จะพัฒนาคุณภาพการศึกษาไทย : ลองคิด/ทำแบบกลับทางอย่างรอบด้าน?


คุณภาพการจัดการศึกษาของไทยในปัจจุบัน ถือว่า อยู่ในขั้นวิกฤต และนับวันแต่จะตกต่ำลงไปเรื่อยๆ ข้อสรุปนี้มาจาก ความสอดคล้องต้องกัน ของข้อมูลจากการวัดประเมินคุณภาพการศึกษาภายในประเทศ และข้อมูลจากการสำรวจวัดประเมินคุณภาพทางการศึกษา ในระดับนานาชาติ

 

ตอนที่ 1 ความจำเป็นที่จะต้องพัฒนาคุณภาพการศึกษาของไทย                           คุณภาพในการจัดการศึกษาของไทยในปัจจุบัน ถือว่า อยู่ในขั้นวิกฤต และนับวันแต่จะตกต่ำลงไปเรื่อยๆ ข้อสรุปนี้ มาจากความสอดคล้องต้องกัน ของข้อมูลจากการวัดประเมินคุณภาพการศึกษาภายในประเทศ และข้อมูลจากการสำรวจวัดประเมินคุณภาพทางการศึกษาในระดับนานาชาติ ดังที่ได้มีการเปิดเผยข้อมูล ซึ่งได้สร้างความตระหนกตกใจให้กับคนไทยมาแล้ว ในบทความตอนที่ 1 นี้ ผู้เขียนจึงได้นำข้อมูลจากการสำรวจ วัดประเมินดังกล่าว มานำเสนอ เพื่อสะท้อนปัญหาคุณภาพในการจัดการศึกษาของไทย ให้ท่านผู้อ่านเห็นภาพได้อย่างชัดเจนขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะเสนอทางออกในการแก้ปัญหาดังกล่าว ในบทความตอนที่

 2 การพัฒนาคุณภาพการศึกษาไทย ด้วยยุทธศาสตร์การคิด/ทำแบบกลับทาง อย่างรอบด้าน

             1.    การวัดและประเมินคุณภาพการศึกษาภายในประเทศ     

             การวัดประเมินคุณภาพการศึกษาภายในประเทศ เป็นบทบาทหน้าที่โดยตรงของ “สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน) ชื่อย่อคือ สทศ.’ ชื่อภาษาอังกฤษคือ ‘NATIONAL INSTITUTE OF EDUCATIONAL TESTING SERVICE  (PUBLIC ORGANIZATION) ชื่อย่อคือ ‘NIETS’ ” “สทศ.” เป็นหน่วยงานของรัฐ ประเภทองค์การมหาชน ในกำกับของกระทรวงศึกษาธิการ จัดตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2548 มีบทบาทหน้าที่ในการเป็นศูนย์กลางความร่วมมือ ด้านการทดสอบทางการศึกษาในระดับชาติ และในระดับนานาชาติ (http://www.niets.or.th/index.php/aboutus_th/view/8)  

                ในด้านการทดสอบทางการศึกษาในระดับชาตินั้น “สทศ.” ได้ดำเนินการวัดและประเมินผลว่า การจัดการศึกษาของชาติ มีคุณภาพตามมาตรฐานการศึกษาที่ได้กำหนดไว้ และมีคุณภาพเท่าเทียมกันมากน้อยเพียงใดในการจัดการศึกษาของแต่ละภาคส่วน ทั้งนี้ ได้ดำเนินการโดย "การทดสอบ O-NET  : Ordinary National Educational Test (การทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติขั้นพื้นฐาน)ซึ่งเป็นการสอบความรู้รวบยอดของนักเรียนชั้น ป.6 ม.3 และ ม.6 ตามมาตรฐานการเรียนรู้ของหลักสูตร โดยจัดสอบทั้ง 8 กลุ่มสาระการเรียนรู้ ได้แก่ 1) ภาษาไทย 2) สังคมศึกษาฯ 3) ภาษาอังกฤษ 4) คณิตศาสตร์ 5) วิทยาศาสตร์ 6) สุขศึกษาและพลศึกษา 7) ศิลปะ 8) การงานอาชีพและเทคโนโลยี แต่ละกลุ่มสาระมีคะแนนเต็ม 100 คะแนน ดังตัวอย่างคะแนน O-NET ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปี 2555 ที่แสดงให้เห็นในภาพล่าง

                จากภาพบน จะเห็นว่า คะแนนเฉลี่ย O-NET ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในปี 2555 ทั้งในระดับโรงเรียน (บ้านโนนทอง) ระดับเขตพื้นที่ (สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2) ระดับจังหวัด (นครราชสีมา) ระดับสังกัด (สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน) และระดับประเทศ มีเพียง 2 กลุ่มสาระเท่านั้น ที่นักเรียน ทำคะแนนได้ถึงครึ่งของคะแนนเต็ม (50 %) คือ ภาษาไทย และสุขศึกษาและพลศึกษา ส่วนอีก 6 กลุ่มสาระที่เหลือนั้น ทำคะแนนได้ไม่ถึงครึ่ง โดย 3 กลุ่มสาระที่มีคะแนนต่ำสุด ได้แก่ ภาษาอังกฤษ  คณิตศาสตร์  และวิทยาศาสตร์ ซึ่งมีคะแนนเฉลี่ยในระดับประเทศเท่ากับ 28.71 %, 26.95 %, และ 35.37 % ตามลำดับ (http://ictnontong.blogspot.com/p/blog-page_6354.html

                 ไม่เฉพาะแค่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ เท่านั้น ที่นักเรียนทำคะแนนเฉลี่ยได้ต่ำ ยิ่งในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ด้วยแล้ว นักเรียนก็ยิ่งทำคะแนนได้ต่ำหนักเข้าไปอีก จากคะแนน O-NET ระดับประเทศในช่วงปี 2550 - 2555 (ดังที่แสดงในภาพบน) จะเห็นว่า มีเพียงสุขศึกษาและพลศึกษากลุ่มสาระเดียวเท่านั้น ที่นักเรียนทำคะแนนเฉลี่ยได้ถึงครึ่งของคะแนนเต็ม และก็เช่นเดียวกับระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ที่กลุ่มสาระที่มีคะแนนต่ำสุด คือ ภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ โดยคะแนนเฉลี่ยในระดับประเทศจากปี 2550 – 2555 กลุ่มสาระภาษาอังกฤษมีคะแนนเฉลี่ยอยู่ในช่วง 19.22 – 30.93 % คณิตศาสตร์อยู่ในช่วง 14.99 – 35.97 % และวิทยาศาสตร์อยู่ในช่วง 27.90 – 34.62 %  (http://blog.eduzones.com/socialdome/105600)

               สำหรับในระดับชั้น ป.6 นั้น แม้นักเรียนจะทำคะแนน O-NET ปี 2555 (ดังที่แสดงในภาพบน) ได้ดีกว่านักเรียนชั้น ม.3 และ ม.6 คือ ในระดับประเทศ นักเรียนได้คะแนนเฉลี่ยใน 3 กลุ่มสาระได้แก่ กลุ่มสาระสุขศึกษาและพลศึกษา ศิลปะ และ การงานอาชีพและเทคโนโลยี ได้เกินครึ่ง แต่ก็ยังทำคะแนนกลุ่มสาระภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์ได้ไม่ถึง 40 % เช่นเดียวกับนักเรียนชั้น ม.3 และ ม.(http://www.watchanasongkram.ac.th/news/43345.html

                จากที่กล่าวมา สรุปได้ว่า การจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของไทย มีคุณภาพจากผลการวัดภายในประเทศ อยู่ในระดับที่ไม่น่าพอใจ เพราะนักเรียนในทุกช่วงชั้น ตั้งแต่ช่วงชั้นที่ 2 (ป.6) ช่วงชั้นที่ 3 (ม.3) ไปจนถึงช่วงชั้นที่ 4 (ม.6) มีคะแนนเฉลี่ยทั้งประเทศตามผลการวัดจากปี 2550– 2555 ในกลุ่มสาระของหลักสูตร 5-7 กลุ่มสาระจากทั้งหมด 8 กลุ่มสาระ ไม่ถึงครึ่งของคะแนนเต็ม (50 %) โดยกลุ่มสาระที่มีคะแนนต่ำสุดมาโดยตลอดในทุกช่วงชั้น คือ ภาษาอังกฤษ (ซึ่งมีคะแนนต่ำสุดถึงสูงสุดอยู่ในช่วง  19.22 % - 35.77 %) คณิตศาสตร์ (ซึ่งมีคะแนนต่ำสุดถึงสูงสุดอยู่ในช่วง  14.99 % - 42.65 %) และวิทยาศาสตร์ (ซึ่งมีคะแนนต่ำสุดถึงสูงสุดอยู่ในช่วง  27.90 % - 37.46 %)     

  2. การสำรวจ วัด และประเมินคุณภาพทางการศึกษาในระดับนานาชาติ              นอกจากข้อมูลการวัดภายในประเทศ   เพื่อประเมินคุณภาพการจัดการศึกษาของไทย ที่สรุปผลการวัดประเมินได้ว่า การจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของไทย ยังมีคุณภาพอยู่ในระดับที่ไม่น่าพอใจ ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว ยังมีผลการสำรวจ วัดและประเมินในระดับนานาชาติ ที่สะท้อนให้เห็นตรงกันว่า คุณภาพการศึกษาของไทย อยู่ในระดับที่ยังไม่น่าพอใจ เช่นกัน ตัวอย่างการสำรวจ วัดและประเมินในระดับนานาชาติ ได้แก่

2.1  การสำรวจ วัด และประเมินตามโครงการ PISA โดย OECD

  "PISA" หรือโครงการประเมินผลนักเรียนนานาชาติ (Programme for International Student Assessment)  เป็นโครงการเพื่อประเมินผลการศึกษา ของประเทศสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือและพัฒนาทางเศรษฐกิจ (Organisation for Economic Co-operation and Development : OECD) ที่มีจุดประสงค์เพื่อสำรวจว่า ระบบการศึกษาของประเทศ ได้เตรียมเยาวชนของชาติ ให้พร้อมสำหรับการใช้ชีวิตและการมีส่วนร่วมในสังคมในอนาคตเพียงพอหรือไม่ โดย "PISA" ได้เน้นการประเมินสมรรถนะของนักเรียนวัย 15 ปี ที่จะใช้ความรู้และทักษะเพื่อเผชิญกับโลกในชีวิตจริง มากกว่าการเรียนรู้ตามหลักสูตรในโรงเรียน ในด้าน "การอ่าน คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์" การสุ่มตัวอย่างนักเรียนที่จะทำการสอบวัด จะทำตามระบบอย่างเคร่งครัด เพื่อให้ได้นักเรียนที่เป็นตัวแทนของนักเรียนทั้งระบบ อีกทั้งการวิจัยในทุกขั้นตอน ทุกประเทศต้องทำตามกฎเกณฑ์และวิธีการที่กำหนดอย่างเคร่งครัด ภายใต้การดูแลของ OECD เพื่อให้การวิจัยของแต่ละประเทศมีคุณภาพในมาตรฐานเดียวกัน จะได้สามารถนำข้อมูลไปวิเคราะห์ร่วมกันได้ (http://pisathailand.ipst.ac.th/)

                สำหรับ PISA ประเทศไทย ได้กำหนดกรอบการสุ่มตัวอย่าง (Sampling Frame) เป็นนักเรียนอายุ 15 ปีที่กำลังศึกษาอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ขึ้นไปจากโรงเรียนทุกสังกัด  ได้แก่ โรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน โรงเรียนในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน โรงเรียนในสังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร โรงเรียนในสังกัดสำนักประสานและพัฒนาการจัดการศึกษาท้องถิ่น โรงเรียนสาธิตของมหาวิทยาลัยในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และวิทยาลัยในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา สำหรับการประเมินในปี 2009 (พ.ศ. 2552) นั้น นักเรียนไทย ได้คะแนนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยนานาชาติทุกวิชา ยกเว้นกลุ่มโรงเรียนสาธิต (ของมหาวิทยาลัยต่างๆ รวมทั้งมหาวิทยาลัยราชภัฏ ในสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา) เพียงกลุ่มเดียว ที่แสดงว่า มีมาตรฐานเทียมทันนานาชาติ คะแนนเฉลี่ยประเทศไทยมีอันดับอยู่ทางด้านท้ายตาราง และมีแนวโน้มลดต่ำลงทุกวิชา เมื่อเทียบกับการประเมินครั้งแรก (PISA 2000 : พ.ศ. 2543) นักเรียนไทยเกือบครึ่ง ได้คะแนนการอ่าน และวิทยาศาสตร์ต่ำกว่าระดับพื้นฐาน (ระดับ 2) และนักเรียนมากกว่าครึ่ง ได้คะแนนในวิชาคณิตศาสตร์ต่ำกว่าระดับพื้นฐาน นักเรียนที่แสดงสมรรถนะในระดับสูงมีน้อยมาก โดยไม่มีเลยในวิชาการอ่าน ในการจัดอันดับนั้น ประเทศไทยมีคะแนนจากการทดสอบการอ่าน คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์อยู่ในอันดับที่ 35 มีคะแนนการจัดการศึกษาอยู่ในอันดับที่ 39 และมีคะแนนคุณภาพการศึกษาโดยรวม อยู่ในอันดับที่ 37 จาก 40 ประเทศ ที่เข้าร่วมโครงการ (http://prachatai.com/journal/2013/02/45436, http://news.voicetv.co.th/infographic/57868.html, http://thelearningcurve.pearson.com/the-report/towards-an-index-of-education-outputs, http://thelearningcurve.pearson.com/index/index-ranking)

               2.2 ผลการศึกษาวิจัย TIMSS 2011 โดย IEA

                 ในวันที่ 11 ธันวาคม 2555 เวลา 10.00 น. ที่กระทรวงศึกษาธิการ (ศธ.) สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) ได้เปิดเผยผลการศึกษาเรื่อง แนวโน้มการจัดการศึกษาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ระดับนานาชาติ พ.ศ.2554 หรือ TIMSS 2011จัดโดย The International Association for the Evaluation of Educational Achievement หรือ IEA (โดยนายปรีชาญ เดชศรี รอง ผอ.สสวท.) ว่า ในการประเมินของ TIMSS ในปี 2011 (2554) ประเทศไทยได้เข้าร่วมประเมิน 2 ระดับชั้น ได้แก่ ชั้น ป.4 และ ม.2 ผลวิจัยสรุปสาระสำคัญได้ว่า ในระดับชั้น ม.2 ที่มี 45 ประเทศเข้าร่วมประเมิน ประเทศไทยมีคะแนนเฉลี่ยวิชาคณิตศาสตร์ 427 คะแนน ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 28 และวิชาวิทยาศาสตร์ 451 คะแนน ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 25 เมื่อเทียบกับคะแนนเฉลี่ยในปี 2007 (2550) แล้ว  พบว่า คะแนนเฉลี่ยที่เด็กไทยทำได้ ลดลงทั้งในวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ โดยเมื่อปี 2007 (2550) วิชาคณิตศาสตร์มีคะแนนเฉลี่ย 441 และวิทยาศาสตร์ 471 ทั้งนี้ การประเมินในปี 2011 (2554) ประเทศที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดในวิชาคณิตศาสตร์ คือ เกาหลีใต้ (613 คะแนน) ส่วนประเทศที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดในวิชาวิทยาศาสตร์ คือ สิงคโปร์ (590 คะแนน) เมื่อพิจารณาในภาพรวมแล้ว ประเทศไทยถูกจัดกลุ่มให้อยู่ในระดับแย่ (Poor) ทั้งวิชาคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ส่วนผลการวิจัยระดับชั้น ป.4 ที่มี 52 ประเทศเข้าร่วมนั้น ประเทศไทยที่เข้าร่วมรับการประเมินเป็นครั้งแรก มีคะแนนเฉลี่ยในวิชาคณิตศาสตร์ 458 คะแนน ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 34 และวิชาวิทยาศาสตร์ 472 คะแนน ถูกจัดอยู่ในอันดับที่ 29 ประเทศที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดในวิชาคณิตศาสตร์ คือ สิงคโปร์ (606 คะแนน) และประเทศที่มีคะแนนเฉลี่ยสูงสุดในวิชาวิทยาศาสตร์ คือ เกาหลีใต้ (587 คะแนน) เมื่อพิจารณาในภาพรวมแล้ว ประเทศไทยถูกจัดกลุ่มให้อยู่ในระดับแย่ (Poor) ในวิชาคณิตศาสตร์ และระดับพอใช้ (Fair) ในวิชาวิทยาศาสตร์ (http://www.thaipost.net/news/121212/66473)

