๕๙๓.เล่าเรื่องการเริ่มเขียนบล็อก

        อะไรเป็นจุดเริ่มต้นที่ได้สร้างแรงบันดาลใจในการเขียนบล็อก  เป็นโจทย์ที่น่าสนใจและติดค้างคาใจมานานเหมือนกัน  เพราะได้แนะนำให้หลายท่านสมัครเป็นสมาชิกและเขียนบันทึก  ทุกคนตื่นเต้นดีใจแต่ไม่นานก็เงียบหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย ลงโทษเวลา ลงโทษคอมพิวเตอร์ ลงโทษสัญญาณไม่ราบรื่นและสุดท้าย “ไม่ทราบจะเขียนอะไร

         ฉันรู้จัก http://gotoknow.org เมื่อเปิดตัวใหม่ ๆ เพราะฉันมีนิสัยชอบ Surf Internet  ซึ่งต่อมาทำให้รู้สึกติดใจที่ได้รับความรู้และอยากแสดงความคิดเห็นเรื่องนั้น ๆ จึงสมัครเป็นสมาชิกเมื่อ ๓ ตุลาคม ๒๕๕๐ แต่ก็ไม่เคยแสดงความคิดเห็น และไม่ได้สร้างบล็อก ไม่ได้เขียนบันทึก  เพราะ “ไม่ทราบจะเขียนอะไร

        ก่อนหน้านั้นได้เขียนใน www.Vchakarn.com เพราะเขียนเป็นประเด็นหรือกระทู้ลงในช่องว่างเท่านั้น  เมื่อสำรวจตนเองแล้วเห็นว่าหากมีความรู้เรื่อง IT บ้างคงทำให้เราเรียนรู้เรื่องอะไร ๆได้อีกมากมาย  จึงเช่าพื้นที่ฝึกสร้างเว็ปไซท์ http://www.krukimpbmind.com ฝึกส่งภาพ ฝึกเล่าเรื่องที่ใกล้ ๆตัว และเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในประสบการณ์ การเรียนรู้เรือง IT จึงมีความสำคัญมากกว่าการประชาสัมพันธ์ตนเอง

         วันหนึ่งฉันเปิดบล็อก GotoKnow และแนะนำให้เพื่อน ๆ อ่าน เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย ประกอบกับโรงเรียนใช้เน็ตของ obec และไม่เสถียร ระบบเปิดยากปิดง่าย จึงแนะนำให้ผู้อำนวยการโรงเรียนและคณะครูหลายท่านสมัครเป็นสมาชิกและเริ่มเขียนบันทึก  ฉันจึงถือโอกาสเข้าไปเม้นท์เพื่อน ๆ และเม้นท์สมาชิกอื่น ๆด้วย

         ฉันจึงเป็นแฟนผู้อ่านบล็อกอย่างเหนียวแน่น เรื่องที่ฉันสนใจมากในขณะนั้นและอยากจะถามไถ่ข้อสงสัยคือเรื่องของสามจังหวัดภาคใต้ ซึ่งเขียนโดยคุณเอกจตุพร  ต่อมาทำให้ได้รับคำแนะนำจากคุณเอกจตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ว่า “ให้นำเรื่องราวจากเว็ปไซท์มาเขียนก็ได้”  แต่ฉันก็ยังจด ๆ จ้อง ๆ กลัวและไม่กล้าเขียนอยู่ดี กลัวเขียนแล้วไม่มีคนอ่าน ไม่มีคนคุยด้วยคงเงียบเหงา

        ภายหลังก็ยังไม่คิดจะเขียน  แต่ได้ช่วยครูที่โรงเรียนอ่านและตอบเม้นท์  และวันหนึ่งอาจารย์ขจิต ฝอยทอง ได้ถามในบันทึกของเพื่อน ๆ ว่า “โรงเรียนวิทยสัมพันธ์อยู่ที่ไหน” จึงเป็นที่มาของการอยากจะเขียนเล่าเรื่องของโรงเรียนเสียเอง เริ่มจากการเล่าเรื่องการสร้างบล็อกของเพื่อน ๆ และเล่าเรื่องโรงเรียนบันทึกแรกเมื่อวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๕๑ หลังจากเป็นผู้อ่านมาเกือบ ๑ ปี  อาจารย์ขจิต ฝอยทอง ได้ให้ความอนุเคราะห์ช่วยแนะนำโปรแกรมแต่งภาพให้ พร้อมกับสร้างภาพให้ ๑ ภาพ ทำให้ทึ่งกับสิ่งใหม่ ๆ มากคิดว่า “ทำอย่างไรหนอจึงจะสามารถทำภาพแบบนี้ได้” ช่องทางการเข้าถึงความรู้การสร้างสังคมใหม่ การได้รู้จักเพื่อนใหม่ และการได้แลกเปลี่ยนกันผ่านบล็อกมากขึ้น

