แพ้เป็นพระ ชนะเป็นมาร

        เรื่องการเอาชนะของผู้บริหารนี่เป็นกันมากครับ  ผมเองก็ยอมรับว่าตอนเป็นผู้บริหารใหม่ๆ  ก็เป็นกับเขาเหมือนกัน

  

       ประมาณว่าชอบเอาชนะลูกน้อง   ตัวเองคิดอะไร ทำอะไร จะต้องถูกหมด  ใครมาถาม  ใครมาเถียง จะไม่พอใจ

  

      ตอนนั้น   ที่ผมชอบเอาชนะลูกน้อง  เพราะผู้บริหารรุ่นพี่สอนมาว่าเป็นผู้บริหาร อย่ายอมแพ้ลูกน้องเป็นอันขาด  จะเสียฟอร์ม  ยังไงก็ต้องดึงดันเอาชนะให้ได้

  

  

     ผมก็ดึงดันเอาชนะได้จริงๆแหละครับ   แต่ว่าไม่มีความสุขเอาเสียเลย   มันร้อนลุ่มกลุ้มใจแทบไม่อยากเข้ามาทำงาน

  

     แต่พอตอนหลัง  ผมมานั่งคิดทบทวนตัวเองดู  ผมว่าการเอาชนะมันไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมาเลยครับ   ผมจึงลองยอม "แพ้"  ดูบ้าง

  

    ยอมแพ้   เพื่อให้ลูกน้อง ชนะ

 

     บรรยากาศผิดกันลิบลับเลยครับ   ลูกน้องก็มีสีหน้าสีตายิ้มแย้มแจ่มใส     บรรยากาศการทำงานก็ออกมาดี 

 

 

     และผมเองก็ไม่รู้สึกว่าตัวเองจะ "เสียฟอร์ม" ตรงไหนเลยครับ

 

     มีแต่ "เย็นกายสบายใจ"  ไม่ "ร้อนลุ่มกลุ้มใจ" เหมือนแต่ก่อน

 

     ตอนนี้    สังเกตดูผู้บริหารบางคนที่ชอบเอาชนะลูกน้อง   ดูเขาไม่มีความสุขเลยครับ

 

     ก็ไม่รู้ว่าจะเอาชนะไปทำไม   เมื่อไรจะคิดได้