อาจารย์วสะ ครับ ผมก็พยายามทำแบบพ่อแม่สอนลูกครับ โดยให้ความสนิทสนมกับนักศึกษา ที่สนใจเรียน แต่บางคนที่เริ่มไม่มีความสุข ที่จะทำงานกับผมก็จะมองตรงกันข้าม ว่าผมเป็นคนเรื่องมาก เรียนแล้วจบยาก แล้วก็ออกไปอยู่กับคนอื่นที่จบง่ายกว่า แล้วเขาก็จบง่ายจริงๆ ผมพยายามทำงานแบบทุ่มเทเพื่อสังคมและประเทศชาติ แต่รู้สึกว่า โอกาสผมน้อยมาก เนื่องด้วยนักศึกษาส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้ามาทางนี้เลย มีแต่จะไปทางที่สะดวกง่ายดาย โดยไม่สนใจว่าจะได้ความรู้อะไรหรือไม่ ขอให้ได้กระดาษ เป็นใช้ได้ ผมทำได้แค่นี้ล่ะครับ ผมมีพรรคพวกน้อยที่มองเห็นคล้ายคลึงกัน อาจารย์เชื่อไหมว่า มีอาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษาบางคนมาขอให้ผมให้คะแนนให้ลูกศิษย์เขาดี ๆ หน่อย ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ทำงานอะไรส่งให้ผมเลย ผมไม่รู้จะทำยังไงครับ แต่ในที่สุดผมก็ยอมขัดใจ แล้วให้ตกไปเลยครับ แต่ผมอธิบายได้เสมอ ว่าใครได้คะแนนอะไร เพราะเหตุใด ในทุกข้อ ในทุกประเด็น ผมต้องปกป้องตัวเองครับ

และในขณะเดียวกัน ผมต้องปกป้องสถาบัน และคุณค่าของความเป็นคนครับ

ขอบคุณมากครับ ที่เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ไม่ทราบว่าอาจารย์หายไปไหนมาตั้งนาน ไม่เห็นหลายวันแล้วครับ