ภาพที่อาจารย์ขจิต  จัดแต่งให้ในเม้นท์

        ปัญหาและอุปสรรคอะไรบ้าง ในระยะเริ่มต้นการเขียน  แรกทีเดียว พิจารณาว่าควรเขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไร  บางเรื่องอาจสำคัญกับเราแต่ไม่สำคัญกับผู้อ่าน เราไม่ใช่นักวิชาการระดับสูงการที่จะนำความรู้มือสองหรือทฤษฏีต่าง ๆ ที่ร่ำเรียนมาเขียนนั้นคงเป็นไปได้ยากสำหรับฉัน  ส่วนประโยชน์และคุณค่านั้นมีแน่นอนคือการลดความเหลื่อมล้ำทางความรู้หรือ ”การบำบัดความไม่รู้ของตนเอง” ได้ฝึกเขียนบนพื้นที่ที่ไม่ต้องเสียเงิน กลัวไม่มีคนอ่าน  กลัวการตอบเม้นท์ไม่ถูกใจผู้อ่านกลัวเสียมิตรภาพ และยังรู้สึกเขินอายบ้างในการตอบเม้นท์ 

          แนวทางในการแก้ไขปัญหาและอุปสรรคในข้างต้น  ฉันตัดสินใจเขียนเล่าเรื่องที่เกี่ยวข้องและใกล้ตัว  เมื่อมองดูรอบ ๆ ตัวเห็นว่ามีวัตถุดิบมากมาย  โดยเฉพาะเรื่องเด็กและโรงเรียน   จึงได้รับการสนับสนุนจากกัลยาณมิตรหลายท่าน  ทำให้มีกำลังใจและต่อยอดความรู้ขึ้นทีละน้อย ๆ ค่อย ๆ ถากถางความโง่เขลาออกไปจากสติปัญญาออก  ไปจากความเป็นบ้านนอกเป็นลำดับ ๆ เหมือนการเปิดกะลาออกจากศีรษะเช่นนั้น  การตอบเม้นท์ไม่เป็นจึงต้องหมั่นไปอ่านของคนอื่นบ่อย ๆ

          ปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตนเอง  เมื่อได้อ่านบันทึกดี ๆ มีสาระอ่านแล้วพอมีความเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง   เพราะต้นทุนทางปัญญามีไม่มากพอ  และถูกใจกับเรื่องนั้น ๆ มาก  แต่ไม่สามารถจะเขียนเม้นท์ได้อย่างไร  และไม่อยากให้บันทึกนั้นว่างเปล่าโดยไม่มีใครเม้นท์ 

         อีกประการหนึ่ง  ฉันพยายามไปทักทายเพื่อน ๆ ก่อนเพื่อแนะนำตนเองและขอสมัครเป็นเพื่อนใหม่  ปัจจุบันทำให้มีเพื่อนหลายกลุ่มคือกลุ่มสนิทที่จะต้องมาทักทายกันทุกบันทึกไม่เคยขาด    บางคนมาทักทายเหมือนเป็นการตอบแทนที่เราไปทักทายเขา  บางคนเราไปทักทายเขาแล้วก็แล้วไป   แม้เขาจะไม่มาทักทายเราอีกก็ไม่รู้สึกอะไรและไม่คิดมาก  แต่ต้องเตือนตัวเองเสมอว่าควรพยายามฝึกเล่าฝึกเขียนไปเรื่อย ๆ

          แม้ว่าเรื่องเล่าของฉันจะมีใครอ่าน  ฉันก็ต้องอ่านเองแม้เพียงข้ามวันเรื่องเล่าของเราก็เป็นอดีตไปแล้ว  ที่ผ่านมานับว่า "ยากที่เริ่มต้น" เท่านั้น  เพราะการเรียนรู้ของฉันไม่ว่าเรื่องใด ๆ ก็ตาม ฉันไม่เคยทำอะไรได้ง่ายดาย หากไม่ผ่านการฝึกฝนมาก่อน  การเขียนบันทึกมาแล้วกว่า ๖๐๐ บันทึกเพิ่งจะเข้าใจการเขียนคำสำคัญไม่กี่วันนี้เอง  ตอนแรกเลือกเขียนในช่องแรกเท่านั้น และเว้นวรรคตอนไปเรื่อย ๆ

           การที่เขียนบล็อกของฉัน  น่าจะเป็นจริตประจำตัวอันเป็นนิสัยที่ฝักใฝ่การ Surf Internet มากกว่า  แม้ว่าวันเวลาผ่านไป และผลของการเขียนบล็อกที่ได้รับและถือเป็นคุณค่าอย่างมหาศาลที่เกิดจากกัลยาณมิตรได้มอบให้นักเรียน  ครู ในโรงเรียนของฉัน ชุมชนและจับมือกันทำกิจกรรมเล็ก ๆ เพื่อรับใช้สังคม  และการต่อยอดทางความรู้ ความคิดให้มีบันทึกใหม่เกิดขึ้นหลายครั้ง ... ดังที่ได้เล่าในบันทึกที่ผ่านมา 

        ขอขอบพระคุณ GotoKnow ที่ให้พื้นที่เพื่อฝึกเขียน และเปิดโอกาสให้ได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้  และขอขอบคุณกัลยาณมิตรที่ได้ให้กำลังใจและรู้จักคุ้นเคย

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คิม นพวรรณ



ความเห็น (57)

สวัสดีครับพี่ครูคิม

มาแอบอ่านครับ...

กำลังประมวลผลในสมอง...^^

แรงบันดาลใจ....คำนี้น่าสนใจ....ทำไมเราถึงทำนั้นทำนี่....

คล้าย ๆ กับ...เอ...เอาไว้เขียนบันทึกตัวเองดีกว่า 555

ไปละ..ปิ้งแว๊ปอะไรบางอย่างแล้ว...

ขอบคุณพี่ครูครับ...

พี่ใหญ่ประทับใจเรื่องเล่าดีๆมากมายของน้องครูคิมมานานแล้วค่ะ...มีหลากรส..หลายเนื้อหา..มากด้วยคุณภาพ...และอิ่มเอิบในน้ำใจไมตรีที่น้องครูคิมยิบยื่นให้คนรอบข้างอย่างต่อเนื่อง...ขอเป็นแฟนคลับบ้านนี้อย่างมั่นคงและศรัทธาค่ะ..

ว้าย...เกิดอะไรขึ้น...มาเพียบเลย 555

พี่ครูคิมลบให้หน่อยนะครับ...เอิ๊ก ๆ

เขียนเมื่อ 

แวะมาอ่านประสบการณ์ของบล็อกเกอร์รุ่นพี่ครับ...

เขียนเมื่อ 
  • ตกใจมากหากครูคิมหัดเขียนบล็อกเบดูอินคงนั่งมองหน้าจอคอมฯเฉยๆแหละครับ
  • แต่อย่างครูคิมเขาเรียกว่าชั้นเทพครับ
เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ  พี่คิม
  • ชื่นชมและประทับใจในตัวตนที่เป็นธรรมชาติของพี่คิมค่ะ
    สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้คือ  "การเป็นผู้ให้อย่างแท้จริง"   พี่คิมหมั่นเยี่ยมเยือน
    และทักทายน้องหน่อยก่อนเสมอ... บางครั้งรู้สึกเขินต้องไปเยี่ยมคืนบ้าง
    ได้เห็นแบบอย่างที่ดีจากการอ่านบันทึกของพี่คิมเสมอค่ะ
  • ขอบพระคุณสำหรับบันทึกดี ๆ จากชีวิตจริง  และไมตรีจิตที่มีให้กันตลอดมาค่ะ

ยังจำได้ดี ที่รู้จักกันเพราะการได้ไปอ่านเรื่องดีดีที่น่าสนใจของพี่ครูคิมค่ะ

พี่ครูคิมคะ

ประทับใจความตั้งใจของพี่ครูคิมมาก นอกเหนือจากแรงบันดาลใจที่สร้างขึ้นเพื่อตนเอง พี่คิมยังแบ่งและส่งต่อให้กับคุณครูในโรงเรียนด้วย ดีใจค่ะ ที่ GotoKnow.org เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ทุกท่านได้พบอะไรหลายๆ อย่างที่เป็นสิ่งดีๆ

สำหรับเรื่องค่าย มีอะไรให้ช่วย แจ้งเข้ามาได้เลยนะคะ

ขอบคุณค่ะ :)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องเกษตร(อยู่)จังหวัด

ว่าแล้ว...เราอยากทำอะไรก็ได้ที่อยากจะทำเขาเรียกว่า...ชีวิตเอกเขนกค่ะ  บางวันเราแค่เข้ามาอ่าน เราก็เก็บใบไปแกงและนำยอดมาต่อใช่ไหมคะ ฮา ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

สวัสดีคะพี่คิม

มีวันนี้ได้แรงใจจากพี่คิมด้วยนะคะ พี่คิมก้าวหน้าเขียนบันทึกได้ดีกว่าไก่มาก ๆ ขอชื่นชมยินดีคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณพี่ใหญ่นาง นงนาท สนธิสุวรรณ

ขอขอบพระคุณค่ะ ที่คุณพี่ใหญ่ให้ความดูแลสนับสนุนกิจกรรมของน้องเสมอ  การที่เราได้ทำอะไร ๆ อย่างอิสระและทำด้วยใจรัก ก็ทำให้รักที่จะทำสิ่งนั้น ๆ อยู่เสมอ ๆ จริงไหมคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องเกษตร(อยู่)จังหวัด

ขอขอบคุณสำหรับแรงใจ แรงเชียร์ที่มากล้นค่ะ ลบออกไปแล้ว ๑๐๐๐๙  เม้นท์เพาะของเกษตร(อยู่)จังหวัด  ฮาอีกรอบ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ พี่คิม

     มาขีดมาเขียน     มาเรียนมารู้

     มาอ่านมาดู         ประตู KM

 

                 แลกเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆครับ เหนื่อยก็พัก

สวัสดีครับ ครูคิม จอมขยัน

ต้นมะพร้าวทางใต้นี่ต้นสูงจริง ๆ ภาพนี้ถ่ายที่สมุยครับ ไปเยี่ยมนักศึกษาสหกิจศึกษาที่ไปปฏิบัติงานที่นั้น ... ผมนึกอะไรออกก็เขียนอย่างนั้นครับ... ที่นี่มีเพื่อนที่เป็นกัลยาณมิตรจริง ๆ ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณครูป้าคิม

กู๊ดดี้ดีใจมากครับที่ทราบว่า จุดเริ่มต้นของคุณครูป้าคิมจากในวันนั้น ทำให้เราได้อ่านเรื่องราวดีๆ ได้ในวันนี้ครับ..

นอกจากทำให้ได้รู้จักกับคุณครูป้าคิมแล้ว ก็ยังทำให้ได้รับข้อคิดเห็นสาระความรู้ต่างๆ ในหลายๆ เรื่อง ที่บางครั้งกู๊ดดี้ยังไม่เคยได้รู้เลยด้วยซ้ำครับ

อย่างน้อยก็เป็นส่วนที่จุดประกายให้ (คุณแม่)กู๊ดดี้ ได้เขียนเรื่องราวที่พอเป็นประโยชน์ให้สังคมได้บ้าง (แม้จะไม่มาก) นอกเหนือไปจากบันทึกแต่เรื่องลูกสถานเดียว อิอิ ทำไงได้ครับ คุณแม่ยังไม่เลิกเห่อกู๊ดดี้เลยครับ ตั้งแต่เกิดจนโตมานี่ ไม่รู็จะเลิกเห่อเมือ่ไหร่ อิอิ

ขอบคุณมากครับ :)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะพี่ครูคิม อ่านแล้วเพลินกับการเขียนที่ไหลไปได้เรื่องราวสมกับที่มีบันทึกถึง 600 กว่าบันทึก แบบนี้พี่ต้องบอกเทคนิคอีกบันทึกหนึ่งนะคะ..จะได้เขียนบันทึกบ่อยๆ..ค่ะ..อิอิ..ตังค์ค่าเสื้อรอสิ้นเดือนนะคะพี่ครู..

เขียนเมื่อ 

            ***  นับว่าเป็นการก้าวเดินที่มั่นคง-อบอุ่น-เป็นสุข-สวยงาม  นะคะ ***

                                                   

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องPhornphon

ที่นี่ทำให้พี่คิมมีน้องชายผู้อารีเพิ่มขึ้นอีกคน  การเล่าของพี่คิมคือเล่าที่อยากจะเล่า เขียนที่อยากจะเขียนมากกว่าค่ะน้อง

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะท่านเบดูอิน

เพราะการเขียนบล็อก ทำให้พี่คิมมีน้องชายต่างศาสนาเพิ่มขึ้นอีกคน และเลิกกลัวชาวมุสลิมค่ะ

เขียนบันทึกนี้ไปทำให้คิดถึงวรรณกรรมเรื่อง..สี่แยกบ้านแขกด้วย...ฮา ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องธรรมทิพย์

พี่คิมขอขอบคุณในความรู้สึกดี ๆ จากน้องค่ะ  พี่คิมก็เช่นเดียวกันชอบในความเป็นตัวของตัวเองของน้องหน่อยมากค่ะ

การไปทักทายเป็นเรื่องที่พี่คิมอยากสร้างไมตรี  ดูเหมือนสัมผัสบางอย่างบอกเราว่า...บางคนเขาอาจไม่ชอบให้เราไปวุ่นวายกับเขาก้ได้นะคะ  พี่คิมต้องสงบเสงี่ยมแล้วค่ะ

สำหรับน้องหน่อยพี่คิมระลึกถึงเสมอค่ะ

แฮ่ๆๆๆๆๆ เหมือนเจ้าหนี้มาเยื่ยม ยังไม่ได้ไปโอนเงินค่าเสื้อให้เลยครับ แฮ่ๆๆๆๆๆๆ

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีค่ะ
  • บุษราแวะมาเยี่ยมคุณครูคิมเป็นลำดับที่ 22 ค่ะ ฮาๆๆๆๆๆ
  • คุณครูคิมสบายดีนะค่ะ ส่วนบุษราสบายดีค่ะ
  • ชื่นชมกับคุณครูคิมคนเก่งค่ะ กับเรื่องการเขียนบันทึกค่ะ มีบันทึกดี ๆ มาให้อ่านกันอย่างต่อเนื่องค่ะ
  • ขอบคุณค่ะ

                   

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ...พี่ครูคิม...

ขอมาอ่านด้วยคนค่ะ...ขอบคุณสำหรับบันทึกค่ะ...

-สวัสดีครับครูคิม

-การเริ่มต้นเขียนบันทึกผมว่าหลาย ๆ คนก็น่าจะมีอะไรที่คล้าย ๆ..กันแบบที่ครูคิมเป็นน่ะครับ

-แต่ว่า..การเขียนบันทึก มีสิ่งหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์และน่าจะเป็นข้อคิดให้สำหรับคนที่อยากจะเขียนหรือว่ากำลัง "นึกอยากละลองเขียน" คือ...

-อย่าคิดว่าเราจะเขียนได้จริง ๆ รึเปล่า ...แต่จงคิดว่า เราน่าจะเขียนได้นะ....

-อยากจะเขียนอะไร....เรื่องอะไร ....ก็ได้.....น่าจะเป็นหนทางหนึ่งที่จะกำจัดเหตุผลที่ว่า "ไม่มีอะไรจะเขียน"

-เรื่องของการ "ลงโทษเวลา ลงโทษคอมพิวเตอร์ ลงโทษสัญญาณไม่ราบรื่น" น่าจะหมดไป หากว่า....."เราลองแบ่งเวลาให้ในสิ่งที่เราชอบ" สักนิด...เดียว.....