           2.3 การจัดอันดับโดย World Economic Forum : WEF

               เมื่อวันที่ กันยายน 2556  "World Economic Forum : WEF" ได้เผยแพร่ผลการจัดอันดับความสามารถในการแข่งขันนานาชาติ (Global Competiveness Index : GCI) ฉบับล่าสุด ปี 2013 โดยมี 148 ประเทศเข้าร่วม วิธีการได้มาของข้อมูล WEF ได้ให้น้ำหนักกับการสำรวจความคิดเห็นและการให้คะแนน โดยผู้บริหารธุรกิจ (Executive Opinion Survey) ถึง ใน ส่วน อีก ส่วนที่เหลือ มาจากข้อมูลเปรียบเทียบเชิงสถิติที่สำคัญ ขององค์การระหว่างประเทศ เช่น Word Bank, OECD, UNESCO และ WHO (องค์การอนามัยโลก) สำหรับผลการประเมิน ความสามารถในการแข่งขันด้านการศึกษาของไทยในเวทีโลก และในกลุ่มประเทศสมาชิก ASEAN นั้น ด้านคุณภาพของระบบการศึกษา ไทยอยู่ในอันดับ 78 ในเวทีโลกและอันดับ ใน ASEAN (คะแนนสูงกว่าเวียดนามและพม่าเท่านั้น) ในด้านคุณภาพการสอนคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ไทยอยู่ในอันดับ 80 ในเวทีโลกและอันดับ 5 ใน ASEAN (คะแนนสูงกว่าเวียดนาม ลาว ฟิลิปปินส์ กัมพูชา และพม่า)  และในด้านคุณภาพการจัดการศึกษาระดับประถมศึกษา ไทยอยู่ในอันดับ 86 ในเวทีโลกและอันดับ ใน ASEAN (คะแนนสูงกว่าเวียดนาม กัมพูชา และพม่า เท่านั้น) ดังข้อมูลที่แสดงในตารางข้างล่าง (http://www.enn.co.th/8436)    

             แม้ว่า การจัดอันดับใน "World Economic Forum 2013 (WEF 2013) ที่กล่าวมา อาจจะทำให้ผู้เกี่ยวข้องทำใจลำบากที่จะยอมรับได้ เมื่อเห็นประเทศไทยถูกจัดอันดับด้านคุณภาพของระบบการศึกษา ต่ำกว่า ลาว และอยู่ในอันดับเดียวกันกับ กัมพูชา และถูกจัดอันดับด้านคุณภาพของการประถมศึกษาต่ำกว่า ลาว แต่ผู้เขียนไม่อยากให้คนไทยไปให้ความสำคัญในเรื่องอันดับที่ถูกจัด และไม่อยากให้โต้แย้งว่า กระบวนการและวิธีการวัด/สำรวจขาดมาตรฐาน ไม่น่าเชื่อถือ แต่อยากให้คนไทยยอมรับว่า ผลการประเมินทั้งภายในประเทศ และในระดับนานาชาติมีความสอดคล้องต้องกันว่า คุณภาพในการจัดการศึกษาของไทยเราในภาพรวม ตกต่ำลง ซึ่งก็ไม่อยากให้มีการโยนความผิดไปให้ใคร แต่อยากให้คนไทย "ใช้วิกฤตให้เป็นโอกาส" โดยการเกิดความรู้สึกร่วมกันของคนไทยทุกหมู่เหล่า ที่จะร่วมแรงร่วมใจกันดำเนินการไปในทิศทางเดียวกัน เพื่อให้บังเกิดผลในการยกระดับคุณภาพการศึกษาของไทยให้สูงขึ้น

ขอบคุณกัลยาณมิตรทุกท่านที่กรุณาเข้ามาอ่าน แล้วพบกันในบันทึก "ตอนที่ 2 การพัฒนาคุณภาพการศึกษาด้วยยุทธศาสตร์การคิด/ทำแบบกลับทางอย่างรอบด้าน" นะคะ

                                          

หมายเลขบันทึก: 551278เขียนเมื่อ 19 ตุลาคม 2013 12:22 น. ()แก้ไขเมื่อ 2 ธันวาคม 2013 12:44 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (40)

ขอบคุณครับ ผมกำลังติดตามอ่านตอนต่อไปครับ

ขอบคุณค่ะ ห่างไกลวงการมากว่า 2 ปีแล้ว

เห็นPISA ตัวนี้แล้วนึกถึง PIZZAAAAAA.ค่ะ อิอิ

รออ่านบทความต่อไปนะคะ

 

ขอบคุณมากมายจ้ะพี่ไอดิน

สำหรับผมคิดว่าต้องเริ่มจาก pre-service teacher นะครับ แล้วมาที่ in-service teacher ดูว่าเขาพัฒนาตนเองมากแค่ไหน มี action research เท่าไร ข้อมูลตรงนี้น่าจะตอบโจทย์ของอาจารย์ไอดินได้ ในส่วนของผลการเรียน

ฝั่งอเมริกันเขาเรียกว่า platinum standard research คือเริ่มจาก professional development ไปที่ instructional design และไปจบที่ learning outcome ซึ่งในระดับมหภาค ก็คือ PISA หรือระดับสูงกว่านั้นอีกก็ World Economic Forum ตามที่อาจารย์กล่าวไว้

ผลตรงนี้นำกลับมาวางแผนปรับปรุง professional development รอบใหม่ ให้เกิดเป็นวงจรต่อเนื่องครับ

ขอบคุณกัลยาณมิตรทุกท่านมากนะคะ ที่กรุณามอบดอกไม้เป็นกำลังใจ ทักทายพูดคุยและให้ความเห็น วันนี้ "ไอดิน-กลิ่นไม้" พาพี่สาวที่อุบลฯ เดินทางไปเยี่ยมน้องชายและพี่สาวที่ยโสธรค่ะ ขณะนี้เวลา 03.32 น. พรุ่งนี้จะเดินทางพาพี่สาวที่ยโสธรเดินทางไปเยี่ยมลูกหลานที่ร้อยเอ็ด แล้วจะตอบกัลยาณมิตรเป็นรายบุคคลนะคะ วันนี้ขอเพิ่มเติมเนื้อหาที่ยังลงไม่ครบ และแก้ไขการพิม์ก่อนค่ะ 

สวัสดีค่ะพี่ผศ.วิไล...พูดถึงการพัฒนาคุณภาพการศึกษาของไทย...ขอเริ่มต้นที่จุดเล็กๆก่อนดีกว่านะคะ...การพัฒนาที่ดีที่สุด...คือการที่ทุกคนพัฒนาตนเองก่อน...ทุกคนมีคุณธรรมจริยธรรม...มีจิตสาธารณะ...มีความมุ่งมั่นตั้งใจขยันใฝ่รู้ใฝ่เรียน...เห็นความสำคัญของการศึกษาที่สามารถพัฒนาตนเองและพัฒนาชาติได้นะคะ...แล้วค่อยเชื่อมต่อไปที่บ้าน โรงเรียน ชุมชนและท้องถิ่น...กลับไปที่ SBM ก่อนก็ยังไม่สายนะคะ...รัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องรับผิดชอบทั้งโดยตรงและโดยอ้อม ต้องดูแลจัดสรรงบประมาณสนับสนุนด้านการศึกษาทุกระดับอย่างจริงจัง...ไม่โกงกินงบประมาณ...ครูอาจารย์ ผู้ปกครอง ชุมชนและท้องถิ่น ต้องพัฒนาตนเองไปพร้อมกับผู้เรียน เพื่อก้าวทันความเปลี่ยนแปลงของโลก ให้สามารถพูด อ่าน เขียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารได้ และมีความสามารถในการใช้ IT ได้เป็นอย่างดี ...นักวิชาการด้านต่างๆจำนวนมากมายสามารถลงไปช่วยเหลือสนับสนุนตามสถานศึกษาในท้องถิ่นต่างๆ ...มีตัวอย่างดีๆให้เห็นชัดเจนเช่น ปตท. การไฟฟ้าฯ ธนาคารไทยพาณิชย์ ซึ่งยังน้อยมากๆนะคะ...ขอบคุณค่ะ

ผลการจัดอันดับความสามารถในการแข่งขันของไทยอยู่ในอันดับที่ดีมาก(เกินคาด ) คือที่ 37 จาก 145 ประเทศ ดีกว่าปีที่ผ่านมา

มีประเทศในอาเซียนที่ดีกว่าเราคือ สิงคโปร์ และมาเลเซีย เท่านั้น                                                      

ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการแข่งขันก็ล้วนมีพื้นฐานจากความสามารถของคนซึ่งเป็นผลมาจากการศึกษาอบรมทั้งสิ้น            

ดังนั้นจึงไม่น่าห่วงมากมายกับคุณภาพการศึกษาของไทย แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ต้องพัฒนากันต่อไป                                

 

ขอขอบคุณ “ท่าน ผอ.ชยันต์ เพชรศรีจันทร์ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านหนองผือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา กาญจนบุรี เขต ๔ มากนะคะ ที่ให้เกียรติเข้ามาอ่าน และบอกจะติดตามอ่านตอนที่สอง "ซึ่งไอดิน-กลิ่นไม้" ตั้งใจว่า จะยกโรงเรียนภายใต้การบริหารงานของท่าน เป็นกรณีตัวอย่างโรงเรียนขนาดเล็กที่ประสบความสำเร็จด้วยนะคะ และหวังว่า ท่านจะกรุณาเข้ามาให้ข้อมูลและความคิดเห็นเพิ่มเติม ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

 

 

 

  • ขอบคุณ "krutoiting" มากนะคะ ที่มาเยี่ยมให้กำลังใจ "ไอดิน-กลิ่นไม้" และจะรออ่านตอนต่อไปค่ะ
  • คุณครูบอกว่า" 

    ห่างไกลวงการมากว่า 2 ปีแล้ว..

