้อม ซึ่งผมว่าน่าเสนอรับรางวัลโนเบลได้เลย (อิอิ โม้ยกหางตัวเองอีกแบ้ว) .... แต่ไม่มีหมอ (กระเด็น) ที่ไหน กดไลค์ให้สักคน หรือ แม้แต่กล้ามาโต้แย้ง ด้วยเหตุผล มาฟันกันทางปัญญาให้คนทั้งหลายมาโกทูโงว กันให้ทั่วฟ้าดินไทย ...ทั้งที่เรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตายกันทั้งประเทศ และ อาเซียน และ โลก
กราบเรียน ท่านอาจารย์
สัปดาห์นี้..ผมยุ่งๆ มาก ...พอวันนี้ว่างสักหน่อย...กลับได้อ่านบันทึกนี้ของท่านอาจารย์
รู้สึกตกใจ และเสียดายไม่น้อยครับ
ท่านอาจารย์มาเขียนบันทึกที่นี้...น่าจะพร้อมๆ กับผม
แต่ท่านอาจารย์เขียนเก่งมากๆ นะครับ...สองพันกว่าบันทึก
ขนาดผมเขียนได้ประมาณเจ็ดร้อยบันทึก...(แต่บันทึกของผมร้อยบันทึกคงสู้หนึ่งบันทึกเพียงบันทึกเดียวของอาจารย์ไม่ได้ครับ)
...โอ๊ย! ไม่รู้ว่าจะเขียนอย่างไง? ดีครับ....
เมื่อสามวันที่แล้ว...ผมเขียนอนุทินนี้...และเป็นร่องรอยล่าสุด ณ ที่นี้
คงเป็นลางบอกเหตุครับ ...ผมเขียนว่า
"....
ถ้า............................................บังเอิญมีกัลยาณมิตรท่านใด
ที่เคยเขียนบันทึก ณ ที่แห่งนี้.......และว่างเ้ว้นการเขียนบันทึกลงไป
วันนี้...ผมมีโอกาสได้เข้ามาอ่านบันทึกเก่าๆ ..................................
ของหลายท่านที่เป็นแรงบันดาลใจและให้กำลังใจกับผมมาโดยตลอด..................
อยากบอกว่า...คิดถึงจัง....ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ.......................................
".....ถ้าฉันบังเอิญเป็นคนเดินจากไป
ถ้าฉันไม่ต้องเผชิญทุกสิ่งอย่างนี้
ถ้าฉันเป็นคนไม่คิดอะไร
แค่ลืมใครก็ทำได้ลง
ฉันก็คงไม่เป็นอย่างนี้
ถ้าฉันเป็นคนไม่คิดอะไร
ฉันก็คงลืมเธอสักที..............................."
มีหลายท่าน บอกว่า ผมไม่ค่อยตอบกระทู้ ซึ่งยอมรับว่าจริงครับ ยกเว้นกระทู้ที่ท้าทายให้ความรู้ใหม่ แต่ถ้าเป็นกระทู้ทั่วไป หรือ เจ๊าะแจ๊ะ ผมจะไม่ตอบ มันเป็นนิสัย (ที่คงแก้ยาก อิอิ) ซึ่งนี่ก็คงเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้แควนานุแควนหดหายไปเรื่อย ๆ เพราะนิสียคนไทยส่วนใหญ่ชอบเจ๊่าะแจ๊ะ ก็มีท่าน sr ที่คงเส้นคงวา แม้ผมไม่ตอบ ท่านก็เม้นท์ต่อท่้าย ดีๆ เสมอ (แล้วเมือไหร่จะหัดพิมพ์ไทยเสียทีล่ะครับ สมัยผมทำงานอยู่ usa ยังหิ้วเอา cu write ไปฝึกพิมพ์ภาษาไทย จนวันนี้ผมพิมพ์ได้แบบไบลิงก้วลเลยนะครับ พิมพ์สัมผัสซะด้วย พิมพ์เร็วกว่าเลขาอาชีพ ๙๐ ปซ. ในปทท. ก็แล้วกัน อิอิ )
เพลงมูนละเมอ ..มอบให้ทิมดาบ ก็แล้วกัน วันหน้า ได้มีโอกาสมาปะดาบกัน จะร้องให้ฟัง พร้อมเล่นกีตาร์คลอด้วย เบื้องหน้ามีต้มขม อ่อมเพลี้ย ยำแม่เป้ง ดีไหม อิอิ
แง แง แง ชวนทิมดาบคนเดียวได้ไง เคืองอ่ะนี่ อิ อิ
คุณถางทาง...คงจะเขียนอาหารการกินให้ได้ตื่นเต้นกับรสชาตินะคะ ก่อนจะลาขอคำสัญญาสักหน่อย ว่าจะ.....(เพลงค่ะ) ชวนเขียนอาหารวัยรุ่น วัยเรียน สู่อาเซียนค่ะ ทั่นเพ่.. ที่นี่ค่ะ http://www.gotoknow.org/posts/539527
"..... เพราะคนที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนแก่ที่คอนเซเวตีฟเกินไป ไม่ต้องการการเปลี่ยนแปลง ..." ประโยคนี้ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง เป็นการด่วนตัดสินผู้อื่นในทางลบ เป้าหมายในการเขียนและการอ่านของแต่ละคนอาจแตกต่างกัน ในพื้นที่ของ Gotoknow เราให้เกียรติและเห็นคุณค่าของกันและกัน ไม่ว่าจะสูงวัยหรืออ่อนวัยกว่า
ดิฉันเริ่มเขียนบันทึกตั้งแต่ Gotoknow เปิดตัวใหม่ๆ ด้วยต้องการใช้เป็น Sharing platform และคลังความรู้สำหรับการทำงานของตนเองและเครือข่าย จะมีคนเข้ามาอ่านมากหรือน้อยไม่สำคัญ ดิฉันมีความสุขที่ได้เขียนและได้อ่านบันทึกที่อยากอ่าน และได้เรียนรู้เทคนิควิธีการทำงานหลายเรื่องที่เอาไปใช้ต่อได้
Thanks for coming round to answer and clear the air (it makes us --in G2K tribe-- feel better. You didn't leave because we have issues beyond reconciliation ;-) and more thanks to be quite patient with me.
90 words per minute! Wow, that is faster than I can think ;-) I have been practicing typing Thai. My speed is is up to about 10 words/minutes (when I don't have to look up a dictionary). But I will need to learn to think faster too. Sometimes, I spend a few minutes to choose one phrase or even one word. If you read my poems (in G2K) in Thai, you may note my choice of words come through a lot of pains.
Ahh, yes I am both old and have come to be 'more stable' (and I hope 'more tolerant/immune' to attacks). The joy of walking in one's own chosen path! Till we meet again.
ผมเป็นคนหนึ่งที่ติดตามท่าน แต่ไม่ได้อ่านทุกบันทึก เนื่องจากเวลาไม่ค่อยมากนัก รวมทั้งไม่ค่อยได้อ่านบันทึกอื่นๆ ของเพื่อนๆ ด้วย สิ่งที่ผมคิดว่าจะมีประโยชน์ต่อไปของ G2K คือ ข้อเขียนจากการปฏิบัติ การตกผลึกทฤษฎีจากงานปฎิบัติ ผมว่าบันทึกของท่านที่ผมเลือกอ่าน น่าสนใจมาก และจะเป็นแหล่งสืบค้นต่อไป สุดท้ายนี้ อยากแจ้งให้ท่านทราบความจริง 2 ประการคือ