By the time sensei announced, "Meiso Yame! (Meditation Ends)," both my shoulders started to shake and sweats were pouring through my eyebrows I had to use my sleeves to wipe them afterwards.

 

kenzenichinyo

ภาพการฝึกสมาธิในสวนด้วยดาบไม้โดย นสพ.บางกอกโพสต์

  <p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">หมายเหตุ เรื่องด้านล่างนี้ฉันไปยกมาจากบล๊อกที่เก็บภาพของฉันมาดื้อๆ แล้ววันนี้ ขี้เกียจแปลและเรียบเรียงเป็นวิชาการ ขอเชิญสมาชิกชาว gotoknow สนุกกับการอ่านเป็นเวอร์ชั่น soundtrack เสียงในฟิล์มก็แล้วกัน   เพราะฉันเหนื่อยมากแล้ว เนื่องจากวันนี้มีเรียนดาบถึงสองคลาส ต่อกัน คือ เทคนิคการใช้ดาบซามูไร (Battou Jutsu) และ spochan ที่เรียนพร้อมเด็กๆ  อนุบาลและประถมรร.ญี่ปุ่นในประเทศไทย    </p><p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>  <p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">อีกทั้งเป็นการเรียนกับเซนเซครั้งแรกหลังจากไปท่องยุทธภพ  เอ๊ย ไปรับทุนวิจัยที่ญี่ปุ่นเสียสามเดือนอีกด้วย  ถึงแม้เซนเซจะฝากฝังไปให้ฝึกต่อกับสำนักของเพื่อนของเซนเซของท่านอีกทีหนึ่งในโตเกียว  และที่นั่นซ้อมโหดกว่าที่นี่มากก็ตาม  เพราะฉันเพิ่งเห็นสัจธรรมว่า การวิ่งไล่จับนร.อนุบาลและป.๑  ญี่ปุ่นเข้ากระด้งนี่ทำให้ฉันเหนื่อยกว่าการแข่งชิงแชมป์โลกอีก  แหะ ๆ   </p><p style="text-justify: inter-ideograph; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>  <div style="border-right: medium none; padding-right: 0cm; border-top: medium none; padding-left: 0cm; padding-bottom: 1pt; border-left: medium none; padding-top: 0cm; border-bottom: windowtext 1pt solid"></div><div style="border-right: medium none; padding-right: 0cm; border-top: medium none; padding-left: 0cm; padding-bottom: 1pt; border-left: medium none; padding-top: 0cm; border-bottom: windowtext 1pt solid"> ตอนนี้ก็ว่าจะทยอยนำของเก่ามาไล่ลำดับการเรียนที่เมืองไทยของฉันก่อนจะบินไปวิจัยและแข่งที่ญี่ปุ่น เผื่อท่านทั้งหลายอาจจะได้รับประโยชน์จากการเล่าลักษณะนี้มากกว่า แต่ก็ไม่แน่ เผื่อมีเรื่องใดที่อยากจะแทรกก่อนก็อาจจะแทรก   ไม่มีข้อกำหนดตายตัว  วันนี้จะเป็นเรื่องตามคำขอของอาจารย์ของฉัน  ที่ท่านถามมาว่า  ท่าเอาดาบชี้ฟ้านี้คืออะไร….  J  ข้างล่างนี้เป็นคำอธิบายประกอบภาพนี้   ที่ฉันเขียนไว้ในบล๊อกเก็บภาพนั้น </div><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">If you look closely on the wooden sword I am holding, you would see the phrase “Ken Zen Ichi Nyo” 　（剣禅一如)　inscribed on it.  </p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">Briefly speaking, it means sword and mind becoming one.   I first heard of this phrase when I read the novel about Musashi the legendary swordman.  Little did I knew that one day I myself  would be picking up the Bokuto (wooden sword) that is so big and heavy it reminds me of the wooden oar Musashi used in his last duel and got to feel it myself what this phrase really means.</p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">In this photo, it was towards the end of our group practice.  Sensei led us into the garden, barefoot, to meditate in this position in circle around that big, hundred-year-old tree.   For how long, I didn’t know, but long enough that sensei told us in the beginning that whoever could not hold the posture like you see in this photo throughout the end could mindfully lower the sword down midway to rest on the condition that their eyes must never leave the target (the tip of the sword) and they have to lift it up again slowly, mindfully.</p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">Well, I have to thank my vipassana (mindfulness) meditation practice in Chiangmai because otherwise I wouldn’t be able to make it!   I need to muster all the mental training I ever had in this life (and perhaps all the previous lives) to help me maintain my posture and focus.  Of course I could opt to rest but I would like to push myself to the limits also.  By the time sensei announced, "Meiso Yame! (Meditation Ends),"  both my shoulders started to shake and sweats were pouring through my eyebrows I had to use my sleeves to wipe them afterwards.  </p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">But I loved the experience.  The big tree provided a great sense of focus and it was accommodating at the same time.  This is the way of the sword.  I like practicing at this place.  It reminds me of Musashi training himself among nature.  I could hear the waterfalls and the small creeks nearby.  And far away there were birds chirping and some other sounds of nature among the plants.  The sky was perfect blue and I love the way the wind breezed gently on my face.</p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">I don't know what the future holds for me, but for the moment, I was enjoying learning to be in the present.  And looking at the tip of my Bokuto in the garden that day, what I saw ahead of me look very bright and promising indeed!</p><p style="text-align: center" align="left"> </p><p style="text-align: center" align="left">I really feel grateful for everyone who made it possible for me to have that experience.  I wish they could also have my peace of mind enjoyed at the very moment…</p><p style="text-align: center" align="left">japanese swan</p>ภาพหงส์สีขาวลอยเดียวดายในลำน้ำท่ามกลางสีสันของฤดูใบไม้ร่วงของญี่ปุ่นสองข้างฝั่ง    ที่มาภาพ: http://farm1.static.flickr.com/10/13798883_80b54ea643.jpg