คุณ ดอกแก้ว ที่รักและคิดถึง,
สบายดีไหมคะ? โอ๊ยยยย อย่างคุณดอกแก้วนั้นวิทยายุทธเลยหน้าข้าพเจ้าไปถึงไหน ๆ แล้ว ไม่ต้องไปอ่านมูซาชิอีกรอบแล้วล่ะค่ะ (นอกจากอยู่ในอารมณ์อยากจะอ่านเล่นเฉย ๆ ฮิ ๆ) ต้องบอกว่า ขอไปเรียนรู้สิ่งที่คุณดอกแก้วได้เรียนทุกวันอย่างใกล้ชิดกับป่าและเด็ก ๆ ดีกว่า เพราะนั่นคือของแท้ ของจริง ที่บริสุทธิ์สะอาดไม่มีอะไรเจือปนที่สุดแล้ว
ในภาพนี้ที่แบกดาบไม้ไปยืนใต้ต้นไม้ยักษ์ ก็เพียงเพราะต้องการหวนกลับคืนสู่ธรรมชาติของกายและใจตัวเองนั่นเองไม่ใช่อื่นไกล ถึงบอกว่าในแง่นี้คุณดอกแก้วเซียนกว่าหลายขุม ฮิ ๆ
และจะว่าไปแล้ว ตอนที่อ่านมูซาชิ ก็แปลกนะคะที่ไม่ได้ชอบมูซาชิ หรือ นึกว่าเขาเป็นพระเอก ดันไปสนใจและชื่นชอบพระเซนในเรื่ององค์นั้นแทน ที่ชื่อท่านทัคคุอัน น่ะค่ะ
ตอนหลังแปลกมากเพราะทำวิทยานิพนธ์ไปมาแล้วมีเหตุไปโยงใยถึงท่านได้อีกในเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับมูซาชิ ชะรอยจะมีอะไรดลใจให้สนใจท่านเป็นพิเศษก็ไม่ทราบ ไปญี่ปุ่นหนนี้เลยดั้นด้นไปคารวะหลุมฝังศพท่านเสียเลย แต่ไปแล้วก็สลดใจมากเพราะคุณดอกแก้วเชื่อไหมคะว่าคนญี่ปุ่นดูเหมือนจะลืมท่านกันเสียแล้ว นี่ล่ะค่ะ ความไม่เที่ยง....
แล้วจะแวะไปคุยด้วยที่บล๊อกอีกนะคะ เหลือกายภาพอีกสองวัน แหะ ๆ แย่เลยหนนี้ ดีนะที่เซนเซมีหยุด๒อาทิตย์จากนี้ เพราะหนนี้บอบช้ำมาก อยากจะเขียนอะไรอีกหลายอย่าง ทำงานอะไรอีกหลายชิ้น พอดีไม่ต้องเป็นอันทำกัน ไปนอนแอ้งแม้งอยู่รพ.เสียแล้วข้าพเจ้า รวมเวลาเดินทางแต่ละวันด้วยแล้วก็...จบข่าว หวังว่าวันเด็กที่ผ่านมา ที่เด็กรักป่าคงจะสนุกสนานกันดีนะคะ คุณดอกแก้ว :)
ณัชร