ผมได้พยายามพัฒนาขีดความสามารถของตนเอง ที่จะเข้าใจเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของหลักสูตร ขีดจำกัดและความต้องการของนักศึกษา และทางเลือกต่างๆ ที่อาจทำให้นักศึกษาจบได้อย่างมีความสุขและมีคุณภาพ

                 ตั้งแต่ผมได้รับอุปโลกน์ให้เป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย ผมก็ทำหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษามาในหลายๆเรื่อง

มีตั้งแต่เรื่องเทคนิคการเรียนโดยทั่วไป จนกระทั่งถึงปัญหาส่วนตัวของนักศึกษา

พอมาเปิดบัณฑิตวิทยาลัย ผมก็รับเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ทั้งระดับปริญญาโท และปริญญาเอก มีทั้งหลักสูตรภาษาไทยและภาษาอังกฤษ และหลักสูตรที่ทำในห้องปฏิบัติการ ในไร่นา และในชุมชน เรียกว่ามีหลายรูปหลายแบบเลยละครับ

ที่ผ่านมาทั้งหมด ผมได้พยายามพัฒนาขีดความสามารถของตนเอง ที่จะเข้าใจเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของหลักสูตร ขีดจำกัดและความต้องการของนักศึกษา และทางเลือกต่างๆ ที่อาจทำให้นักศึกษาจบได้อย่างมีความสุขและมีคุณภาพ

แต่ผมก็ยังทำไม่สำเร็จ

โดยเฉพาะประเด็นที่ทำให้ผู้เรียนมีความสุข

เพราะผมจำเป็นต้องรักษาประเด็นคุณภาพเป็นแกนหลัก โดยพยายามประสานความสุขกับคุณภาพเข้าด้วยกัน

แต่ส่วนใหญ่แล้ว พอเน้นคุณภาพ ความสุขก็จะลดลง อย่างทันตาเห็น

โดยเฉพาะกับนักศึกษาที่มีความพร้อมค่อนข้างต่ำ และ จะต้องมาบีบเค้นตัวเองให้ทำงานได้ตามมาตรฐานของหลักสูตร

ผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน เพราะ

  • มีทั้งหลักสูตรเป็นเป้าหมาย
  • มีทั้งนักศึกษาที่ผมจะต้องชี้แนะ ชักจูง หรือแม้กระทั่ง “อุ้ม” ให้ผ่านพ้นเกณฑ์ขั้นต่ำของหลักสูตร               
  • โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อนักศึกษาไม่ค่อยเข้าใจเป้าหมายของหลักสูตร แต่อยากจะจบให้ได้เพียงอย่างเดียว โดยไม่ทราบว่าจะทำอะไรบ้างจึงจะจบ
  • ทำให้ผมต้องลำบากใจ ที่ต้องมานั่งอธิบายแบบปากเปียกปากแฉะ

ตอนแรกก็พอไปได้อยู่ ตอนหลังๆ ผมก็เริ่มล้า นักศึกษาก็เริ่มล้า

พอออกอาการมากๆ นักศึกษาก็เริ่มห่าง ผมก็ต้องใช้พลังงานวิ่งไล่ตามหานักศึกษา

 บางคนก็ดีเห็นใจผม ไม่หนีไปไกล

แต่บางคนก็หายไปเลยโดยเหตุผลกลใด ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ 

               ผมจะทำยังไงดีครับ นักศึกษาก็หาย เวลาก็จะหมด การประเมินต่างๆก็งวดเข้ามา

ผู้บริหารก็เล็งว่า นักศึกษาของผมไม่ทำงานตามเป้าหมาย มองว่าผมทำงานไม่เป็น

 ผมพยายามให้โอกาสนักศึกษา จนนาทีสุดท้าย

แต่นักศึกษาบางคนก็ใช้นาทีสุดท้าย นาทีเดียว

แล้วก็มาบอกว่า ผมไม่ให้เวลา มีเวลานาทีเดียวจะทำอะไรได้นักหนา ขอเวลาอีกนิดได้มั๊ย  

ผมก็บอกว่าไม่ได้ เพราะให้เวลามามากแล้ว คุณทำไมไม่ทำ จะมาทำอะไรนาทีเดียวนี้     และเมื่อนาทีสุดท้ายแล้ว ผมจะเอาที่ไหนมาให้อีก จะไปยืมเวลาใครได้ล่ะ          

จึงทำให้ผลงานบางคนออกมาไม่ดีนัก แล้วจะให้ผมทำยังไงครับ

  • เราจะมีเกณฑ์การรับนักศึกษาที่เข้ามาให้ดีกว่านี้หรือไม่ อาจจะใช้พหุปัญญาก็ได้ หรือ
  • เราจะมีระบบสนับสนุนการทำงานให้ดีกว่านี้ได้หรือไม่  หรือ
  • เราตั้งความหวังกับเรื่องระบบการศึกษาที่ผิดปกตินี้มากเกินไป  หรือ
  • เราไม่ได้ทำงานในโลกของความเป็นจริง

ใครทราบทางออกช่วยบอกทีครับ