ข้าพเจ้าเคยเป็นคนที่เชื่อมั่นในความคิดของตนเองว่า ถูกต้อง และบ่อยครั้งที่ด่วนตัดสินอย่างสุดขั้วว่า ผู้อื่นที่คิดไม่เหมือนความคิดข้าพเจ้า คือ ผู้คิดผิด...และมักพูดโต้ตอบกันจนเกิดแตกหักเสียน้ำใจไมตรีอยู่เสมอๆ

 

      คุณพ่อคือผู้ให้สติแก่ข้าพเจ้าว่า ความคิดที่แตกต่างกัน ย่อมมีที่มาที่ไปไม่เหมือนกัน การใช้สติปัญญาพิจารณาให้รอบคอบ และด้วยความเป็นธรรม รู้เขารู้เราให้ถ่องแท้ ย่อมทำให้เกิดความเข้าใจกันและสามารถสมานความแตกต่างนั้น ให้เกิดประโยชน์ในการอยู่ร่วมกันอย่างสามัคคีปรองดองและมีความสุข ในบรรยากาศของสังคมแห่งความแตกต่างนั้นๆ..

             

                  

 

      " น้ำร้อนปลาเป็น..น้ำเย็นปลาตาย" คือคติเตือนใจ ที่คุณพ่อหยิบยกขึ้นมาสอนข้าพเจ้า สำหรับพิจารณานำไปปฏิบัติในยามที่ต้องเผชิญกับความขัดแย้งทางความคิด วาจา และการกระทำ..ท่านชี้ให้เห็นว่า การสาดโคลนใส่กัน มุ่งมั่นเอาชนะกันด้วยอารมณ์ร้อน..ผลสุดท้ายที่ได้รับคือ "พ่ายแพ้และตายทุกฝ่าย"..ตรงกันข้ามกับวิธีหันหน้าเข้าหากันด้วยความร่มเย็น ย่อมเกิดปัญญาญาณเพื่อนำไปสู่หนทางของความสำเร็จร่วมกันด้วยสันติสุข

 

    

     สังคมชาว Gotoknow เป็นชุมชนของนักปฏิบัติในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และความเป็น กัลยาณมิตร แต่สำหรับบางบันทึกที่ได้ติดตามอ่านมาอย่างต่อเนื่อง รู้สึกได้ถึงการวิพากย์วิจารณ์ที่ไม่สุภาพ มีลักษณะ " ด่าเหมาเข่ง " คือ ไม่ชอบใจปัจเจกบุคคล แต่กล่าวว่าร้ายลามปามไปถึงสถาบันอุดมศึกษา และสถาบันหลักอื่นๆของชาติเป็นองค์รวม..คนเขียนได้ความเมามัน สะใจ..ไม่สร้างสรรค์อย่างใด..

           บ่อยครั้งที่อยากจะแจ้งระบบให้ลบออกไป..หากแต่สงบนิ่งเฉยเสียด้วยหิริโอตัปปะและอุเบกขา เพราะรำลึกถึงคติที่คุณพ่อฝากไว้ และความจริงว่า เจตนาเป็นของผู้เขียน  การพิจารณาเป็นของผู้อ่าน

 

     วันดีคืนดี..เจ้าของบันทึกผู้นั้น ได้เกิดอาการแพ้พิษภัยตนเอง ฟาดหัวฟาดหาง ร้อนรุ่มกลุ้มใจ ประกาศขอย้ายออกจากบ้าน Gotoknow แบบกู่ไม่กลับ อ้างเพราะไม่ได้การต้อนรับจากผู้อ่านอย่างที่คาดหวัง..อีกทั้งยังทวงบุญคุณต่างๆนานา...เปรียบดั่งปลาดิ้นพราดๆในน้ำร้อนฉันนั้น...

.........................................................................................................................................

ภาพปลาคาร์บจาก internet