ตอนที่ 22
วัยทำงาน ต่อ
หลังจากรู้ผลจากการเสี่ยงทายด้วยการปั่นหัวก้อยแล้ว เย็นวันนั้นผมเดินทางกลับไปแม่เมาะเพื่อตั้งตนทำงานต่อ ทั้ง ๆ ที่ในใจก็ยังคิดอยู่ว่าหัวหน้าจะโกหกเราหรือเปล่าหนอ แต่เอาล่ะลองเชื่อหัวหน้า
เช้าวันจันทร์ผมมาทำงานตามปรกติ หัวหน้าเดินมาหาถามผม ตกลงว่าอย่างไรจะออกหรือเปล่า ผมบอกหัวหน้าว่าไม่ออกแล้วครับผมเชื่อหัวหน้าครับ วันนั้นหัวหน้าพาไปเลี้ยงข้าวกลางวันพร้อมเพื่อน ๆ ที่ทำงานในแผนกเดียวกัน ทำเหมือนกับว่าได้บรรจุเป็นพนักงานอย่างงั้นแหละ ใจผมก็ยังคิดอยู่เหมือนกันในตอนนั้นว่าหากไม่ได้บรรจุก็เสียโอกาส นี่เราคิดผิดหรือคิดถูกหว่า ในระหว่างกินข้าวหัวหน้าถามถึงเรื่องที่พักว่ามาอยู่ที่นี่ที่พักเป็นอย่างไร ผมเล่าให้หัวหน้าฟังว่าผมอาศัยใต้ถุนบ้านเช่าของเพื่อนอยู่พอหัวหน้ารู้ว่าที่พักไม่มีหัวหน้าเลยชวนไปอยู่ด้วย (มีห้องยังว่าง) หัวหน้าผมเค้าเป็นคนกรุงเทพฯ ครอบครัวอยู่กรุงเทพฯ วันศุกร์เว้นศุกร์ จะกลับกรุงเทพฯ ตลอด เมื่อชวนผมให้ผมไปอยู่ด้วยผมตอบรับทันทีพร้อมกับขอบคุณ
ผมเองเช่นกันจะกลับอุตรดิตถ์เดือนหนึ่งประมาณสองครั้ง ผมทำงานมาได้ห้าหกเดือนกิจวัตรประจำของผมก็จะเป็นเช่นนี้มาตลอดคือจะกลับบ้านเพื่อกลับไปหาพ่อหาแม่ตลอด และที่สำคัญมาให้กำลังใจกับพ่อที่ดูเหมือนกับติดเหล้า แต่ไม่ถึงกับแอลกอฮอลิซึ่ม ผมจะเป็นอีกแรงหนึ่งที่ช่วยเหลือเรื่องเงินให้กับทางบ้าน เมื่อทางบ้านต้องการอะไรหรือขาดอะไรผมจะจัดหามาให้ เวลาผมกลับมาบ้านหากเป็นวันเสาร์ ในบางครั้งพ่อจะทำงานล่วงเวลา ขณะลงรถไฟที่จะกลับบ้านผมต้องผ่านสถานที่ทำงานของพ่อ และผมจะแวะไปหาพ่อที่ทำงานเสมอ ๆ
หากวันใดที่ผ่านที่ทำงานของพ่อ ผมจะแวะหาพ่อหากไม่เจอผมจะรีบตรงไปที่บ้านทันที มีอยู่ครั้งหนึ่งผมจำได้ว่าผมแวะหาพ่อและไม่เจอพ่อที่ทำงาน ผมรีบกลับบ้านทันทีแต่พอมาถึงบ้านแม่บอกว่าพ่ออยู่ที่ทำงาน ผมตามหาพ่อไปเจอพ่ออยู่ร้านเหล้าในตลาด ถึงวันนี้ผมยังเสียใจไม่หายที่ผมทำให้พ่ออับอายร้านขายเหล้า และเพื่อน ๆ พ่อที่นั่งกินเหล้าอยู่ด้วยกัน โดยการขว้างแก้วเหล้าที่พ่อกินแล้วบอกให้พ่อกลับบ้าน ผมถามทางร้านว่าค่าเหล้าเท่าไหร่ มันไม่ใช่แค่พ่อกินในวันนั้น เท่านั้นแต่พ่อกินเหล้าโดยใช้เซ็นต์เชื่อมาตลอด ผมถามว่าเท่าไหร่เดี๋ยวผมจะเอาเงินมาจ่ายให้และสั่งกับทางร้านว่าต่อไปนี้ห้ามไม่ให้พ่อเซ็นต์เหล้ากิน พอผมกลับถึงบ้านถามพ่อว่าจะกินเหล้าอีกไหมพ่อผมบอกว่ากิน แล้วพ่อพูดกับผมว่าลูกไม่น่าทำกับพ่ออย่างนี้ ผมไปซื้อเหล้าที่พ่อจะกินมา ๒ ขวด ปรกติผมเป็นคนไม่กินเหล้าวันนั้นผมกินเหล้าแข่งกับพ่อกินได้ไม่เท่าไหร่ผมเมาไม่รู้เรื่องอะไรแล้วหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมามือทั้งสองข้างของผมเจ็บไปหมดบวมทั้งสองข้าง เป็นเพราะว่าผมเมาแล้วนอนเอามือตีกับพื้นไม้ของบ้าน
หลังจากนั้นมาพ่อดื่มเหล้าน้อยลงมาก ถามแม่ แม่บอกว่าไม่ค่อยดื่มผมเองดีใจเป็นอย่างยิ่งที่พ่อเป็นอย่างนั้น พอเงินเดือนออกในเดือนนั้นผมพาพ่อไปซื้อรองเท้าหนังใหม่ให้พ่อ และเดือนต่อมาผมพาพ่อไปซื้อนาฬิกาที่พ่ออยากได้ เพราะเรือนเก่าเดินไม่ค่อยตรง ผมดีใจเป็นที่สุดที่เห็นพ่อดื่มเหล้าน้อยลงได้