     

    .

     เห็น PISA ตัวนี้แล้วนึกถึง PIZZAAAAAA" ไอดินฯ ก็ออกจากวงการมาแล้ว 1 ปีเต็ม แต่ยังติดตามความเคลื่อนไหวของวงการอยู่ค่ะ...แต่เมื่อเห็นคำว่า "PISA" จะนึกถึง "หอเอนเมืองปิซ่า"เพราะเคยไปเที่ยวมา หลังเกษียณใหม่ๆ ค่ะ
  • ตอนนี้ ไอดินฯ ยังอยู่ที่ยโสธรค่ะ เพิ่งกลับจากร้อยเอ็ด อีกไม่กี่นาทีก็จะขับรถเดินทางกลับอุบลฯ กับพี่สาวคนติดกัน ถึงอุบลฯ แล้วยังจะเดินทางต่อไปที่ฟาร์มค่ะ
  • ฝากภาพกิจกรรมที่ร้อยเอ็ดมาให้ดูนะคะ ยังไม่เคยไปดู "บุโรพุทโธ" ที่บาหลี ดูที่เมืองไทยก็สวยงามมากค่ะ
  • ช่วงที่ผ่านมา ไอดินฯ ใช้ Internet ไม่ได้เลยไม่ได้เข้ามาไปเยี่ยมคุณครูและกัลยาณมิตรท่านอื่นๆ พรุ่งนี้ถึงจะเป็นรายการไปเยี่ยมใน Blog ของกัลยาณมิตรค่ะ


 

อาจารย์แม่ ผมเห็นด้วยต้องใช้วิกฤติให้เป็นโอกาส

บางทีการวัดต้องเป้นการพัฒนา ไม่ใช่การจัดอันดับ

เป็นไปไม่ได้ที่ทั่วประเทศไทยจะเรียนเหมือนกัน

ขอบคุณอาจารย์แม่มากๆครับ

  • พี่ต้องขอบคุ "น้องมะเดื่อ" มากกว่า นะคะ ที่เข้ามาให้กำลังใจพี่ในบันทึกนี้
  • พี่ "ไอดิน-กลิ่นไม้" มีความศรัทธาใน "ความเป็นครู" ของน้องมะเดื่อมาก และจะขออนุญาตนำไปเป็น "ครูต้นแบบในระดับประถมศึกษา" (ที่จะกล่าวถึงในบันทึกตอนที่ 2) แต่พี่ไม่สามารถค้นข้อมูลของน้องมะเดื่อได้ เพราะไม่ได้ลงประวัติไว้ ย้อนกลับไปดูบันทึกไหนๆ ของน้องก็ไม่มีระบุ "ชื่อจริง ประวัติการศึกษา ประวัติการทำงาน และชื่อโรงเรียนที่ทำงานในปัจจุบัน" ของน้องไว้ ไม่ทราบว่าน้องพอจะมีไฟล์ข้อมูลดังกล่าวอยู่ไหม ถ้ามีขอความกรุณาส่งไฟล์ข้อมูลไปให้พี่ทาง e-mail ได้ไหมคะ (ช่วยส่งไปที่ pwilai_2000@hotmail.com นะคะ) ขอบคุณมากค่ะ 


 

  • ขอบคุณ "คุณแว้บ" มากนะคะ ที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ พร้อมมอบดอกไม้กำลังใจและให้ความเห็นที่มีค่า ซึ่ง "ไอดิน-กลิ่นไม้" จะขอนำไปอ้างอิงในบันทึกตอนที่สองต่อจากบันทึกนี้ นะคะ
  • รวมทั้งจะขอยกบางประเด็นในบันทึกอื่นๆ ของ "คุณแว้บ" มาอ้างถึง ได้แก่ บันทึกเรื่อง "พ่อแม่ (และครู) จะรับมือเด็กรุ่นใหม่อย่างไร?" (http://www.gotoknow.org/posts/519914) เรื่อง "ผมสงสัยว่าเราใช้คำว่า ห้องเรียนกลับทาง กันถูกหรือเปล่า?" (http://www.gotoknow.org/posts/546357) เรื่อง "งานประชุมวิชาการ ThaiPod เมื่อคนหัวอกเดียวกันรวมตัว" (http://www.gotoknow.org/posts/542803) และ เรื่อง "ทักษะความจำเป็นสำหรับงานด้านการพัฒนาและออกแบบเว็บ [กิจกรรมการเรียนโดย Google Spreadsheet และ wordle.net]" (http://www.gotoknow.org/posts/546434)
     

สวัสดียายไอดินกลิ่นไม้

-ขอโทษท่านด้วย ป๋าเดไม่ได้เปิด GTK เสียนานมัวแต่เตรียมตัวเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันวู้ดบอลในวันที่ ๒๖ ตค.นี้ ที่เต็งหนาม ตอนนี้มีชาววู้ดบอลจากต่างจังหวัดและในจังหวัดสมัครมาแล้ว ๒๕๙ คนยังไม่ได้รวมจ้าวภาพ งานนี้ป๋าเดและคณะ สว.เหนื่อยแน่ๆ...แล้วจะเขียนในบล๊อก สัญญาๆๆๆ สภาพอุทกภัยคงหมดสิ้นแล้ว ที่อุบลเล่าเรื่องสนุกๆบ้าง ส่วนเรื่องการศึกษาไทยก็น่าเป็นห่วงนะ จะคอยติดตามตอนต่อไปนะคร้าบ.......  

 

  • ขอบคุณ "น้อง ดร.พจนา แย้มนัยนา" มากนะคะ ที่มอบดอกไม้เป็นกำลังใจให้พี่เสมอมา และยังให้ความเห็นที่มีค่า ซึ่งพี่จะขอนำไปอ้างอิงในบันทึกตอนที่สอง ซึ่งเป็นตอนต่อจากบันทึกนี้ นะคะ
  • อีกอย่าง พี่ขอขอบคุณน้องมากๆ นะคะ ที่แบ่งปันภาพและสารสนเทศเกี่ยวกับ "นกและต้นไม้จากต่างแดน" เป็นระยะๆ ซึ่งพี่ได้ขอนุญาตและได้รับอนุญาตจากน้อง ในการรวบรวม (ดังสองภาพล่าสุด) เพื่อนำไปจัดแสดง (ใน "GotoKnow") ในโอกาสที่เหมาะสม ต่อไป
  •  

 

-สวัสดีครับอาจารย์แม่ไอดิน...

-ก่อนอื่นขอถามว่า....อาจารย์แม่ไอดินสบายดีนะครับ?

-น้ำท่วมคราวนี้...ต้นไม้เสียหายมากหรือเปล่าครับ??

-"เมื่อเห็นประเทศไทยถูกจัดอันดับด้านคุณภาพของระบบการศึกษา ต่ำกว่า ลาว และอยู่ในอันดับเดียวกันกับ กัมพูชา และถูกจัดอันดับด้านคุณภาพของการประถมศึกษาต่ำกว่า ลาว แต่ผู้เขียนไม่อยากให้คนไทยไปให้ความสำคัญในเรื่องอันดับที่ถูกจัด และไม่อยากให้โต้แย้งว่า กระบวนการและวิธีการวัด/สำรวจขาดมาตรฐาน ไม่น่าเชื่อถือ แต่อยากให้คนไทยยอมรับว่า ผลการประเมินทั้งภายในประเทศ และในระดับนานาชาติมีความสอดคล้องต้องกันว่า คุณภาพในการจัดการศึกษาของไทยเราในภาพรวม ตกต่ำลง ซึ่งก็ไม่อยากให้มีการโยนความผิดไปให้ใคร"

-บางทีการทีการเปิดใจยอมรับในข้อด้อยของตนเองก็เป็นสิ่งที่หลายคน"ปิดกั้น"ครับอาจารย์แม่ไอดิน...

-การโยนความผิดให้คนอื่น...ก็เป็นเรื่องเห็นบ่อย ๆ ครับ..

