เราต่างก็เป็นคนที่เดินมาถึงหน้าประตู แล้วกลับนึกขึ้นได้ว่า ลืมกุญแจเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่ามันอยู่ที่ไหน แล้วจะให้ข้าพเจ้าแนะนำอะไรเล่า_

     หรือถ้าจะมีก็คงเป็นการขอยืมดาบของคุณนั่นแหละ พังประตูเข้าไป...แต่ว่าอย่าเลยนะ เราต่างก็ใช้ดาบของตนไปก่อนดีกว่า ถ้าดาบของใครคมกว่า แล้วค่อยว่ากันใหม่ ไม่แน่นะดาบของคุณ อาจช่วยเปิดประตูของข้าพเจ้าก็เป็นได้...

     แน่นอน เราก็ยังต้องฝึกต่อไปนั่นแหละทั้งชีวิตก็ได้ ขอให้ซาโตริก็แล้วกัน...กำลังใจที่มี ขอมอบให้ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่คุณแล้ว ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร...