ของขวัญดี มีอยู่ ที่เนื้อใน
หามิใช่ กระดาษสี ที่หุ้มห่อ
บทความดี ที่ไม่ กำมะลอ
แม้ไม่ห่อ ด้วยคำหวาน ก็อ่านเพลิน

ขอบคุณทุกท่านที่ให้คห.ดีๆ  โดยเฉพาะท่าน sr ที่แสนน่ารัก  

ท่านไอดินครับ ผมปรับเปลี่ยนนิสัยตลอดเวลา เป็นไม้แก่ที่อ่อนมาก  ที่ผมจำเป็นต้องกระด้างเพราะ มันต้องกระด้างให้ทันกาล ก่อนสังคมไทยล่มสลาย  เราสุภาพ kowtow กันมานานมากแล้ว  มันจะสายเกินไปในสายตาผม 

คนทำงานถางทาง จะเป็นเช่นนี้เสมอ เช่น ท่านพุทธทาสภิกขุ  ท่านไม่เคยมีมธุรสวาจากับใคร (แม้แต่ผม) มีแต่กระตุก กระชาก  แม้แต่ภาษิตไทยดีๆ ท่านยังเอามาล้อเลียน  เช่น   

กรุงศรีอยุธยาไม่เคยสิ้นคนดี  แต่คนอัปรีย์ก็ไม่เคยขาด  

ท่าน sr อีกที ...นิสัยผมมักให้โอกาสใคร สามครั้ง (แบบอเมริกันเบสบอล  three strikes and you're out) ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่ผมขอลา กทน.  แต่คร้้งที่สามผมว่ายาก เพราะผมดูแล้วคนในบอร์ดนี้ conservative  ส่วนผมหาใช่ liberal ประการใด  ผมชอบไสตล์อจ.สุลักษณ์ ที่ท่านดีแคลร์ตนเองว่า เป็น radical conservative ผมเองก็โน้มไปทางนั้น     ท่านให้สัมภาษณ์ทีวีทั่วประเทศขนาดว่า   พวกเจ้าดีๆมีมาก ผมเคารพ  ส่วนพวกเจ้าเลวๆ ขอโทษ ผมเอาตีนถีบทิ้งเลย..... ขอบคุณในคำอวยพรของท่าน sr ครับ 

สำหรับ ชลัญ  และท่านอื่นๆ  ที่เจอกันหลังฉาก  ก็ต้องขอบคุณ กทน. ที่จัดให้  

แม้ตัวจากไป แต่บทความเกือบสองพันบทของผม คงยังอยู่ (ถ้าไม่โดนลบทิ้งเสียก่อน)  ท่านใดที่ไม่สนใจใบตองห่อ ก็ไปแกะเคี้ยวได้เสมอ  หรอยบ่หรอย ค่อยว่ากันอีกที  หรอยก็กลืน บ่หรอยก็บ้วนทิ้ง  ชีวิตคนเราก็เท่านั้น

...คนถางทาง (๒๐ มิย. ๒๕๕๖)