โลกและชีวิต (157) : อย่า...


อย่าเขินอาย
ต่อการแสดงความเคารพต่อการพรากจาก
ด้วยการร่ำไห้...


อย่าทุกข์ทรมาน
กับสิ่งที่ยังไม่ลงมือทำ
แต่จงลงมือทำ


อย่าให้ความฝันเลื่อนลอยอยู่บนผืนฟ้า
และจินตนาการอันไพาศาล ไร้ขอบเขต
แต่จงลงมือทำ


อย่าโศกเศร้ากับอดีตกาล
ราวกับว่า
ชีวิตจะไม่มีพรุ่งนี้อีกต่อไป


อย่ารอคอย
แต่จงขยับเท้า
ไปข้างหน้าช้าๆ ....


อย่ามัวแต่นั่งคิดถึง
แต่เรียนรู้ที่จะแสดงออกซึ่ง...
ความคิดถึง


อย่ามองไปข้างหน้าจนไกลโพ้น
แต่จงมองในระยะสุดสายตา
และมีสมาธิต่อสิ่งที่ทำ


อย่าจริงจัง
แต่ไม่จริงใจ
ในสิ่งที่กำลังลงมือทำ

หมายเลขบันทึก: 588151เขียนเมื่อ 29 มีนาคม 2015 15:08 น. ()แก้ไขเมื่อ 4 เมษายน 2015 08:57 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (6)

อย่าเขินอาย
ต่อการแสดงความเคารพต่อการพรากจาก
ด้วยการร่ำไห้........

ขอบคุณค่ะ

มีนักศึกษาม ราชภัฏเชียงใหม่มาเต็มเลย

มาทักทายกันหน่อยครับ

กลัวเด็กๆเขินอาย

555

อย่าให้ความฝันเลื่อนลอยอยู่บนผืนฟ้า.....

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ^O^

กำลังถามตัวเองอยู่ทุกข้อ...โดยเฉพาะ..สุดท้าย..ของบท..นี้...

ฝาอถามไปกับสายลม..เจ้าแมลงภู่ตัวอ้วน...เจ้าจริงจังกับดอกไม้ดอกนี้แค่ไหนเจ้าจริงใจไหมเนอะ..ที่ผสมเคล้าเกสร..เพิ่มพันธุ์ไม้..รึไร...

ฝัน ๆๆๆ ในที่สุดก็จะได้ดังฝันทุกครั้งไป

พี่แก้ว

คุณแผ่นดิน ... เด็ก ๆ ครูเป็นเลิศเข้ามาเยี่ยมแล้วนะครับ ;)...

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี