จากที่ไม่เคยมีพื้นความรู้เลยว่าการทำงานในองค์กรเป็นอย่างไร ตอนเด็ก ๆ ชีวิตทำแต่งานในพื้นที่ไร่และท้องนาเวิ้งว้างมองไปทางเหนือจะเห็นภูเขาสีเขียวหม่น พอมองไปทางใต้จะเห็นแต่ผืนน้ำ มองรอบ ๆ ตัวเองเห็นแต่ผืนนาเขียวขจีสุดลูกหูสุดลูกตา พอเงยหน้าเห็นท้องฟ้าใส ชีวิตในวัยนั้นอยู่กับสิ่งแวดล้อมธรรมชาติใช้ชีวิตชนบทเป็นส่วนใหญ่ หลักการดำเนินชีวิตใช้เวลาตามดวงอาทิตย์ในเวลากลางวัน และใช้ดวงจันทร์และดวงดาวเป็นเครื่องกำหนดเวลาในตอนกลางคืน การนับวันจะใช้ดวงจันทร์นับเช่นข้างขึ้น ข้างแรม วันโกรน วันพระ เป็นตัวกำหนดในการดำเนินชีวิต ถ้าจะคิดว่าชีวิตของคนชนบทเขามีการวางแผนไหม ถ้ามองแบบผิวเผินแล้วแทบจะไม่มี แต่เมื่อมาสัมผัสด้วยตนเองแล้วขอตอบว่ามีและมีมาก การดำเนินงานในแต่ละวันยึดถือธรรมเนียมประเพณีปฏิบัติจากพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย บรรพบุรุษที่กระทำสืบเนื่องกันมาแล้วแต่ครอบครัวใครครอบครัวมัน การเพาะปลูกที่บ้านเราจะเพาะปลูกในช่วงเวลาข้างขึ้น ส่วนข้างแรมจะไม่มีการเพาะปลูกเพราะความเชื่อที่ว่าจะปลูกอะไรไม่ติด จากความเป็นอยู่ในวัยเด็กทำให้ซึมซับในหลักการดำเนินชีวิต วิธีคิด และจารีตอันพึงประพฤติปฏิบัติจนเป็นกมลสันดานของตนเอง
เมื่อเข้าสู่วันที่ต้องออกจากอ้อมอกของครอบครัวชนบทเดินทางเข้าสู่สังคมเมืองเพื่อทำงานในมหาวิทยาลัยเอกชนของเมืองหลวงของประเทศโดยมีเงินติดตัวมา 1000 บาท กับกระโปรง 3 ตัว เสื้อทำงาน 4 ตัว รองเท้า 1 คู่ กระเป๋าสะพาย 1 ใบ มาพักอาศัยกับคนรู้จักของป้า (พี่สาวพ่อ) อยู่ทุ่งสองห้อง ต้องนั่งรถเมล์สาย 114 มาทำงานที่มหาวิทยาลัย เช้าไปเย็นกลับอยู่แบบนี้ตลอด ทุกสิ้นเดือนจะนั่งรถไฟกลับบ้านไปช่วยพ่อแม่ทำไร่ทำนา
ห้องทำงานเรานั่งทำงานรวมกัน เอกสารมากมายความรู้สึกจากเด็กสู่วัยทำงานไม่สนุกเลยแต่ละวันมีปัญหาต้องพบ แต่ละชั่วโมงสมองต้องคิดแก้ปัญหาคิดคำสั่งเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อจัดการข้อมูลให้ออกรายงาน สรุป เพื่อใช้ในการประกอบการตัดสินใจของผู้บริหาร แผนการดำเนินชีวิตการทำงานมีตัวกำหนดคือ นาฬิกา ปฏิทินการศึกษา แผนงานประจำปี มันต่างจากชนบทที่พ่อแม่เราทำมา ที่ต่างมาก ๆ คือ กำหนดการต่าง ๆ ไม่ตรงตามแผนปฏิบัติหรือระยะเวลา เหตุมาจากคน หรือผู้บริหาร ว่างไม่ว่าง ซึ่งต่างจากอาชีพเกษตรกรแบบหน้ามือหลัง การตัดสินใจดำเนินการอยู่ที่ผู้บริหาร ส่วนการดำเนินงานด้านการเกษตรที่บ้านใช้ดิน ฟ้า อากาศ ราคาพืชผล โรคแมลง ความพร้อมของทุนและเครื่องมือ วัว ควาย เป็นตัวกำหนดว่าหน้านี้ ช่วงนี้บ้านเราจะปลูกอะไรเพื่อให้ได้ราคาดี ลดการใช้ยาฆ่าแมลง เราทำงานทุกวันทุกเวลา ทำให้เราต้องเปรียบเทียบระหว่างอาชีพของครอบครัวกับอาชีพเราเองเสมอ ยังนึกถามใจเราเองว่าเราชอบงานอย่างไหนแน่นะ...คำตอบก็ยังหาไม่ได้ ด้วยความจำเป็นที่เราต้องรับภาระของครอบครัว..ทำให้เราไม่คิดเบื่อแต่เราต้องคิดว่า...งานคือความแสดงการมีคุณค่าของคน เมื่อเราคิดแบบนี้ทำให้เราสนุกกับการทำงานไม่ว่างานนั้นจะมีค่าตอบแทนหรือไม่มีค่าตอบแทน แต่เรามีความสุขใจที่เห็นผู้ร่วมงานมีความสุข ขยันทำงานสู้ปัญหาในงาน เราร่วมกันจนประผลสำเร็จ ณ วันนี้ที่เราถึงจุดอิ่มตัวในมหาวิทยาลัยเอกชนที่สอนให้เราอดทน สอนให้เราเก่ง สอนให้เราเป็นผู้บำเพ็ญประโยชน์ให้สังคม เราออกมาจากเมืองหลวงและเดินทางเข้าสู่มหาวิทยาลัยของรัฐในชนบทเพื่อเอาความรู้ ความสามารถมาสร้างชนบทให้มีความเทียบเคียงเหมือนมหาวิทยาลัยเอกชนในเมืองหลวง เราดีใจเมื่อย้อนกลับไปมองดูมหาวิทยาลัยเอกชนที่เราเดินออกมาเรายิ้มเสมอเมื่อเห็นความเจริญ และเจริญยิ่งของมหาวิทยาลัยศรีปทุม กรุงเทพมหานคร เราบอกตนเองว่านั่นคือ สถานที่ฝึกงานในชีวิตการทำงานของเรา และเรารักศรีปทุมด้วยจิตและวิญญาณ....