-สุดท้าย....เราก็ลองไปอ่านบันทึกของคนอื่น แล้วพูดคุยผ่าน บล๊อก ดู .....แล้วคุณก็จะได้คนรู้จัก และมีเรื่องที่จะ "คุยต่อ" น่ะครับ

-ส่วนตัวผมแล้ว....เคยมีการบันทึกแล้วในระยะแรก ๆ แล้วก็หยุดไป....สักพัก....จึงคิดว่า....."ตัวเรา....ก็น่าจะมี....อะไร....ดี ดี...และเสียดายอะไร ดี ดี ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตการทำงาน จึงน่าจะ....แบ่งปัน...ให้คนอื่นได้อ่านและหวังว่าคงเป็นประโยชน์กับคนที่เข้ามาอ่านบ้าง....." ก็เลย.....มี "แรง" และ "กำลังใจในการบันทึก" น่ะครับ

-และสิ่งที่ผมได้จาก gotoknow นั้น....มากมาย........และ ...มีอะไร ดี ดี ซ่อนอยู่ใน ....gotoknow....อีกมากมาย เช่นกันครับ

-ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

อืม นั่นสิค่ะ..ไม่ถนัดเขียนเท่าไหร่

ชอบอ่านมากกว่าอะ..คิดถึงเสมอค่ะ

สวัสดีค่ะพี่คิม

  • อ่านแรงบันดาลใจของพี่คิมแล้ว
  • ถ้าจะไม่เล่าของตัวเองบ้างก็ดูกระไรอยู่
  • อีกสักวันสองวัน จะเล่าของน้องให้อ่านบ้างค่ะ
  • อย่าลืมไปเจิมให้นะคะ  5555555555+
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณแก้ว..อุบล จ๋วงพานิช

แรก ๆ คุณแก้วหมั่นมาเป็นกำลังใจให้พี่คิมเสมอ ๆ และในที่สุดเราก็ได้พบตัวจริงของกันและกัน เหมือนรู้จักคุ้นเคยกันมานาน พี่คิมจำได้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะพี่ครูคิม

       ประทับใจทุกบันทึกของพี่คิมที่ได้อ่านค่ะ...ต่อหลังไมนะคะ

เขียนเมื่อ 

เขียนแบบนี้ทำให้นึกถึงเรื่องราวเก่า เห็นการพัฒนาในการเขียนมากยิ่งขึ้นค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องมะปรางเปรี้ยว

นอกเหนือจากแรงบันดาลใจที่สร้างขึ้นเพื่อตนเอง พี่คิมยังแบ่งและส่งต่อให้กับคุณครูในโรงเรียนด้วย ดีใจค่ะ ที่ GotoKnow.org เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ทุกท่านได้พบอะไรหลายๆ อย่างที่เป็นสิ่งดีๆ

หากคิดว่ามีประโยชน์บ้างพี่คิมจะพยายามเขียนอีกนะคะ  มีคนให้โจทย์มาอีกว่า "ทำอย่างไรจึงเขียนได้ทุกวัน"

สำหรับเรื่องค่าย มีอะไรให้ช่วย แจ้งเข้ามาได้เลยนะคะ

ค่ายที่จะถึงนี้  พี่คิมประสานงานมากับน้องอาร์มแล้วนะคะ  ขอความช่วยเหลือเรื่องสิ่งของรางวัลสำหรับนักเรียนค่ะ

ขอขอบคุณน้องมะปรางเปรี้ยวและทีมงานค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องไก่ประกาย~natachoei ที่~natadee

พี่คิมไม่เคยลืมพระคุณของไก่เลยค่ะ  ถึงเวลาขึ้นบันทึกต้องไปตามไก่มาเม้นท์  ลงภาพไม่เป็นก็มีไก่แนะนำให้

วันว่างต้องเล่าแบบนี้อีกสักครั้งดีไหมคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะพี่คิม สบายดีนะคะ

เกดเขียนบล็อคตอนแรก สอนโดยอาจารย์ JJ และเรียนเพิ่มเติมจากพี่แก้วค่ะ ดีใจมากตอนนั้น แต่เป็นคนเขียนที่ไม่เก่งเรื่องร้อยกรอง ร้อยคำ แบบว่าเขียนเมื่ออยากเขียน แต่ก็พยายามค่ะ

Ad2

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะท่านรองฯsmall man

ขอขอบคุณค่ะ  ได้การแลกเปลี่ยนที่หลากหลาย  ไร้กรอบดีค่ะ แม้แต่การพัฒนาจิตใจพี่คิมได้รับจากที่นี่มากมายค่ะ

รวมทั้งเป็นเวทีแห่งการแบ่งปัน ให้โอกาสพี่ คิมได้ทำในสิ่งที่อยากจะทำ  ทำแล้วสบายใจและมีความสุขในเรื่องที่ทำค่ะ

เขียนเมื่อ 
  • ...สวัสดีครับ   พี่คิม...
  • ...ผมเองก็ไม่ค่อยจะคุ้นเคยหรือเปิดเผยเท่าไรหรอกครับ แต่มีคนมาชวนโดยเฉพาะคนที่อยู่ใกล้ตัวพี่คิมนั่นแหละชักชวน...
  • ...ผมจึงทำการเขียนแบบระบายออกเสียบ้าง สนุกบ้าง อะไรทำนองนี้...
  • ...ก้อทำให้เรามีความระมัดระวังเพราะเป็นการเผยแพร่ต่อสาธารณะ...
  • ...ที่สำคัญทำให้เราได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ มีมิตรภาพ กับคนที่เรายังไม่รู้จักมากขึ้นด้วยครับ...
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์นาย เอกราช แก้วเขียว

อาจารย์สบายดีนะคะ  พี่คิมยังไม่เคยไปสมุย  คิดอยากไปสักครั้ง  คงจะมีโอกาสเร็ว ๆนี้ค่ะ

นับเป็นผลพวงจากการมาแลกเปลี่ยนในชุมชนคนบล็อก GotoKnow นี่เองค่ะ  การเขียนของแต่ละท่านล้วนแล้วเป็นธรรมชาติและตัวตนของบุคคลค่ะ

ขอขอบพระคุณอาจารย์ที่เข้ามาแลกเปลี่ยนและเป็นกำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องgoody krub

กู๊ดดี้ดีใจมากครับที่ทราบว่า จุดเริ่มต้นของคุณครูป้าคิมจากในวันนั้น ทำให้เราได้อ่านเรื่องราวดีๆ ได้ในวันนี้ครับ..

ขอขอบคุณค่ะที่มองเห็นคุณค่าและมีประกายไฟบ้าง

นอกจากทำให้ได้รู้จักกับคุณครูป้าคิมแล้ว ก็ยังทำให้ได้รับข้อคิดเห็นสาระความรู้ต่างๆ ในหลายๆ เรื่อง ที่บางครั้งกู๊ดดี้ยังไม่เคยได้รู้เลยด้วยซ้ำครับ

เช่นเดียวกันค่ะ  ป้าครูคิมก็ได้รับสิ่งดี ๆ ที่ยังไม่ทราบก็ได้ทราบค่ะ

อย่างน้อยก็เป็นส่วนที่จุดประกายให้ (คุณแม่)กู๊ดดี้ ได้เขียนเรื่องราวที่พอเป็นประโยชน์ให้สังคมได้บ้าง (แม้จะไม่มาก) นอกเหนือไปจากบันทึกแต่เรื่องลูกสถานเดียว อิอิ ทำไงได้ครับ คุณแม่ยังไม่เลิกเห่อกู๊ดดี้เลยครับ ตั้งแต่เกิดจนโตมานี่ ไม่รู็จะเลิกเห่อเมือ่ไหร่ อิอิ

ป้าครูคิมว่าเป็นเรื่องดีนะคะ  เป็นการเขียนจากวัตถุดิบที่ใกล้ตัว  เมื่อน้องกู๊ดดี้โตขึ้นจะมีคุณค่าที่ประมาณไม่ได้เลยนะคะ

ขอขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องrinda

อ่านแล้วเพลินกับการเขียนที่ไหลไปได้เรื่องราวสมกับที่มีบันทึกถึง 600 กว่าบันทึก แบบนี้พี่ต้องบอกเทคนิคอีกบันทึกหนึ่งนะคะ..จะได้เขียนบันทึกบ่อยๆ..ค่ะ..อิอิ..ตังค์ค่าเสื้อรอสิ้นเดือนนะคะพี่ครู..

ขอขอบคุณค่ะน้อง  ที่กรุณาให้โจทย์  จะพยายามเขียนเล่าให้อ่านกันนะคะ  เรื่องเล่าของพี่คิม

๑. น่าเป็นไปได้

๒. ควรหยุดและเป็นไปไม่ได้

๓. ควรศึกษาเรียนรู้และเขียนต่อ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ครูใจดีเคยเข้าไปค้นคว้างานใน วิชาการดอทคอมเหมือนกัน เคยอ่านกระทู้ของครูคิม และเคยลิงค์ตามไปที่เว็บไซต์ของครูคิมด้วยค่ะ.... ยังนึกชื่นชมว่าเป็นแบบอย่างการทำงาน และเป็นครูที่ดี

พอเข้ามาค้นคว้าใน G2K  ก็เจอครูคิมอีก  ดีจังเลยค่ะ.... เดี๋ยวคงไม่ไปไหนแล้วใช่ไหมคะ?  G2K อบอุ่นมากๆ

หนูกว่าจะเขียนก็เข้ามาอ่านเป็น 2 ปี อย่างที่บอกไว้ค่ะ กล้าๆ กลัวๆ  แต่พอเข้ามาก็ได้รับน้ำใจไมตรีมากมายในสังคมแห่งนี้

พาลูกศิษย์มาคารวะครูคิมด้วยนะคะ

ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงค่ะ

 

 

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

ครูใจดีเคยเข้าไปค้นคว้างานใน วิชาการดอทคอมเหมือนกัน เคยอ่านกระทู้ของครูคิม และเคยลิงค์ตามไปที่เว็บไซต์ของครูคิมด้วยค่ะ.... ยังนึกชื่นชมว่าเป็นแบบอย่างการทำงาน และเป็นครูที่ดี

