ฉันกำลังตัดสินใจว่า..ต่อไปจะโดดแน่ ๆ "ท่านได้พูดถึงจรรยาบรรณครู..ฉันติดใจกับคำว่า คนเป็นครูมีสองลักษณะคือประการที่หนึ่งเลือกมาเป็นครูประการที่สองเสือกมาเป็นครู" คำว่าจะโดดเรียนในชั่วโมงต่อไปจึงยุติลง

              คุณครูที่สั่งสอนให้ความรู้ทั้งในระบบนอกระบบมีอยู่มากมาย ทุกท่านมีพระคุณท่วมท้นคุณครูท่านหนึ่งที่รู้สึกและรำลึกอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยลืม คือคุณครูบุญญรัตน์ อานุภาพ เป็นคุณครูสอนเมื่ออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ คุณครูผอม สูง เดินว่องไว แต่งกายสะอาด เมื่ออยู่ใกล้ ๆรู้สึกได้กลิ่นหอมสดชื่น ด้วยความรำลึกถึงเสมอเมื่อ "ฉันจะเขียนตัวอักษรที่มีหัวกลม" ฉันจะนึกถึงคุณครูท่านนี้ตลอดมา เพราะท่านจับมือฉันเขียน และบอกด้วยถ้อยคำไพเราะอ่อนหวาน ฟังแล้วรื่นหูว่า.."ต้องมีหัวกลม ๆ" และคุณครูอีกท่านชื่อคุณครูศิริพรรณ เชื้ออินต๊ะ สอนให้ฉันเขียน พ ฟ ผ ฝ ได้ถูก ทำให้ทราบว่าฉันเขียนตัวอักษรไทยได้ถูกต้องตามรูปแบบเมื่ออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ และถ้าฉันเขียนหรือเห็นตัวอักษรเหล่านี้ก็จะนึกถึงคุณครูทุกครั้ง  และคุณครูท่านนี้ไม่เคยรังเกียจเมื่อเพื่อนของฉันอาเจียน  ครูใช้มืออันขาวสะอาด ยาวเรียวของคุณครูรองอาเจียนจากปากของนักเรียน  ปัจจุบันถ้าคุณครูทั้งสองท่านยังมีชีวิตอยู่คุณครูคงอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่  ขอกราบแทบเท้าและรำลึกถึงพระคุณของคุณครูตลอดเวลา

            

              เมื่อฉันเรียนอยู่ชั้นมหาวิทยาลัย  ฉันมีคุณครูที่แต่งกายสมเป็นครู ใส่เสื้อแขนยาวผูกเนคไท ไม่พับแขนเสื้อ รองเท้าขัด เข็มขัด เป็นมันสะอาด ยืนสอนเป็นเวลา ๒ ชั่วโมงติดกัน โดยไม่ยอมนั่ง แม้ว่าท่านจะอายุมากแล้ว น้ำเสียงชัดเจน ฉันรู้สึกกลัวมาก เพราะมีกิตติศัพท์ว่าใคร ๆ ก็กลัว เวลาท่านมาเข้าสอนฉันจะนั่งก้มหน้า หลบสายตาเพราะกลัวถูกถาม ท่านตั้งสมญาให้ฉันว่า "เอมอร" เพราะท่าทางฉันเป็นคนอ่อนแอ ฉันไม่อยากเข้าเรียนในชั่วโมงนี้สักเท่าไร อยากจะโดด ๆ ๆ ๆ ๆ แต่ในวันนั้นฉันกำลังตัดสินใจว่า..คราวต่อไปจะโดดแน่ ๆ และในชั่วโมงนั้น"ท่านได้พูดถึงจรรยาบรรณครู..ฉันติดใจกับคำว่า คนเป็นครูมีสองลักษณะคือประการที่หนึ่งเลือกมาเป็นครูประการที่สองเสือกมาเป็นครู" คำว่าจะโดดเรียนในชั่วโมงต่อไปจึงยุติลง และคิดว่าอยู่เสมอว่า "การเป็นครูที่ดีนั้นยากเหลือเกิน ฉันคงเป็นไม่ได้แน่นอน"

            ฉันขอตั้งใจว่าชีวิตและเวลาที่ฉันเหลืออยู่ขออุทิศให้กับการพัฒนาเด็ก ทำงานเพื่อเด็ก ให้สมกับคำว่าได้เลือกมาเป็นครู และเพื่อเป็นการทดแทนพระคุณของคุณครูดีของฉันท่านนี้ ดร.พนัส หันนาคินทร์ แห่งมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒพิษณุโลก

          นอกจากครูไทยแล้วฉันมีครูชาวต่างชาติที่รู้สึกประทับใจและนำมาเป็นแบบอย่างคือคุณครูดอน แชร์วิลล์ ชาวอังกฤษ คุณครูสอนฉันเมื่อชั้นประถมศึกษา ตอนแรกฉันไม่อยากเรียนกับครูฝรั่งเพราะฉันกลัว ฉันไม่กล้าพูดภาษากับครู เพราะครูไม่ให้พูดภาษาไทย  แต่คุณครูดอนเอาใจใส่ฉันและเพื่อน ๆ ที่พูดไม่ได้ ยกเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ เมื่อเราพูดผิดก็ไม่ว่าแต่ให้กำลังใจ แบบลุ้นให้พูดให้ได้  เจอกันข้างนอกฉันเตรียมหลบแต่คุณครูเดินมาหาและมาทักทาย คุณครูให้ความเสมอภาคกับนักเรียนทุกคน และเป็นแบบอย่างในการดูแลเอาใจใส่เด็ก ๆ คุณครูจะเดินรอบ ๆ ห้องเรียน จะดูแลนักเรียนที่เรียนช้ามากเป็นพิเศษ เรื่องที่ฉันจำไม่ลืมก็คือ

ครูดอน     Where were you yesterday?

นพวรรณ  I was at home.

ครูดอน    What did you do?

นพวรรณ  I watched television. 

ครูดอน    โอ..นพวรรณ เก่ง ม๊าก มาก  ซาหมาด ซัก โท ระ ทัด ด้าย (ท่าทางของคุณครูดูอบอุ่นมากกว่าการตำหนิให้ได้อาย หน้าตาของครูเบิกบานและยิ้มแย้มตลอดเวลา)

          เพราะฉันออกเสียง watch  เป็น wash แล้วคุณครูดอนนั่งลงข้างล่าง ฉันนั่งเก้าอี้ ครูดอนนั่งลุ้นให้ฉันออกเสียงคำสองคำนี้ให้ได้  โดยใช้เวลานานมาก ๆ  วันต่อมาฉันนึกว่าคุณครูดอนจะลืม แต่ท่านก็ทบทวนฉันอีกเรื่อย ๆ จนกว่าจะคล่องเป็นเดือน ๆ กับสองคำนี้

         ตลอดเวลาของการทำงานและการทำหน้าที่ครู เมื่อฉันสอนนักเรียน  ทำให้ฉันนึกถึงพระคุณของคุณครูทุกท่านเสมอ ถ้าไม่มีคุณครู ก็คงไม่มีครูนพวรรณ พงษ์เจริญในวันนี้          วันครูปีนี้ ขอน้อมใจรำลึกถึงพระคุณครูทุกท่านที่ได้อบรมสั่งสอน ชี้แนะ ชี้นำว่ากล่าวตักเตือน รวมทั้งการเป็นแบบอย่างที่ดีในการเรียนการสอน การดำรงชีวิตและการรับใช้สังคม ขอให้คุณครูท่านที่มีชีวิตอยู่จงมีความสุข มีสุขภาพแข็งแรง ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ ส่วนคุณครูที่ล่วงลับไปแล้วขอให้วิญญาณของคุณครูจงสถิตย์อยู่บนสวรรค์  คุณงามความดีอันพึงมีและกุศลผลบุญที่ได้กระทำด้วยจิตอันบริสุทธิ์ขอมอบแด่..คุณครูของฉันและคุณครูทุกท่านที่เข้ามาอ่านบันทึกฉบับนี้