-รอติดตามอ่านบันทึกต่อไปนะคร้าบ!!!

  • ขอบคุณ "หนูอร วรรณดา" มากนะคะ ที่มอบดอกไม้ให้กำลังใจอาจารย์
  • ในบันทึกตอนที่สอง อาจารย์จะนำแนวคิดจากบันทึกเรื่องต่างๆ ของหนูตั้งแต่เรื่องแรก และเรื่องอื่นๆ ได้แก่ เรื่อง "เอาเรื่องเก่าๆ มาเล่ากันใหม่" (http://www.gotoknow.org/posts/548394) เรื่อง "ปลูกต้นรัก (การอ่าน)...สำคัญไหม" เรื่อง "การเรียนรู้...ไม่มีขีดจำกัด" (http://www.gotoknow.org/posts/549522) และเรื่อง "จินตนาการ...สร้างแรงบันดาลใจ" (http://www.gotoknow.org/posts/550236) เป็นต้น ไปอ้างอิงด้วยนะคะ

 

  • ขอบคุณมากนะคะ สำหรับดอกไม้กำลังใจ และความเห็นจาก "คุณ GD หรือผศ.ดร.กัลยา ธรรมพงษา
  • อาจารย์บอกว่า "ผลการจัดอันดับความสามารถในการแข่งขันของไทยอยู่ในอันดับที่ดีมาก (เกินคาด ) คือที่ 37 จาก 145 ประเทศ ดีกว่าปีที่ผ่านมา 

    มีประเทศในอาเซียนที่ดีกว่าเราคือ สิงคโปร์ และมาเลเซีย เท่านั้น"...ไอดินฯ ไม่ทราบว่าอาจารย์กล่าวถึงข้อมูลการจัดอันดับที่นำเสนอในบันทึกนี้ หรือข้อมูลการจัดอันดับจากแหล่งอ้างอิงอื่นนะคะ สำหรับที่ได้นำเสนอในบันทึกนี้ ซึ่งเป็นอันดับจาก "PISA 2009 (พ.ศ.2552)" หรือโครงการประเมินผลนักเรียนนานาชาติ (Programme for International Student Assessment) ของประเทศสมาชิกองค์การเพื่อความร่วมมือและพัฒนาทางเศรษฐกิจ (Organisation for Economic Co-operation and Development : OECD) ที่กล่าวไว้ในหัวข้อ 2.1 คือ "ในการจัดอันดับนั้น ประเทศไทยมีคะแนนจากการทดสอบการอ่าน คณิตศาสตร์ และวิทยาศาสตร์อยู่ในอันดับที่ 35 มีคะแนนการจัดการศึกษาอยู่ในอันดับที่ 39 และมีคะแนนคุณภาพการศึกษาโดยรวม อยู่ในอันดับที่ 37 จาก 40 ประเทศที่เข้าร่วมโครงการ" ซึ่งประเทศไทยถูกจัดอันดับคุณภาพทางการศึกษาโดยรวมอยู่ในอันดับที่ 37 จาก 40 ประเทศค่ะ (ไม่ใช่ 145 ประเทศ) และประเทศสมาชิก ASEAN ที่เข้าร่วมประเมินดังกล่าว ก็มีเพียง 3 ประเทศ คือ สิงคโปร์ ซึ่งอยู่ในอันดับที่ 5 ไทยอันดับที่ 37 และอินโดนีเซียอันดับ 40 ค่ะ มาเลเซียไม่ได้ร่มประเมิน 
  • คำคมเกี่ยวกับครูและการให้การศึกษา ที่อาจารย์นำเสนอในบันทึก ไอดินฯ ขออนุญาตนำไปอ้างอิงในบันทึกตอนที่ 2 ด้วยนะคะ "The best teachers teach from the HEART - not from the book." และ "It is vital that when educating our children's brains that we do not neglect to educate their hearts. (Dalai Lama)" รวมทั้ง Joke จาก teachhub.com 
  • Pupil : I don't think I deserved zero on this test!

        Teacher : I agree, but that's the lowest mark I could give you!   

  • ขอบคุณ "ลูกขจิต" มากนะคะ ที่ติดตามเป็นกำลังใจให้อาจารย์แม่เสมอมา
  • ลูกขจิตให้ความเห็นว่า "ผมเห็นด้วยต้องใช้วิกฤติให้เป็นโอกาส บางทีการวัดต้องเป้นการพัฒนา ไม่ใช่การจัดอันดับ เป็นไปไม่ได้ที่ทั่วประเทศไทยจะเรียนเหมือนกัน" ตรงกับอาจารย์แม่เลยค่ะ ว่า "การวัดประเมินคุณภาพการศึกษา" ต้องนำไปใช้ประโยชน์เพื่อการพัฒนาคุณภาพให้ดีขึ้น และเป้าหมายการจัดการศึกษาของแต่ละโรงเรียนนั้น ก็แตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับวิสัยทัศน์ (Vision) และ พันธกิจ (Mission) ที่แต่ละโรงเรียนกำหนดไว้ ไม่ใช่ทุกโรงเรียนจะมุ่งเน้นความสามารถเชิงวิชาการของนักเรียนเหมือนกัน

  • ในบันทึกตอนที่ 2 ต่อจากบันทึกนี้ จะได้กล่าวถึงการพัฒนาคุณภาพในการจัดการศึกษา ซึ่งมีหลายประเด็นที่จะอ้างอิงแนวคิดและสิ่งที่ลูกขจิตปฏิบัติมาเนิ่นนาน รวมทั้งอ้างอิงจากบันทึกล่าสุด เรื่อง "สภาการศึกษากาญจนบุรี [1]" (http://www.gotoknow.org/posts/551052) ด้วยนะคะ

  • ไม่มีโทษให้ขอหรอกค่ะ "ป๋าเด" ...มีแต่คำขอบคุณ ที่แม้ท่านจะยุ่งอยู่กับการเตรียมจัดการแข่งขันวู้ดบอล ยังอุตส่าห์แวะมาให้กำลังใจยายไอดินฯ...จะรออ่านบันทึกท่านนะคะ (บริการเพื่อนภาษา..."เจ้าภาพ" นะคะ ไม่ใช่ "จ้าวภาพ")
  • ปัญหาน้ำท่วมผ่านพ้นไปแล้วค่ะ ให้เล่าเรื่องสนุกที่อุบลฯ เหรอคะ มีแต่เรื่องความสุขค่ะ คือ สามยายพี่น้อง มียายไอดินฯ คนเดียวที่ขับรถเป็น เลยต้องขับรถบริการ เริ่มจากขับรถ (ที่ไม่มีเวลาไปล้าง) ออกจากฟาร์มไปรับพี่สาวคนติดกันที่บ้านในเมืองอุบลฯ ไปรับลูกของพี่สาวคนโตที่สนามบิน แล้วขับรถไปที่ยโสธร ไปพักที่บ้านพี่สาวคนโต 1 คืน คืนแรกก็กินข้าเย็นกันที่ร้านริมน้ำชีมีน้องชายคนเล็กมาร่วมด้วย วันรุ่งขึ้นขับรถพาพี่สาวคนโตที่ยโสธรพร้อมลูกหลานรวม 4 คน ไปเยี่ยมครอบครัวลูกชายที่ จ.ร้อยเอ็ด ค่ะ กลางวันขับรถบริการทั้งไปวัด และไป Shop หลายแห่ง กลางคืนก็เขียน Blog นอนตีสามครึ่ง ตื่นเกือบเจ็ดโมงทั้งสองคืน แต่ก็ไม่มีปัญหาค่ะ ยายไอดินฯ นอนคืนละ 3-4 ชั่วโมง ก็พอแล้ว วันที่ 21 ต.ค.ขับรถ (คนเดียว) กลับถึงฟาร์มสองทุ่มเศษค่ะ ถูกพ่อใหญ่สอบ่นเป็นปกติ (ป๋าเดเห็นไหมคะ ยายไอดินฯ ผมเผ้าบานไม่มีทรง ไม่เหมือนพี่ทั้งสอง เพราะยายไอดินฯ สระผมเองแล้วก็ไม่ได้ทำอะไร แต่พี่ๆ อยู่ในเมือง สระร้านทุกครั้ง)

 

ป๋าเด ยายไอดินฯพิมพ์ตก กินข้าวเย็นนะคะ ไม่ใช่กินข้า

  • ขอบคุณ "คุณเพชรน้ำหนึ่ง" มากนะคะ ที่มาให้กำลังใจ เยี่ยมยามถามข่าวอาจารย์แม่ไอดินฯ ให้ข้อสังเกตปรากฏการณ์ในสังคมไทย และบอกจะติดตามอ่านตอนต่อไป
  • ก่อนอื่นขอตอบคำถามดังนี้นะคะ 1) อาจารย์แม่ไอดินฯ สบายดีค่ะ โชคดีหน่อยที่ปกติแล้วอาจารย์แม่ฯ จะเป็นคนที่มีสุขภาพกาย/สุขภาพจิตดี 2) น้ำท่วมที่ผ่านมา ไม่มีต้นไม้เสียหายเลยค่ะเพราะฟาร์มอยู่ในที่สูง ทั้งที่ทำสวนผลไม้/พืชผัก และที่ทำสวนยางพารา นอกจากไม่เสียหาย ยังได้เกื้อกูลทั้งคนและสัตว์ทั้งหมู่บ้านด้วยนะคะ ทั้งผลกล้วย ปลีกล้วย ดอก/ฝักลิ้นฟ้า มะนาว ฯลฯ เป็นอาหารเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้าน และหญ้าในสวนที่มีทั้งหญ้าที่พ่อใหญ่สอปลูกไว้เลี้ยงวัว (แต่ไม่ได้เลี้ยง) และหญ้าเกิดเอง ทุกครัวเรือนที่เลี้ยงวัว/ควาย ก็ไปตัดและขนใส่รถอีแต๊กไปให้วัวควายกินแทบทุกวัน เพราะที่อื่นไม่มีหญ้าเลย น้ำท่วมหมด ที่สวนยาง ก็มีผู้ขอนำวัวเข้าไปเลี้ยงค่ะ วัวไปเหยียบย่ำไม้ดอกไม้ประดับที่อาจารย์แม่ไอดินฯ ปลูกไว้ พ่อใหญ่สอก็แก้ปัญหาเองโดยทำรั้วกั้น ชาวบ้านใช้เครื่องตัดหญ้าตัดสายยางสำหรับรดน้ำพืชผักผลไม้ขาด พ่อใหญ่สอก็ซ่อมเอง ชาวบ้านทำหญ้าหกเรี่ยราดอาจารย์แม่ไอดินฯ ต้องเก็บกวาดเอง และถนนในสวนเสียหายจากรถอีแต๊กพ่อใหญ่สอก็แก้ปัญหาเองโดยให้คนสวนขนหินไปถมค่ะ 
  • คุณเพชรฯ ให้ข้อสังเกตว่า "บางทีการทีการเปิดใจยอมรับในข้อด้อยของตนเอง ก็เป็นสิ่งที่หลายคนปิดกั้น...การโยนความผิดให้คนอื่น...ก็เป็นเรื่องเห็นบ่อย ๆ" อาจารย์แม่ไอดินฯ เห็นด้วยทั้งสองประการค่ะ
  • ในบันทึกตอนที่สอง อาจารย์แม่ไอดินฯ จะขอนำสารสนเทศ (Information) จากบันทึกต่างๆ ข้างล่างของคุณเพชรน้ำหนึ่งไปอ้างอิง ...ขอบคุณมากนะคะ 


เรื่อง “เด็กมีเรื่อง กับ 4 H Club...” (http://www.gotoknow.org/posts/542472), เรื่อง "4 H Club" Future Farmers of Thailand...” (http://www.gotoknow.org/posts/544806), เรื่อง “ ทำไมหนอ???? คนถึงไม่ชอบ.....ของฟรี!!!!”   (http://www.gotoknow.org/posts/547560), เรื่อง “4 H Club กับ ‘ไข่เค็มสองสี’G2K....” (http://www.gotoknow.org/posts/547951) และ เรื่อง “แหล่งเรียนรู้.....Change Leader @ pharnkratai”, (http://www.gotoknow.org/posts/551658)

-สวัสดีครับอาจารย์แม่ไอดิน...

-ตามมาขอบคุณที่ให้เกียรตินำเอาบันทึกที่ผ่านมาของผมไปอ้างอิงในตอน 2 ครับ..

-ทราบข่าวว่าอาจารย์แม่ไอดินและสมาิชิกในฟาร์มปลอดภัยก็โล่งใจครับ 5555

-ภาพที่อาจารย์แม่ไอดินทำไว้(ของผมกับคนใกล้ตัว)ดูดีทีเดียวครับ 5555 ชอบ ๆ ๆ อิๆ 

-วันนี้มีบันทึกต่อจากเมื่อวานด้วย...อย่าลืมตามไปอ่านนะครับอาจารย์แม่ไอดิน...555

-ขอบคุณครับ

  • อาจารย์แม่ไอดินฯ เปิดหน้าแรก GotoKnow เห็นบันทึกตอนต่อเนื่องจากบันทึกที่แล้ว เลยได้อ่านก่อนที่จะเห็นคำเชิญชวนของ "คุณเพชรน้ำหนึ่ง"  ยังนึกเลยค่ะว่า ดีจังเลย จะได้นำข้อมูลจากบันทึกนี้ไปเพิ่มเติมจากบันทึกที่เลือกไว้ ตอนแรกคิดว่าคุณเพชรน้ำหนึ่งจะไม่ลงบันทึกเร็วเช่นนี้ (ก็คนหนุ่มนี่นะ จะอืดอาดยืดยาดเหมือน สว.ได้ยังไง)...แต่อาจารย์แม่ยังไม่ได้อ่านรายละเอียดนะคะ 
  • อาจารย์แม่ดีใจนะคะ ที่คุณเพชรฯ ชอบภาพของตนกับคนใกล้ตัวที่อาจารย์แม่เลือกมา ก็แสดงว่า ใจเราตรงกันนะคะ เพราะอาจารย์แม่ชอบภาพนั้นที่สุด ก็เลยเลือกมาน่ะค่ะ (ชอบที่ภาพชัดเจน และดูดี มีชีวิตชีวาทั้งคู่) 
  • "น้องอิน" พี่ขอโทษจริงๆ ที่เพิ่งเห็นว่า น้องเข้ามาเยี่ยมในบันทึกก่อน พี่เพิ่งย้อนกลับไปดูค่ะ
  • ขอบคุณมากนะคะ ที่ติดตามให้กำลังใจพี่เสมอมา และดีจังเลยค่ะ ที่ให้คำคม "การศึกษา คือ ชีวิต" ซึ่งเป็นปรัชญาในการจัดการศึกษาที่แม้จะเป็นความเชื่อของนักการศึกษาในอดีต (John Dewey) แต่ไม่ตกยุค ยังเป็นที่ยอมรับและนำมาใช้ในการจัดการศึกษาจนถึงปัจจุบันนี้ ซึ่งพี่จะนำไปเป็นประเด็นสำคัญประเด็นหนึ่งในบันทึกตอนต่อไป ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยสะกิดให้คิดได้
  •   

ขอบคุณมากนะคะ สำหรับดอกไม้กำลังใจจากกัลยาณมิตร ทั้ง 7 ท่าน

  • “อ.Watsawat Deemarn” อาจารย์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ผู้ผลิตครูด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครู
  • “ajankoy  " ผู้อำนวยการสถานศึกษาชำนาญการพิเศษ ศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตาม

    ตามอัธยาศัยอำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม “ไอดิน-กลิ่นไม้” รู้สึกเป็นเกียรติมากค่ะที่ได้รู้จักและได้รับกำลังใจจากท่าน

  • "รศ. ดร. ชยพร   แอคะรัจน์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วข.กาฬสินธุ์ และ เจ้าของ โรงเรียนฟ้าสว่าง พัฒนาการ ต.หนองแปน อ.กมลาไสย จ.กาฬสินธุ์ (อนุบาล - ป.๖)
  • "คุณหมอทิมดาบ" เจ้าของวาทะ "สิ่งดีๆ ของผม...ที่มีในวันนี้...เพราะครู...สั่งสอนในวันวาน สิ่งที่ครูเป็น...ครูทำ...สำคัญกว่า...สิ่งที่ครูสอน..." (จากบันทึกเรื่อง “วันวานที่พากเพียร...วันเกษียณที่ภาคภูมิ...” (http://www.gotoknow.org/posts/547658)
  • "คุณบุศยมาศ" ผู้อำนวยการกองบริหารงานบุคคล  มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม (ส่วนทะเลแก้ว) จังหวัดพิษณุโลก ผู้เปิดเผยว่า “...ซึ่งในความจริงที่ฉันเขียนบันทึกนั้น...เพียงเพื่อจะสื่อให้รัฐบาลเห็นถึงความสำคัญของ...การพัฒนาคนมากกว่า...เนื่องจากฉันทำงานเรื่องคนมานานหลายสิบปี ฉันจึงเห็นถึงความสำคัญของคน เพื่อเป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่รัฐบาลควรหันมาให้ความสำคัญมากกว่าวัตถุหรือสิ่งอื่นๆ เพราะนั่นเป็นการแก้ไขปลายเหตุ (http://www.gotoknow.org/posts/551617)
  • และ "คุณอักขณิช " ผู้นำชุุมชนที่เข้มแข็ง แห่งบ้านแม่ตาด อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ ผู้สนับสนุนการเรียนรู้ของเด็กๆในชุมชน สนับสนุนการจัดการศึกษาด้วยการเลี้ยงลูกให้ "เก่ง ดี และมีความสุข"

สิ่งที่น่ากลัวกว่าปัญหา คือ การไม่ยอมรับ ยอมรู้ว่ามีปัญหา หวังว่านี่จะเป็นการเริ่มจุดประกาย ขยายวงความคิด แนวทาง วิธีการ ที่เราทั้งหลายจะได้ดำเนินการกันเสียที เดินหน้าเต็มกำลังเลยครับคุณพี่ไอดิน-กลิ่นไม้

  • พี่ไอดินฯ ดีใจมากค่ะ ที่ "คุณน้อง Yanyong-P" เข้ามาเยี่ยม หลังจากที่หายหน้าไปพักใหญ่ๆ และจะดีใจยิ่งขึ้นไปอีก ถ้าคุณน้องจะเริ่มเขียนบันทึก หรืออย่างน้อยก็อนุทิน ให้ได้อ่านบ้าง เพราะอย่างที่พี่ไอดินฯ เคยบอกไปแล้วว่า ดูจากการเขียนในประวัติและการแสดงความเห็นต่างๆ พี่เชื่อว่า คุณน้องยรรยง จะต้องเขียนได้ดีแน่นอน
  • คุณน้องนอนดึกเหมือนกันนะคะ ตีสองกว่าแล้ว ...ขอบคุณมากนะคะ ที่เข้ามาเชียร์ทำให้พี่ไอดินฯ มีกำลังใจมากขึ้นในการเขียนบันทึกตอนที่สอง ด้วยข้อความของคุณน้อง "หวังว่านี่จะเป็นการเริ่มจุดประกาย ขยายวงความคิด แนวทาง วิธีการ ที่เราทั้งหลายจะได้ดำเนินการกันเสียที เดินหน้าเต็มกำลังเลยครับ คุณพี่ไอดิน-กลิ่นไม้" ข้อความดังกล่าว แสดงถึงความเข้าใจเป็นอย่างดีของคุณน้อง ถึงเจตนารมณ์ของพี่ไอดินฯ ในการเขียนบันทึกนี้ขึ้นมาทั้งตอนที่ 1 และตอนที่ 2 (ซึ่งตั้งใจจะลงในวันสองวันนี้ ถ้าไม่มีปัญหา...ดูว่าระบบกำลังมีปัญหา ณ ขณะนี้ เพราะปรับขนาดตัวอักษรไม่ได้และปรับสีตัวอักษรไม่ได้)
  • คุณน้องบอกว่า "สิ่งที่น่ากลัวกว่าปัญหา คือ การไม่ยอมรับยอมรู้ ว่ามีปัญหา" ใช่ค่ะ คนไทยเราลืมง่าย พอมีข่าวผลการศึกษาที่น่าตกใจออกมา ก็ฮือฮากันไปพักหนึ่ง ไม่นานก็ลืมเลือน ถ้าทุกฝ่ายตระหนักร่วมกันว่า "มีปัญหา" และมีสำนึกร่วมกันว่า "จะต้องร่วมมือกันแก้ปัญหา" ก็นับว่า การแก้ปัญหามีโอกาสสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง แต่ที่สำคัญอีกอย่างก็คือ การแก้ปัญหาต้องถูกทางด้วย เมื่อวิธีเดิมๆ ที่เคยใช้ไม่ได้ผล ก็น่าจะลองใช้วิธีใหม่ดูบ้าง โดยที่ต้องทำไปในแนวเดียกัน ไม่ใช่ต่างคนต่างคิดต่างทำไปคนละทาง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะทำให้ขาดพลังที่จะขับเคลื่อนไปสู่เป้าหมายการพัฒนาคุณภาพการศึกษาให้สำเร็จลงได้
  • พี่ไอดินฯ หวังว่า คุณน้อง จะเข้ามาร่วมให้ข้อคิดในการพัฒนาคุณภาพในการจัดการศึกษา ในบันทึกตอนที่ 2 นะคะ

การศึกษา คือชีวิต

ได้ตรองตรึก

ฝึกกาย ฝึกจิต

คิดขั้นตอน มีเหตุผล เห็นดี

มีสมดุล ให้พอสุข พอดีเอย..

ด้วยความรักเคารพเสมอ..

น้องอิน.

 

สวัสดียายไอดินฯ

- งานแข่งขัน Woodball หัวรอโอเพ่น ครั้งที่๑/๒๕๕๖ ผ่านไปด้วยความเรียบร้อย แต่ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่ กว่าจะมอบรางวัลก็ประมาณ ๒ ทุ่มเศษ ไว้คอยอ่านในบล๊อกหน้านะคร้าบ.....

-ก็มีความสุขกันตามประสาพี้น้องผู้สว.นะ ยายไอดิน...ดีใจด้วย......

-ป๋าเดก็นอนประมาณวันละ ๓-๔ ชั่วโมงเหมือนกันละ นอนไม่ค่อยหลับ วันนี้นอน ๕ ทุ่มหลังจากกลับมาจากสนาม ตื่นตีสามกว่าลงมาเปิดดูบล๊อกยายไอดินนี่แหละ..... 

-ขับรถคนเดียวตอนกลางคืนไม่ปลอดภัยนะ ระวังบ้างเด้อ (ควรวางแผนในการเดินทางให้ดี).......

  • ขอบคุณ "น้องอิน" มากนะคะ ที่เข้ามาขยายความ "การศึกษา คือชีวิต" ได้ตรองตรึก ฝึกกาย ฝึกจิต คิดขั้นตอน มีเหตุผล เห็นดี มีสมดุล ให้พอสุข พอดีเอย...
  • เมื่อไหร่จะเขียนอะไรให้อ่านบ้างคะ ว่างเว้นมา 2 ปีแล้วนะคะ อยากรู้อยากดูกิจกรรมของน้องกับเด็กๆ ที่โรงเรียนบ้าง  

 

  • ดีใจด้วยเช่นกันนะคะที่การจัดการแข่งขัน Woodball หัวรอโอเพ่น ครั้งที่๑/๒๕๕๖ ของ "ป๋าเด"  ผ่านไปด้วยความเรียบร้อย จะตามอ่านบันทึกนะคะ
  • ป๋าเดก็นอนน้อยเหมือนยายไอดินฯ เนาะ แต่เกิดจากเหตุปัจจัยที่ต่างกัน ป๋าเดนอนน้อยเพราะนอนไม่ค่อยหลับ แต่ยายไอดินฯ เป็นคนประเภทหัวถึงหมอนเมื่อไหร่หลับเมื่อนั้น แต่ที่นอนน้อยก็เพราะก่อนนอนมีอะไรให้ทำเยอะ และที่ตื่นเร็วก็เพราะทำให้มีโอกาสดูรายการ TV ดีๆ ยายไอดินฯ เป็นคนกระหายใคร่เรียนรู้ (Curious) และยึดถือคติ "The early bird catches the worm." อย่างเช่น เช้านี้ ก็ตื่นก่อนตี 5 มาเตรียมต้นฉบับบันทึกตอนที่ 2 ต่อจากบันทึกนี้ (ตั้งใจจะลงวันนี้ แต่ระบบทำงานไม่ปกติ ไม่รู้จะลงได้ไหม) พร้อมกับดูรายการ TV ดีๆ ไปด้วย เริ่มจาก "รายการระเบียงบุญ" ที่พาไปเที่ยวศาสนสถานที่บาหลี ซึ่งมี "บุโรพุทโธ" ที่มีชื่อเสียงที่สุด ยายไอดินฯ ไม่เคยไป แต่ได้ดูทาง TV และจาก Blog ใน GotoKnow บ่อยมาก ที่ได้ดูของจริงคือ "บรมพุทโธ" ที่ร้อยเอ็ด ค่ะ
  • ขอบคุณมากนะคะ ที่ป๋าเดแนะน่าว่า “ควรวางแผนในการเดินทางให้ดี (จะได้ไม่ต้องขับรถตอนที่มืดแล้ว)” แต่ยายไอดินฯ เป็นคนประเภท “บริการทุกระดับประทับใจ” ค่ะ หลังจากมื้อเช้าที่รีสอร์ตหลานชาย (เขาให้พักฟรี แต่ยายไอดินฯ ไม่ยอมเพราะอยากสนับสนุนกิจการของหลาน) ผู้โดยสารแต่ละคนอยากแวะช็อปที่นั่นที่นี่ ก็ต้องบริการหมด เลยใช้เวลามาก ถึงยโสฯ ก็แวะ Load ภาพจากกล้องต่างๆ ลง Notbook ถึงอุบลฯ ก็ต้องพาพี่สาวไปซื้อกับข้าวและแวะส่งที่บ้าน เลยต้องกลับฟาร์มค่ำคะ (งานนี้ รถก็รถเรา คนขับก็เรา ค่าน้ำมันก็เรา ของฝากก็เรา แถมเลี้ยงอาหารมื้อสุดท้ายด้วย ทั้งนี้ด้วยความเต็มใจ จึงได้รับความสุขเต็มเปี่ยมค่ะ ของฝาก 3 ครอบครัว ขาไปเป็นแก้วมังกรลูกโตๆ รุ่นสุดท้ายของปีจากฟาร์ม ขากลับเป็นฟักทอง-ข้าวโพด ที่แวะซื้อแถวบ้านน้ำโผ่ บ้านป๋าเด ฟักทองหวานมันอร่อยมากค่ะ ตลกไหมคะยายไอดินฯ กินกับกาแฟ)