พอเข้ามาค้นคว้าใน G2K  ก็เจอครูคิมอีก  ดีจังเลยค่ะ.... เดี๋ยวคงไม่ไปไหนแล้วใช่ไหมคะ?  G2K อบอุ่นมากๆ

หนูกว่าจะเขียนก็เข้ามาอ่านเป็น 2 ปี อย่างที่บอกไว้ค่ะ กล้าๆ กลัวๆ  แต่พอเข้ามาก็ได้รับน้ำใจไมตรีมากมายในสังคมแห่งนี้

พาลูกศิษย์มาคารวะครูคิมด้วยนะคะ

ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงค่ะ

 

 

     เป็นการบอกเล่าที่ดีมากค่ะ เป็นแบบอย่างต่อผู้อื่นๆได้อย่างดี

   วันนี้นึกถึงคุณครูคิมเป็นระยะๆ  เรื่องน้องเหมียวและน้องอ้วน และดาก็บอกไว้ที่บันทึกว่า ไม่ทราบหมายเลขโทร .ซึ่งก็ไม่ทราบจริงๆ แต่ก็นึกว่า น้องเหมียวไหน น้องอ้วนไหน ดาก็พอจะนึกไปนึกมา ว่าน่าจะเป็นคุณพี่เมียวดี ใช่หรือไม่ ซึ่งดาเข้าใจตอนแรกทันทีว่าเป็นคุณป้าเหมียวทันที  ส่วนน้องอ้วน ดาไม่รู้จักไม่ทราบเป็นใครนะ แล้วนึกอีก ใช้คุณ ศณ.อ้วน หรือเปล่าค่ะ เพราะทั้ง 2 อยู่ชม. ดาไม่แน่ใจที่ทำงานว่าชื่อเต็มๆว่าอะไรอยู่ที่ไหน ส่วนคุณพี่เมียวอยู่ รร.พุทธิโสภณ ดาจะบอกน้องสาวคุณพี่เมียวให้นะคะ คุณพี่เหมี่ยวมีหมายเลขคุณครูคิมหรือไม่ ให้โทร.หาหรืออย่างไรดี หรือคุณครูคิมโทรไปที่รร. 053-277609 ช่วยบอกสถานที่ทำงานของคุณศณ.อ้วน อีกทีนะคะ

ครูเอี้ยงประกายดาว
IP: xxx.172.16.114
เขียนเมื่อ 

เป็นกำลังใจให้ครูคิมนะค่ะ

ผลงานการเขียนของคุณครูทำให้หลายๆคนได้ทราบเรื่องราวจากเรื่องเล่าของคุณครู

ทำให้เกิดการเรียนรู้แลกเปลี่ยนกัน คุณครูเป็นแบบอย่างที่ดีห้กับครูอีกหลายคน

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องK.Pually

วันนี้พี่คิมคงนอนดึก ๆ ได้ค่ะ เพราะลูกหมาที่บ้านป่วย ร้ององแงเหมือนเด็ก ๆ ค่ะ  ขอขอบคุณที่น้องมาให้กำลังใจพี่คิมเสมอ ๆ ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะอาจารย์นาย สามารถ เศรษฐวิทยา

ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้ทวงเลยนะคะ พร้อมเมื่อไหร่ได้ทั้งนั้นค่ะ รอรับเสื้อก่อนก้ได้ค่ะ  ขอขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องบุษรา

วันนี้มาบอกหวย ฮา ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ใครดีใครได้นะคะ  ระวังจะได้เป็นเจ้าแม่สวมชฏาสวยงามนะคะ  ขอขอบคุณค่ะที่มาเป็นกำลังใจเสมอ ๆ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องบุษยมาศ

แรก ๆ ก็ดูค่อนข้างยาก  คิดว่าคงไปไม่รอด แต่พอเขียนไป ๆ ก็สนุกดีค่ะ ขอขอบคุณที่มาแลกเปลี่ยนและเป็นกำลังใจนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณเพชรน้ำหนึ่ง

ใช่ค่ะ เมื่อการแลกเปลียนเกิดขึ้น ทำให้เราได้แนวคิดและเกิดความรู้ใหม่ อยากเขียน อยากเล่าเรื่องนั้น ๆ ต่อ

หรืออาจได้ต่อยอดทางความรู้ไปเรื่อย ๆ พี่คิมก็เป็นแบบนี้ค่ะ อ่านไปอ่านมา เออน่า...เราก็มีเรื่องคล้าย ๆ กัน

พี่คิมชอบหาความรู้จากนักเกษตรไปสอนเด็ก ๆ ค่ะ เช่นการปลูกข้าว ปลูกพืชผักและการทำดินปุ๋ยจากเกษตร(อยู่) จังหวัดและสิงห์ป่าสักค่ะ

ขอขอบคุณค่ะที่มาแลกเปลี่ยนและให้กำลังใจ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะหมออนามัย

ทุกคนเขียนตามรูปแบบของตนเองค่ะ น้องหมอก็เขียนเชิงวิชาการดีอยู่แล้วนี่คะ  เขียนต่อไปอีกนะคะจะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องอิงจันทร์

จดจ้อง ๆ เติมเต็ม รอเม้นท์ค่ะ  อยากอ่านมาก ๆ โดยเฉพาะเรื่องเล่าจากครูภาษาไทย จะถ่ายทอดได้ดีมาก ๆ เท่าที่พี่คิมได้อ่าน  จะรอนะคะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องมาตายี

สุขภาพเป็นอย่างไรบ้างคะ อีกอย่างงานก็หนักด้วยใช่ไหม พี่คิมคอยส่งกำลังใจให้นะคะ  รอที่หลังไมค์ด้วยใจคิดถึงเสมอค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องberger0123

พี่คิมชอบบันทึกของน้องค่ะ ได้ทบทวนเรียนรู้ภาษาอังกฤษไปด้วยค่ะ ขอขอบคุณที่น้องมาส่งกำลังใจให้เสมอ ๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องเกด เกศนี บุณยวัฒนางกุล

เดิมพี่คิมก็เขียนไม่ได้เลยหละ เมื่อเขียนไป ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนอ่านรู้เรื่อง และนึกสนุก ๆ แถมได้สิ่งแลกเปลี่ยนมากมายในเรื่องที่ไม่เคยทราบก็ทำให้ทราบค่ะ  น้องเกดเป็นคนหนึ่งที่ให้กำลังใจพี่คิมเสมอ  ขอขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ ผอ.udomran

ขอขอบคุณที่ได้ให้กำลังใจและให้ข้อคิดในการแลกเปลี่ยน แทบทุกเรื่องเราก็ต้องระมัดระวังในการนำมาเสนอ  กลัวสื่อความไม่ตรงใจผู้อ่านและเบี่ยงเบนเจตนา อาจนำความเสียหายได้  จริงค่ะ

คนนั้น..เขากำลังมีความสุขค่ะ เรื่องอะไรก็ไม่ทราบ ถามเองก็แล้วกันนะคะ  วันนี้ได้คุยกันทางโทรศัพท์นิดหน่อยค่ะ

เรื่องเขียนบันทึกก็เขียนเพราะใจอยากจะเขียนมากกว่าอย่างอื่น และเขียนแล้วได้ความรู้ ได้เพื่อน ได้เปลี่ยนตนเองให้ดีขึ้นค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องครูใจดี

ขอขอบคุณค่ะ ตอนแรกพี่คิมไม่กล้าคุยกับน้อง เพราะเกรงใจเห็นว่าเป็นครูสอนมัธยม กรมสามัญเดิม ส่วนพี่คิมเป็นครูบ้านนอก  ก็รู้สึกอายและไม่กล้ามากขึ้นค่ะ

ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยกล้าคิดเห็นที่เป็นการเรียนการสอนมากนัก  เพระพี่คิมสอนชั้นเล้ก ความรู้เหลือเท่าเด็กที่สอนค่ะ ฮา ๆ ๆ  ๆ ตกต่ำไหมเนี่ยยยยย

ขอขอบคุณน้องที่มาให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องกานดา น้ำมันมะพร้าว

ขอขอบคุณน้องดามากค่ะ  พี่คิมได้หมายเลข ศน. อ้วนมาแล้วค่ะ  น้องดาไม่ต้องลำบากแล้วนะคะ 

พี่คิมเคยติดต่อกันเป็นประจำ  ภายหลังมีผู้จะติดต่อด้วยอีกที แต่โทรศัพท์พี่คิมหาย เลขก็หายไปด้วย  ตอนนี้จัดการได้แล้วค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องครูเอี้ยงประกายดาว

น้องสบายดีไหมคะ  ที่นี่มีกัลยาณมิตรมากมายนะคะ น้องอีกคนหนึ่งที่คอยเป็นกำลังใจให้พี่คิม  ขอขอบคุณน้องมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ พี่คิม

น้องก็เริ่มเขียนบล๊อกโดยการแนะนำของเพื่อนค่ะ สมัครสมาชิกไว้แต่ยังไม่ได้เขียนบล๊อกของตนเอง ไม่มั่นใจ ไม่รู้จะเขียนอะไร... ได้แต่เข้าไปอ่านของคนอื่น คุ้นเคยกับรอยยิ้มที่สดใจ ท่าทางใจดีของพี่คิมมาก่อนแล้วค่ะ.... หลายเดือนค่ะกว่าจะเขียนได้บันทึกแรก รู้สึกว่าได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ บางครั้งก็ได้บอกความรู้สึกที่เราไม่เคยได้บอกใคร...ได้ผ่อนคลายจริง ๆ ค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะน้องอนงค์นาถ

พี่คิมชอบอ่านบันทึกของน้องมากค่ะ  เรื่องบางเรื่องได้เล่าได้เขียนแล้วรูสึกสบายจริง ๆค่ะ "ถ้าไม่มีอดีตก็ไม่มีปัจจุบัน" ค่ะ  พี่คิใขอเป็นกำลังใจให้น้องเขียนอีกนะคะ  เล่าอะไรก็ได้นะคะที่เราอยากจะเล่าค่ะ