ความฝันมันอยูไกลเสียเหลือเกิน แต่ถ้าเราสามารถทำความฝันให้เป็นจริงด้วยตัวเราเอง ทำไมเราไม่รีบทำ ทำไมเราไม่ขวนขวายที่จะทำ นำไปสูความสำเร็จ อย่ามัวแต่นั่งรอบุญวาสนาเลย เรื่องผลงานทางวิชาการ เราต้องทำเองค่ะ รอวาสนาไม่ได้หรอกค่ะ
บันทึกที่แล้ว ครูอ้อยได้เขียนเกี่ยวกับ การที่เราต้องมีแบบพฤติกรรมของตนเอง ในเรื่องของการปฏิบัติ ความถี่ของการทำงานที่ระบุวันที่ ครั้งที่ของการทำงานนั้น ซึ่งเป็น ตอนที่ 3 ข้อ 11 เรื่อง รักษามาตรฐานการทำงานอย่างคงเส้นคงวา โดยท่านผู้สนใจอ่านได้ที่ ก้าวไปสู่ครูเชี่ยวชาญพิเศษด้วยกันกับครูอ้อย (24)
สำหรับในบันทึกนี้ จะเป็นหัวข้อการประเมินเดิม คือ หัวข้อการประเมิน ตอนที่ 3 เรื่อง ความรับผิดชอบในวิชาชีพ ข้อ 12 ช่วยเสริมสร้างชื่อเสียงให้แก่หน่วยงานในทุกโอกาส
ข้อนี้จะเป็นการที่ผู้รับการประเมินต้องมีการนำเสนอผลงานเป็นที่ประจักษ์ โดยระบุชื่อหน่วยงาน หมายถึงโรงเรียนของตนเองทุกครั้งที่นำเสนองานนั้นๆ เพื่อเป็นการเสริมสร้างชื่อเสียงให้หน่วยงานของตนเองด้วย
ครูอ้อย เคยเป็นวิทยากรให้ความรู้ แก่เพื่อนครู ครูอ้อยจะกล่าวชื่อของโรงเรียนที่ครูอ้อยสอนอยู่เสมอ เช่น การพูดสุนทรพจน์ขอบคุณวิทยากร
อาจจะเขียนบันทึกที่เกี่ยวกับโรงเรียนของครูอ้อยเอง ในเว็บไซต์ หรือสาธารณะ ที่มีผู้สนใจอ่านได้โดยเสรี เป็นการเสริมสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน เช่น โรงเรียนพระยาประเสริฐสุนทราศรัย(กระจ่าง สิงหเสนี)
อะไรก็ตาม ที่ทำแล้ว ทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนเป็นที่ประจักษ์ แล้วนำมาเขียนเป็นรายงาน จัดเป็นเอกสาร เข้าแฟ้ม เรียงลำดับเอกสารหมายเลข....