ยายไอดินฯ พิมพ์ตกอีกแล้ว "Notebook" นะคะ ไม่ใช่ "Notbook"

อ่านแล้วอึ้งค่ะ ความคิดเห็นของกระติกอาจไม่เกี่ยวข้องกับการจัดอันดับคุณภาพการศึกษา แต่อยากบอกว่าปัจจุบันมีความแตกต่างกันมากของการเรียนการสอนในประเทศ ที่เก่ง ก็เก่งจนเป็นแชมป์โอลิมปิควิชาการ ขณะเดียวกันก็ยังมีผู้ที่ขาดโอกาสอีกมาก เป็นความท้าทายของทุกๆคนที่เกี่ยวข้องในการที่จะจัดการความไม่เท่าเทียมกันด้านการศึกษา แม้ไม่สามารถทำให้อยู่ในระดับเดียวกันได้ แต่อย่างน้อยก็ขออย่ามีช่องว่างมากนัก

  • ขอบคุณ "หนูกระติก" มากนะคะ ที่เข้ามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น
  • ประเด็นความแตกต่างของคุณภาพการจัดการศึกษาของแต่ละโรงเรียน และความแตกต่างของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนแต่ละคน ที่หนูพูดถึง เป็นปัญหาสำคัญในการจัดการศึกษาของประเทศเราเลยแหละค่ะ ซึ่งจะได้กล่าวถึงในบันทึกตอนที่ 2 เวลาพูดถึงคุณภาพการศึกษาก็จะพูดถึงภาพรวม คือ ค่าเฉลี่ยทั้งประเทศ เมื่อนักเรียนส่วนใหญ่ทำคะแนนได้ต่ำ ค่าเฉลี่ยก็จะออกมาต่ำ แต่เมื่อมองไปที่นักเรียนรายบุคคล คนที่ได้คะแนนสูงคะแนนก็จะแตกต่างจากค่าเฉลี่ยมาก เช่น คะแนน O-NET ม.6 ปี 2555 ในวิชาคณิตศาสตร์ (ดังภาพที่จะลงในบันทึกตอนที่ 2) จะเห็นว่า มีทั้งผู้ที่ทำคะแนนได้เต็ม 100 และผู้ที่ทำคะแนนได้ o คะแนนเฉลี่ย 22.73 คนได้เต็มจึงได้คะแนนสูงกว่าค่าเฉลี่ยถึง 77.27 คะแนน ในทางสถิติจะถือว่า ถ้าคะแนนของนักเรียนมีการกระจายมาก (แตกต่างกันมาก) ค่าเฉลี่ยแทบจะบอกอะไรไม่ได้เลย 
  • หวังว่าหนูกระติก จะช่วยเข้ามาให้ความเห็นในบันทึกตอนที่ 2 นะคะ (ระบบยังทำงานไม่ปกติ ปรับตัวอักษรไม่ได้ เลยยังไม่ได้ลงตอนที่ 2 ค่ะ)

  •  

  • ขอบคุณ "คุณครู เพ็ญศรี ใจกล้า" หัวหน้าระดับ ม.3 โรงเรียนเชียงยืนพิทยาคม จ.มหาสารคาม มากนะคะ ที่เข้ามาอ่านและมอบดอกไม้กำลังใจให้ "ไอดิน-กลิ่นไม้"
  • ยินดีมากค่ะที่ได้รู้จักคุณครู "คุณภาพการศึกษาของชาติ อยู่ในมือของคุณครู" นะคะ หวังว่า คุณครูจะร่วมคิดร่วมทำเพื่อนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพการศึกษาของไทยเราให้ดีขึ้น
  • ความเห็นของ "คุณครูผู้มีประสบการณ์ตรงในการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐาน" มีความสำคัญมาก หวังว่า ในบันทึกตอนที่ 2 จะได้รับความเห็นจากคุณครูนะคะ 
  • "เงิน...ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายในการพัฒนาคุณภาพการศึกษา" เพราะ ...


 

สวัสดียายไอดินฯ

คืนนี้จะนอน 22 นาฬิกา เมื่อคืนวานนอน 20.30 น. .....ไปร้อยเอ็ดก็ต้องผ่านบ้านป๋าเดอยู่แล้ว

อาจารย์แม่ของ ดร.ขจิต ใส่รูปใหม่เป็นสาม สว.แต่มี สว.อยู่คนหนึ่งติดดาวด้วย 555 ....

  • สวัสดีค่ะ "ป๋าเด" เมื่อไหร่จะลงบันทึกใหม่คะ ยายไอดินฯ จะลงบันทึกตอนที่ 2 ก็ปรับแล้วปรับอีกอยู่นี่แหละ ต้องลงให้เสร็จก่อนจะไปงานเกษตรค่ะ
  • ภาพประจำตัวภาพที่แล้ว ลงเอาใจลูกสาว เพราะเป็นภาพที่ใช้เข็มกลัดที่เธอให้เป็นของขวัญในวันแม่ค่ะ ส่วนภาพปัจจุบันลงเอาใจตนเอง เพราะรู้สึกมีความสุขความอบอุ่นใจ ที่ได้ไปพบปะและทำกิจกรรมร่วมกันกับพี่ทั้งสอง หลังจากที่ห่างหายไปพักใหญ่ๆ เพราะยายไอดินฯ ซึ่งเป็นคนเดียวที่ประสานงานและอำนวยความสะดวกให้มีกิจกรรมแบบนั้นได้ (เพราะมีรถส่วนตัวและเป็นคนเดียวที่ขับรถเป็น) ติดเกาะออกจากฟาร์มไม่ได้อยู่นานพอดูค่ะ...ที่ต้อง "ติดดาว" ก็เพื่อให้รู้ว่าเป็นยายไอดินฯ นั่นแหละนะคะ ใช่ว่าจะอยากเป็นดาวอะไร ชอบเป็น "ดิน" ค่ะ
  • พรุ่งนี้ (1 พ.ย. 56) ยายไอดินฯ ตื่นเต้นดีใจที่จะได้ไปเที่ยวงานเกษตรที่มหาวิทยาลัยอุบลฯ (ระยะทางประมาณ 12 ก.ม. จากฟาร์ม "ไอดิน-กลิ่นไม้") เที่ยวนี้ มุ่งเน้นที่จะไปหาซื้อพืชผักสวนครัวและสมุนไพรไปขยายสวนครัวและสวนสมุนไพรค่ะ  และพ่อใหญ่สอจะพาหนุ่มทั้งสามที่ช่วยงานฟาร์มไปอบรมการกรีดยางด้วย (อบรม 1-7 พ.ย. 56 ค่ะ) ในภาพแผนที่ (ปีก่อนๆ) สีฟ้า คือ อำเภอเมืองอุบลฯ สีชมพูที่ผู้กำกับภาพบอกให้พ่อใหญ่สอใช้ปลายร่มชี้ คือ อำเภอวารินชำราบที่ตั้งฟาร์มไอดินฯ ค่ะ จังหวัดอุบลฯ ใหญ่มากเนาะ นี่ขนาดแบ่งพื้นที่ให้เป็นจังหวัดยโสธร และจังหวัดอำนาจเจริญไปแล้วนะคะ  


 

  • ขอบคุณมากนะคะ สำหรับดอกไม้กำลังใจจาก "ดร.จันทรรณ ปิยวัฒน์" ภาพการจัดการศึกษาสำหรับบุตร จะขอนำไปประกอบบันทึกว่าด้วยการพัฒนาคุณภาพการศึกษา ตอนที่ 3 (ตอนจบ) นะคะ

 

 

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี