เเสงตะวันกับจันทร์ฉาย
ลมเหมันต์ค่อยๆ พัดผ่านป่าอันเขียวขจีที่มีเเสงสีการะเวก....เเสงสีสาดส่องใส่ช่องว่างของหุบเขาที่น่าชวนหลงไหลหมู่เมฆพาดผ่านทอประกายสีทองพ้องความหมาย ลมทะเลพัดพาคลื่นให้ลอยเข้ามากระทบกับหายทราย...จันทร์กำลังจะฉายขึ้นมาทดเเทนเเสงตะวัน บรรยายกาศชวนน่าหลงไหลไปกับบริบทของสภาพเเวดล้อมที่ถูกอ้อมล้อมความเย็นจากเหมันต์ค่อยๆ พัดให้คิมหันต์ปลิวจากไป ... สภาพเเวดล้อมเป็นสิ่งที่สามารถเร้าจิตใจเเละอารมณ์ของเราได้เป็นอย่างดี บ้างกลายเป็นคติความเชื่อ บ้างกลายเป็นค่านิยม บ้างกลายเป็นความฝัน เเละบ้างกลายเป็นวิถีการดำเนินชีวิต หรืออาจเป็นเเสงใจนำทางของหลายๆผู้คนในสังคมเราๆ .. หรืออาจส่องใจให้หมดหวังในหลายๆคน "บรรยายกาศดี ท้องฟ้าเเจ่มใส มีความสุข มีอารมณ์ดี ขณะเดียวกันบรรยากาศเมฆครึ้มหรือฝนตก ก็อาจเร้าความรู็สึกที่พร้อมจะปะทุออกในทุกขณะ" เหมือนการที่เรามีเรื่องที่เก็บกดไว้ในใจมากๆเเล้วเมื่อถูกบรรยากาศมาเร้าก็อาจทำให้เเสดงความกดดันหรือไม่สะบายใจนั้ออกมาก็เป็นได้ บางคนมีความทุกข์ได้มองหรือได้เห็นเเสงตะวันเเล้วก็อาจผ่อนคลายหรือมีความสุข..อาจเป็นเพราะจังหวะช่วงชีวิตของเราไม่เหมือนกัน
ยามเมื่อเราได้มองธรรมชาติที่เเปลกหูเเปลกตาเหมือนไม่เคยได้สำผัสเป็นวิถีทางให้ใครหลายๆคนได้ผ่อนคลายจากภาระหน้าที่ที่ตนดำเนินอยู่ในชีวิต การหลบมุมไปอยู่ในธรรมชาติที่ล้อมด้วยบรรยากาศที่ชวนน่าหลงไหล ธรรมชาติจะช่วยเติมเต็มให้ใจได้ครุ่นคิดในสิ่งที่เราได้กระทำอย่างเป็นธรรมชาติด้วยความสงบมีเสียงจาก น้ำ ป่าเขาลำเนาไพร ต่างๆ ที่คอยทำให้เราได้สะบายใจในทุกขณะ ... รุ่งเช้าเมื่อลมอรุณพัดผ่านย่อมเห็นความหมัศจรรย์ในใจเเต่น้อยคนนักที่จะมองเห็น ดังคำกล่าวจากปราชญ์ผู้หนึ่งว่า "ทุกสิ่งมีความสวยงามของตัวมันเองเเต่น้อยคนนักที่จะมองเห็น" ธรรมชาติสามารถช่วยสร้างใจ สามารถเสริมใจ สามารถเติมเต็มใจ ให้เราได้ในทัศนะของใครหลายๆคน... เมื่อตะวันโผล่พ้นขอบฟ้ามินานก็ลับขอบฟ้าไป อีกไม่นานจันทร์ก็ฉายขึ้นมาเเทนที่ด้วยการส่องมาด้วยความเย็นเป็นความมืดที่น่าพิศวงใจ เเต่การมองจันทร์อาจทำให้เราหวนนึกถึงใครคนใดคนกนึ่งที่เป็นเเรงจูงใจให้เราได้ก้าวต่อไปอีกขั้นของชีวิต..มีความเชื่อมากมายที่พัดพาเราให้คล้อยตามความมืด มีความเชื่อมากมายที่พัดพาเราให้คล้อยตามความฝัน มีความเชื่อมากมายที่พัดพาเราให้คล้อยตามความจริง ... เเต่เราจงเชื่อในความจริงที่เกิดขึ้นเป็นเเก่นหลัก... เมื่อเราหลบมุมอยู่ในธรรมชาติเเล้วสักพักหนึ่งควรไปเผชิญกับสิ่งที่เราควรทำในบริบทของความเป็นจริงในชีวิตจริง ทั้งนี้เพราะชีวิตคนเรามีอีกหลายมุมมองหลายมิติที่เรายังต้องสร้างสรรค์ให้สวยงาม...ดังคำกล่าวที่ว่า "ฟ้าหลังฝนย่อมดีเสมอ" ... ความสวยงามในทัศนะของเราจะเบิ่งบานออกเมื่อเรามีความเป็นธรรมชาติในทุกสิ่ง (ทุกสิ่ง คือ ธรรมชาตฺิ)
