- ภายหลังได้ทราบข่าวการประกาศรางวัลหลังจากตามลุ้นมาเมื่อวันก่อน ดิฉันก็ติดตามอ่านข้อเขียนความรู้สึกของอาจารย์มาตั้งแต่เมื่อวาน
- G2K มีเสน่ห์ลุ่มลึก เมื่อเข้ามาสัมผัสเต็มตัว อาจมีช่วงหนึ่งที่เราเข้าขั้นหลงใหล ทุ่มเทใจให้ จนเกิดบันทึกดี ๆ ที่มาจากใจจปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยิ่งมีมิ่งมิตรมาทักทาย โต้ตอบอยู่ตลอดเวลา ก็เหมือนใจเราจะจมดิ่งอยู่กับที่นี่ไปด้วย
- แน่นอน...สภาพเช่นนี้ เราต้องใช้เวลาอยู่หน้าจอคอมพ์มากพอสมควร ยิ่งคนบ้างานอย่างเรา ๆ ที่ต้องมีภารกิจมากมายรับผิดชอบมิหยุดหย่อน จึงทำให้ไม่มีเวล่ำเวลาสำหรับชีวิตส่วนตัวเท่าใดนัก
- เคยมีเหตุการณ์ที่พ่อแม่บางคนซึ่งประสบความสำเร็จในชีวิตการงาน สังคมล้วนชื่นชม มีภาพพจน์สวยหรู แต่กลับทิ้งให้ลูกอ้างว้างใจอยู่ในบ้าน หนักเข้าเขาก็เสียลูกไป...เศร้าใจนัก ไม่ว่าจะเสียชีวิต หรือ เสียคน
- รางวัลเป็นกำลังใจในการทำงานก็จริงอยู่ และดูเหมือนมิตรภาพจะเป็นรางวัลที่มีค่าล้ำกว่า แต่ที่สุดซึ่งเป็นรางวัลอันแท้จริงของมนุษย์ คือการได้เห็นความงอกงามของสายเลือดอันมีผลมาจากการดูแลของเรา...มีค่ายิ่งกว่าอื่นใด
- ขอบคุณที่คุณพ่อพนัส ยังนึกถึงวาระสำคัญของน้องดินได้ในเวลาไม่ช้าเกินกาล วาระต่อไปคงต้องแม่นวันอยู่สักหน่อย เพราะยิ่งโตขึ้นก็จะรู้ประสามากขึ้น...รับรู้ได้...จำได้มากขึ้น...คงไม่ดีแน่ถ้าต้องเสียใจหรือน้อยใจอยู่ซ้ำ ๆ
- ดิฉันคิดว่า "ลูก" เป็นรางวัลล้ำค่าของพ่อแม่เสมอ.... "รางวัลชีวิต" ที่ปรากฏอยู่บนชื่อเรื่องอาจารย์คงหมายถึง "แผ่นดิน" และ "แดนไท" ใช่ไหมคะ อาจารย์โชคดีกว่าคนหลายคนที่ไม่มีโอกาสได้รับรางวัลนี้ค่ะ