"ไอดิน-กลิ่นไม้" เป็นคนหนึ่ง ที่ติดตามอ่านงานเขียนของ "คุณคนถางทาง" ซึ่งส่วนใหญ่จะอ่านเรื่องเกี่ยวกับการเสนอความคิดริเริ่มใหม่ๆ ทางการเกษตร และ save files บันทึกที่ตนเองสนใจไว้ เพื่อนำไปทดลองปฏิบัติดู

ยังเคยบอกกับท่านว่า ชื่นชม ที่ท่านเขียนเรื่องได้ทุกประเภท ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ และท่านเขียนโดยไม่สนใจว่า จะมีคนมาอ่านมากน้อยแค่ไหน...เพิ่งรู้จากการเปิดเผยของท่านเองว่า จำนวนดอกไม้และจำนวนคนอ่าน มีผลต่อแรงจูงใจในการเขียนของท่าน มากถึงขนาดที่ทำให้ท่านตัดสินใจเลิกเขียนด้วยเหตุผลที่เห็นว่า มีคนอ่านน้อยลงไปเรื่อยๆ

ความเห็นของ "คุณหมูจ๋า" ที่บอกกับ "คุณคนถางทาง" ว่า "พี่ชายไม่ค่อยเข้ามาอ่านและตอบคอมเม้นท์น่ะน้องๆ จึงน้อยใจโดยเฉพาะหนูนี่แหละอิอิ อ้าว แซวเล่นๆ เด้อค่า..." จริงๆ แล้วก็เป็นความจริงตามที่คุณหมูจ๋าบอก เพราะท่านแทบจะไม่สนใจกลับเข้าไปดูว่าใครแสดงความเห็นและถามอะไรไว้ เพราะท่านจะใช้เวลาในการเขียนเรื่องใหม่ไปเรื่อยๆ มากกว่า

คนอ่านอย่าง "ไอดิน-กลิ่นไม้" เอง เวลาเข้าไปอ่านงานเขียนของใครก็จะให้เกียรติ อ่านทุกตัวอักษร
อ่านแบบพินิจพิเคราะห์ว่า ผู้เขียนมุ่งนำเสนออะไร มีจุดประสงค์อะไรในการเขียน ไม่ใช่สักแต่เข้าไปให้ดอกไม้และทักทาย แต่จะกล่าวเสริมหรือซักถามข้อสงสัย เมื่อทำเช่นนั้นนานๆ เข้า ท่านไม่ตอบก็เลยพลอยไม่เข้าไปอ่าน

"ไอดิน-กลิ่นไม้" ขออนุญาตแสดงความเห็นว่า บางที "คุณคนถางทาง"อาจจะใช้สมองซีกซ้ายมากไปในการคิดและเขียน คือ ใช้เฉพาะเรื่องของเหตุผล ข้อเท็จจริง กฎเกณฑ์ และตรรกศาสตร์ ในขณะที่คนอ่านใช้สมองซีกขวา คือ อารมณ์ความรู้สึก ร่วมด้วย อย่างเช่น ในบันทึกนี้ "คุณคนถางทาง" บอกว่า "สไตล์ผมอาจหวือหวาบ้าบอ ที่หลายคนไม่ชอบ  มันเป็นนิสัยที่แก้ยาก ผมถือว่า ขนมอร่อยมันอร่อยที่เนื้อใน ไม่ใช่ใบตองที่ห่อ (แต่อนิจจา คนไทยส่วนใหญ่เขาชอบใบตอง)” ข้อความที่ระบายสีแดง อาจกระทบจิตใจทำให้คนอ่านรู้สึกว่า ท่านดูถูกผู้อ่าน …ก็จะเป็นที่น่าเสียดายมากนะคะ ที่คนซื้อขนมรู้สึกรังเกียจใบตองที่ห่อ ทำให้ไม่ยอมซื้อขนม ทำให้ขนมอร่อยๆ แต่กลับขายไม่ได้

“คุณคนถางทาง” บอกว่า “…วันนี้ผมเลยหันไปเขียนเฟสบุคแทน ผลตอบรับก็ดีนะครับ ดีกว่า กทน.สัก ๙๙ เท่าได้กระมัง โดยเฉพาะพวกที่มาอ่านส่วนใหญ่เป็นวัยรุ่น ซึ่งเป็นกลุ่มเป้าหมายของผมอยู่แล้ว เพราะพวกนี้คืออนาคตชาติ ส่วนพวก สว. ในกทน. ไม้แก่ ดัดยากครับ อิอิ” นี่ก็อาจกระทบความรู้สึกผู้อ่านนะคะ รวมทั้งเป็นการ "หยิกเล็บเจ็บเนื้อ" ด้วย เพราะท่านบอกในบรรทัดก่อนว่า "สไตล์ผมอาจหวือหวาบ้าบอ ที่หลายคนไม่ชอบ  มันเป็นนิสัยที่แก้ยาก…” แก้ยากเพราะท่านเป็นไม้แก่ดัดยากเช่นกัน ใช่ไหมคะ 

เคยเห็นสมาชิกบางท่านแสดงปฏิกิริยาตอบโต้ เมื่อเห็นงานเขียนทางการเมืองและทางศาสนาของคุณคนถางทาง และบางท่านแสดงความต้องการให้ผู้ดูแลระบบจัดการอะไรบางอย่างกับคุณคนถางทางแบบเด็ดขาด ก็เลยเข้าใจว่า นี่คือสาเหตุที่กดดันให้ท่านบอกลา GotoKnow เอง…

ที่เขียนมานี่ก็ด้วยความรักชุมชน GotoKnow และความชื่นชมในความรู้ความสามารถ การคิดริเริ่มสร้างสรรค์ และการเสียสละเวลาในการนำเสนอแนวคิดเพื่อคนไทยโดยรวมของคุณคนถางทาง อยากจะขออนุญาตเสนอทางออกแบบ "Win-Win Strategy" ให้คุณคนทางทางยังคงเขียนใน GotoKnow ต่อไป โดยเช็ดใบตองที่ห่อขนมให้ดูสะอาดสะอ้าน คนซื้อจะไม่เดินผ่านเลยไป ดีไหมคะ