หากเราทำอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมดีกว่าแบบทำบ้าง หยุดบ้างนะครับ...

              วันนี้ตั้งใจจะเขียนบันทึกสักบันทึกครับ แต่ก็ไม่รู้จะเขียนบันทึกอะไร กว่าจะเริ่มต้นเขียนได้ก็ตั้งท่าอยู่นานเลยครับ ทำให้พบความจริงสำหรับตัวเองข้อหนึ่งครับว่า การไม่เขียนบันทึกต่อเนื่อง ทำให้ตัวเราเกิดอาการ "ไม่รู้จะเขียนอะไร" และที่สำคัญพอเริ่มต้นได้ก็ "เขียนไม่ค่อยลื่น" นะครับ...

              สำหรับผมแล้วการเขียนบันทึกต่อเนื่องทุก ๆ วัน ทำให้เราเขียนบันทึกได้คล่องนะครับ เพราะก่อนหน้าที่ค่อนข้างเขียนบันทึกเกือบทุกวัน แต่มาช่วงนี้มีเรื่องยุ่ง ๆ ที่ต้องทำเยอะหน่อย เลยไม่ได้เขียนต่อเนื่อง วันนี้เลยดูเหมือนจะเขียนบันทึกแบบฝืด ๆ หน่อยครับ...

              เคยอ่านหนังสือเจอครับ เขาบอกว่า การที่เราทำอะไรต่อเนื่องกันครบ 21 วัน ในวันที่ 22 เราไม่ต้องฝืนหรือต้องพยายามที่จะทำมัน มันจะเป็นของมันโดยอัตโนมัติครับ ผมก็ลองนำมาใช้กับตัวเองในการฝึกการตื่นนอนในตอนเช้า และมันก็ได้ผลอย่างนั้นจริง ๆ ครับ...

              แล้วก็มีอีกอย่างที่สังเกตุได้นะครับว่า เรายิ่งเขียนบันทึกบ่อย เรากลับยิ่งมีเรื่องที่จะเขียนมากขึ้น แต่พอเราไม่ค่อยได้เขียน เรากลับไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไรนะครับ ผมว่าการเขียนเป็นทักษะอย่างหนึ่งที่ต้องอาศัยการฝึกฝนและการทำอย่างสม่ำเสมอนะครับถึงจะทำได้ดี...

              พูดถึง "ความต่อเนื่อง" ไม่ใช่แค่เรื่องของการเขียนบันทึกนะครับ แม้เรื่องอื่น ๆ ในชีวิตของเรา หากเราทำอย่างต่อเนื่องและสม่ำเสมอ ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมดีกว่าแบบทำบ้าง หยุดบ้างนะครับ ต่อไปผมคงต้องพยายามที่จะ "ต่อเนื่อง" และ "สม่ำเสมอ" กับทุกเรื่องที่ทำมากกว่านี้แล้วหล่ะครับ...