" ดนตรีคือความหวัง ครั้งยิ่งใหญ่"


สุขใดเท่าสุขใจ..หลังจากปล่อยวันเวลาให้ว่างและอยู่กับความเลื่อนลอยสักระยะหนึ่ง

แล้ว..เราก็เริ่มรู้สึกว่า..คงพักผ่อนเต็มที่แล้วกับวันเวลาที่ผ่านมา..หายเหนื่อยแล้วก็เริ่มกลับ

เข้าสู่ภาวะเดิม..เช้านี้..ตื่นขึ้นมาหยิบเจ้าขิมน้อยขึ้นมาปัดฝุ่น..มองหาโน๊ตก็ไม่เจอ..สงสัย

เก็ฐบ้านบ่อยจนไม่รู้เอาไปวางไว้ตรงไหน..พอเริ่มบรรเลงเพลงเก่าๆไปสักพัก..ลูกสาวก็เดิน

เข้ามาขอลองเล่น..

จริงๆแล้วขิมน้อยตัวนี้ตั้งใจซื้อให้เขาตั้งแต่เขาอายุได้ 3 ขวบ ตอนนี้ลูกสาวอายุ 13 ขวบ

แล้ว..ด้วยความที่เรารู้สึกว่าเขาเเหมือนเด็กสมาธิสั้น ไม่ค่อยอดทนกับเรื่องอะไรมากนัก

กังวลว่าวันหน้าเขาจะทำอะไรไม่สำเร็จ ด้วยความที่ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง..สมองอันน้อย

นิดจึงมองว่า หากมีอะไรสักอย่างที่เขาชอบคงทำให้เขามีสมาธิดีขึ้น..เรียนหนังสือได้ดี..มี

ใจจดจ่อกับเรื่องใดเรื่องหนึ่งยาวนานขึ้น..

ความคิดของเราไม่รู้ว่าจะถูกหรือผิด..เพราะหน้าที่และความรับผิดชอบของเราบอกเราเพียง

ว่า..หน้าที่ของคนเป็นแม่..คือทำทุกวิถีทางที่จะดูแลลูกให้ดีที่สุด..เคยพาลูกไปวิ่งออก

กำลังกายตั้งแต่เด็กๆที่ลูกกำลังเดินได้ วิ่งได้..เขาก็ไม่ชอบ พาไปเต้นแอโรบิค เพลงดังๆ

เขาก็ไ่ม่ชอบ พาไปฝากกับคุณครูที่เป็นโคชวอลเล่ย์บอลดังๆที่ปั้นนักกีฬามาหลายคน ก็ไม่

เล่น ออกว่าเจ็บ..อ่อยย..ทำไงดีน้อ..

 

เมื่อเขาขึ้นป. 4 ได้เข้าวงโยธวาทิตของโรงเรียนเริ่มเป่าเมโลเดียน ก็เริ่มเบาใจละ ลูกเรา

ทำได้เหมือนคนอื่นเขา..เคยไปเเอบดูเขา..เขาทำได้แต่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง..คุณครู

อนุบาลที่เคยสอนเขาบอกว่า..น้องเขามีปัญหาเรื่องกล้ามเนื้อไม่สัมพันธ์กัน..เราก็เห็นด้วยเพ

ราะหลายๆอย่างที่เขาจะทำช้ากว่าคนอื่น..ออกกำลังกายไม่ชอบเลย..กีฬาไม่ชอบ..แต่มาปี

ที่แล้วพาเขาไปเล่นบาส ฝึกการชู๊ตลูก ให้กระโดด ฝึกการเลี้ยงบอล เขาทำได้ดีแฮะ..ชู๊ต

แม่นด้วย..แต่ไม่ค่อยชอบวิ่ง เคยถามเขา..เขาบอกว่าเขาเจ็บท้อง..เมื่อไปปรึกษาคุณ

หมอ..คุณหมอเคยบอกว่าเขามีลักษณะเหมือนเด็กที่เป็นพาหนะโรคธาลัส..โรคนี้จะทำให้

เขามีปัญหาเวลาออกกำลังกาย..อั๊ยยะะ..ได้ฟังแล้วตกใจ..ขณะเดียวกันก็เข้าใจลูกมาก

ขึ้น..เคยเคี่ยวเข็ญเขา..ให้เห็นคุณค่าของการออกกำลังกาย..ตอนแรกนึกว่าเขาขี้เกียจ..มา

รู้ทีหลังก็นึกเสียใจ..ว่า..ทำไมเราไม่เข้าใจเขา..

 

ตอนนี้ลุกพยายามเล่นขิมทุกวัน..เขาเป่าฟรุต ได้ ขลุ่ยได้ เมโลเดี้ยนได้ ถึงจะร้องรำทำ

เพลงไม่ได้ ผลการเรียนปานกลาง ที่สำคัญเขายังคงเป็นเด็กที่ไม่ได้สร้างปัญหาอะไร

เราควรภูมิใจแล้วไม่ใช่หรือ..ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบอ่านหนังสือเรียนเลย..

ท่านใดมีวิธีที่จะสอนให้ลูกหลานอ่าน และเรียนหนังสือเก่ง..ด้วยแนะนำด้วยค่ะ..

ตอนนี้เข้าใจแล้วว่า..บางทีการเป็นครูสอนคน..เราสามารถสอนลุกหลานคนอื่นได้..แ่ต่ลูก

หลานตัวเอง..สอนไม่ได้..เฮ้อ..น้อ..

 

เมื่อเขาได้รับเลือกให้ไปเป็นดรัมเมเยอร์โรงเรียนในกีฬาอำเภอ..สิ่งที่กังวลตามมาคือ..เขาจะ

เดินได้ไหม..555 คนอะไรเดินไปได้ ขากับแขนไปข้างเีดียวกัน..เชื่อเขาจริงๆ..

แต่เขาก็พยายาทำนะ..เดินได้เข้าจังหวะกลองด้วย..เมื่อวันเวลาผ่านไป 5 วัน..5555+

...ดนตรีคือชีวิต..คนเป็นแม่อย่างฉันก็ได้แต่หวังว่า..นี่คงจะเป็นสิ่งหนึ่งที่ไปเสริมสร้างให้

ลูกน้อยของเราก้าวข้ามอุปสรรคต่างๆไปได้..ถึงแม้ว่ามันจะน้อยนิด..แต่มิตรภาพและความ

อ่อนโยนของดนตรีและความเป็นพี่น้องของคนที่เล่นดนตรี..คงเป็นเกราะำำกำบังให้ลูกเราก้าว

ผ่านปัญหาไปได้ด้วยดี..

..มีความสุขวันออกพรรษา..อนุโมทนาบุญ..กับทุกท่านค่ะ..

19 ตุลาคม 2556

7.51 น.

หมายเลขบันทึก: 551266เขียนเมื่อ 19 ตุลาคม 2013 07:53 น. ()แก้ไขเมื่อ 19 ตุลาคม 2013 07:53 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ขออนุญาตค่ะมีสิ่งหนึ่งที่พี่มองเห็นแต่ไม่ทราบว่า

น้อเคยทำไหม พี่เคยเจอปัญหาลูกไม่ชอบอ่านค่ะ

คุณพ่อบอกว่าแม่ต้องอ่านให้ลูกเห็น

พี่ไม่ชอบอ่านนิยาย นิทานมากนัก

ต้องเปลี่ยนตัวเอง และหันมาอ่านแฮรี่ฯ

ไม่นานเกินรอลูกก็อ่านแฮรรี่ แต่ขอสั่งซื้อภาคภาษาอังกฤษพี่ก็ยอม

ลูกเฝ้ารอนานกว่าจะถึงคิว เขาอ่านเป็นบ้าเป็นหลัง

จากนั้นกลายเป็นเด็กชอบอ่านชอบเขียน

แต่ไม่ชอบอ่านงานวิชาการ อิอิ

 

เป็นช่วงเริ่มต้นที่ดีมากแล้วนะคะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี