ความเป็นจริงก็คือว่า,  วันนี้  ( 21 กุมภาพันธ์ 2550)  ผมไม่ทราบเลยว่าวันนี้จะมีการประกาศผลรางวัล "KM มมส."      เพราะเมื่อวานและวันนี้ผมแทบไม่มีโอกาสท่องแวะเข้ามาในบล็อกเลยก็ว่าได้  ทั้งการบีบรัดของการงานอันหน่วงหนักและรีบเร่ง  วิถีสุขภาพที่งอแงไม่เป็นมิตรกับผมเอาซะเลย  รวมถึงสภาพการณ์อันไม่แน่นอนของอินเทอร์เน็ต

จะว่าไปแล้วในเดือนแห่งความรักนี้  ผมได้รับความรักจากคนรอบข้างมากมายนัก  โดยเฉพาะในโลก G2K  ผมได้พานพบสิ่งดี ๆ เรื่องดี ๆ และคนดี ๆ จำนวนมากอย่างน่าประทับใจ..  

 

เริ่มต้นจากการได้ฟังเสียงจริงของคุณเอก (จตุพร)  ผ่านคลื่นสายโทรศัพท์  การได้รับเสื้อสวยตัวใหญ่ จาก อ.เมตตา  ได้รับนามบัตร จาก อ.แป๋ว  ได้พานพบ อ.ขจิต (พร้อมของฝาก)  รวมถึงการได้ยลโฉมชาวบล็อกที่เม็กดำอีกหลายท่าน  และยังได้รับข่าวการกลับเข้าบล็อกของ อ.วิจิตรา สายอ๋อง (Vij)  มิ่งมิตรต่างวัยแต่หัวใจเดียวกันที่หายเงียบไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ผมเทียวแวะวนไปเปิดอ่านบันทึกเก่า ๆ เดิม ๆ ของท่านอย่างเปลี่ยวเศร้า    

 

และล่าสุด..เมื่อวานได้พานพบสัมผัสตัวจริงของ เจ้าแห่งสถิติ  อย่าง คุณบอน  และหนูนิด น้องสาว นักฝันจากเมืองมหาสารคาม...

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือเรื่องดี ๆ  ที่ชีวิตผมได้พบเจอและอิ่มสุข</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ท่านเชื่อหรือไม่…เดือนแห่งความรักนี้ผมทำงานอย่างหนักหน่วง… สัญจรไปราชการในภาวะป่วยไข้ ! ทำงานจนหลงลืมวันเกิดบุตรชายอันเป็นที่รัก ! (น้องดินเกิดวันที่ 1 กุมภาพันธ์)  และช่วงนั้นผมเก็บข้าวของและความฝันเดินทางไปมอบข้าวเปลือกช่วยชาวบ้านกิ่วเคียน (อุตรดิตถ์)   กระทั่งวันคืนล่วงมาถึง 4 ทุ่มกว่า ๆ ของวันที่  13  กุมภาพันธ์  จึงนึกขึ้นได้ว่า  บัดนี้ได้ลืมวันเกิดของลูกชายแสนซนคนเก่งของผมแล้วอย่างเสียสนิท </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเศร้าซึมลึกไม่น้อย.. และถึงแม้ว่าความทรงจำเรื่องวันเดือนปีเกิดของลูกชายจะคืนกลับมาสู่สติผมอีกครั้งแล้วก็ตาม   กระนั้นผมก็ยังคงต้องนั่งเคลียร์งานอยู่ห้องทำงานต่อไปและกลับเข้าบ้านอีกทีในเวลาเกือบตี 2</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งนั้น,  ผมเคยได้เล่าเรื่องนี้ให้คุณเอกฟังบ้างแล้ว..ว่า..ทำงานจนลืมคนที่รัก.. และบ้างานจนลืมวันเกิดของคนที่รักผม ! </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมคุยกับ เพื่อนชีวิต  (ที่ดูจะร่วงโรยวัยเร็วกว่าผม)  ว่าเราควรจะจัดงานวันเกิดให้เจ้าดินในวันที่  14 ก.พ. นี้เลย   เพราะมันเป็นวันแห่งความรัก  และลูกผม  ก็มีความชอบธรรมที่จะได้รับของขวัญย้อนหลังอย่างไม่ต้องกังขา</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ได้โกหกลูกว่าวันนี้เป็นวันเกิด (ทั้งที่แรกเริ่มก็คิดว่าจะโกหกเขาเลยก็ว่าได้  แต่เมื่อคิดอีกทีเจ้าดินแกก็จำได้ว่าเลข 1  กับเลข 14  มันไม่เหมือนกัน)  ผมจึง บอกกับเขาว่า …  วันเกิดของเขาล่วงเลยมานานนักแล้ว  .. </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมบอกกับลูกด้วยความรู้สึกผิด  (และเออออไปเองว่า  เด็กวัย 5 ขวบจะรับรู้อะไรเล่านอกเสียจากความดีใจลิงโลดที่จะได้เป่าเค้กก้อนโต)  ที่ไหนได้แกกลับบอกกับผมด้วยความใสซื่อว่า บ่เป็นหยัง,  ดินฮู้อยู่….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เด็กชายแผ่นดิน  ปรีวาสนา  พูดกับผมเช่นนั้นจริง ๆ  นะครับ… น้ำตาของผมแทบหยาดไหล  และรู้สึกได้ในทันทีทันใดว่า  บัดนี้ความรู้สึกของผมโล่งสบายเหมือนได้เปลื้องบาปออกจากชีวิตและไม่เหลือแม้แต่เศษซากแห่งความหม่นเศร้าใด ๆ อีกเลย  </p><p></p><p>(ผมชวนท่านท่องแวะนอกเส้นทางยาวนานและยาวไกลเกินไปใช่หรือไม่ครับ,  งั้นก็วกกลับมาสู่เนื้อความอันแท้จริงแห่งบันทึกนี้เลยก็แล้วกัน…)   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงเช้าของวันนี้,  ผมยังคงวุ่นกับการเซ็นแฟ้ม,  ตามงานของเจ้าหน้าที่หลายท่าน  วิ่งรอกเข้าออกห้องผู้บริหารประเมินบุคลากร  ต้นบ่าย, ก็พาตนเองเข้าห้องประชุมพิจารณา ช่อราชพฤกษ์  (เชิดชูนักกิจกรรม)  กว่าจะแล้วเสร็จก็โน่นแหละครับ 1 ทุ่มเลยก็ว่าได้…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าสาย ๆ ของวันนี้..ผมได้รับโปสการ์ดของคุณเอกจากเมืองปาย, และเท่าที่ทราบจากคุณเอก  กว่าโปสการ์ดสวยใสและอบอุ่นจะเดินทางมาถึงผมก็ดูจะเนิ่นช้าเป็นไหน ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้อยคำที่มีชีวิตถูกถ่ายโยงด้วยลายมือพลิ้วไหวที่พองามและเต็มไปด้วยลายเส้นอันเสรีของลายมือคุณเอก  สื่อสาร พลังความดีและมิตรภาพกำลังใจ  มายังผมราวกับเจ้าตัวกำลังพูดกับผมอย่างมีสุ่มเสียงจริง ๆ …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขณะคร่ำเคร่งและผ่อนคลายเป็นห้วง ๆ ในห้องประชุม  เจ้าหน้าที่ (พี่อนงค์)  ถามผมว่า  รู้หรือเปล่าว่าวันนี้ มมส จะประกาศรางวัล KM มมส.”  ผมก็ยืนยันด้วยความสัตย์จริงว่า ไม่รู้เลยครับ..   และยังขำ ๆ อยู่เลยว่า  ตอนเที่ยงผมเพิ่งบอกกับน้อง ๆ บางคนว่า  ตั้งใจจะเขียนบล็อกอีกสักเดือนก็น่าจะรามือและพักวาง หรือไม่ก็เลิกไปเลยด้วยซ้ำไป</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังการประชุมปิดตัวลง  ผมหอบสังขารที่ยังเต็มไปด้วย จินตนาการ  กลับมาซบนั่งที่โต๊ะทำงาน  พร้อมคลิกเข้าสู่บล็อกและเหลือบเห็น คำถามล่าสุด  จากน้องแจ๊คที่บอกข่าวและแสดงความยินดีว่า ผมได้รับการพิจารณาให้รับรางวัล KM มมส.  ประจำเดือนมกราคม 2550  (และถ้าเข้าใจไม่ผิด  นี่คือครั้งแรกของการประกาศผลรางวัลดังกล่าวในเวที KM ของชาว มมส)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมหันไปเปรยด้วยน้ำเสียงราบเรียบกับเจ้านุ้ยที่กำลังก้ม ๆ เลย ๆ อยู่หน้าคอมฯ  แต่เจ้าหล่อนกลับขานทักขึ้นมาว่า หนูรู้ก่อนพี่แล้วล่ะ..    ….   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมรื้อปรับเอกสารบนโต๊ะอันรกรุงรังอีกครั้ง  ซึ่งแว้บนั้นก็พลันสะดุดกับซองจดหมายขนาดกลางสีน้ำตาลซองหนึ่งที่จ่ายหน้าซองมาถึงผม  .. ในนั้นมีหนังสือเล่มหนึ่งที่นอนนิ่งราวกับกำลังพักเหนื่อยจากการเดินทางอันแสนไกล</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สอนลูกให้มีวินัย…  คือชื่อของหนังสือเล่มนั้น  หนังสือที่ซึ่ง อ.วิจิตรา สายอ๋อง (Vij)  ได้มอบให้กับผมเพื่อใช้เป็นคัมภีร์ของการดูแลเจ้าแผ่นดินและแดนไท</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่ามกลางความหน่วงหนักของการงานและชีวิต  ผมรู้ตัวดีเสมอว่า ยังไงเสียผมก็ยังคงรื่นรมย์กับภาวะเช่นนั้นเสมอ  และยังคงมีความสุขที่จะไล่ล่าความฝันต่อไปอย่างไม่หยุดนิ่ง…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือ  เรื่องดี ๆ ที่สัญจรมายังผมในห้วงเวลาที่ต้องการพลังแห่งการเติมเต็ม  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สิ่งใดก็ตามที่ผมได้รับจากผองมิตรในโลก G2K  ทั้งในรูปรางวัล  ของฝาก  โปสการ์ด  การขานทักทางโทรศัพท์ นั่งพบปะพูดคุย  หรือแม้แต่ถ้อยคำในบล็อก..  ทุกอย่างล้วนเป็น รางวัลแห่งชีวิต  สำหรับผมเสมอ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p>ดึกดื่นที่มีชีวิต</p><p>๒๑  กุมภา o</p><p>ห้องนอนที่เป็นห้องทำงานในทุกค่ำคืน </p><p> </p>