ว่าด้วย Appreciative Inquiry ตอนที่ 420

วันนี้อยากพูดถึงหลักการหนึ่งในห้าหลักการพื้นฐานห้าข้อของ Appreciative Inquiry นั่นคือ

The Poetic Principle (เดอะ โพเอตติก ปริิ๊นซิเปิ้ล) หรือ หลักแห่งกวี..

"อดีต ปัจจุบัน อนาคต เปิดกว้างต่อการตีความ มีความเป็นไปได้แบบไม่มีขีดจำกัด เราจะพบส่ิงดีๆ ในตัวคน ในใครๆก็ตาม แล้วถ้าเราสนใจประสบการณ์ไหน ประสบการณ์นั้นก็จะเติบเป็นความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ"

น่าสนใจไหมครับ..อะไรก็ตามที่มันผ่านมา เราสามารถตีความให้มันดีได้ เมื่อตั้งต้นด้วยเรื่องดีๆ เรื่องดีๆจะกลายเป็นความเป็นจริงที่เข้มข้นขึ้นเรื่อย..

...

ดูตัวอย่างจริง..ลูกศิษย์ของผมทำกิจการรับจำนำ ตอนเริ่มทำ AI ก็เริ่มถามลูกค้าที่มาร้านเขา..สัมภาษณ์ด้วยคำถามดีๆ ว่าชอบอะไรที่ร้านเขา..แต่แทนที่จะบอกว่าชอบอะไรที่ร้านเขา..เนื่องจากร้านอื่นๆ ไม่เคยถามเธอ..เธอเลยเล่าให้ฟังหมดว่าเคยไปร้านอื่นๆ "ก็ดีนะคะ แต่มันเสียความรู้สึก เขาก็ไม่ผิดหรอก ดิฉันเอาของไปจำนำ พอถึงเวลาครบกำหนด ลืมไปไถ่ของคืน ของเลยหลุดจำนำไปเลย  น่าเสียดายมากๆ"

...

แน่นอนร้านไหนๆ ก็ทำแบบนี้ (ในเมืองที่ลูกศิษย์อยู่)..เขาก็เลยใช้ AI ผ่านหลักการแห่งกวีครับว่า "ถ้าเราสามารถบอกลูกค้าก่อนของจะหลุดจำนำ น่าจะดีกว่า"..

...

หลังจากนั้น เขาก็เริ่มบอกลูกค้า..ก่อนของจะหลุด จะโทรไปบอก..ก็ต้องแปลกใจครับ ว่าลูกค้าจำนวนมากลืมจริงๆ..พอโทรไปบอกเขาประทับใจมากๆ..มากจนพาคนอื่นมาใช้บริการแบบผิดหูผิดตา..

...

เห็นไหมครับ..หลักแห่งกวี ตีความแล้วทำ "ดี" เลย..

...

นี่เป็นหลักการหนึ่งในห้าของ AI ครับ 

...

คุณล่ะ คิดอย่างไร