อย่าเขินอาย
ต่อการแสดงความเคารพต่อการพรากจาก
ด้วยการร่ำไห้...


อย่าทุกข์ทรมาน
กับสิ่งที่ยังไม่ลงมือทำ
แต่จงลงมือทำ


อย่าให้ความฝันเลื่อนลอยอยู่บนผืนฟ้า
และจินตนาการอันไพาศาล ไร้ขอบเขต
แต่จงลงมือทำ


อย่าโศกเศร้ากับอดีตกาล
ราวกับว่า
ชีวิตจะไม่มีพรุ่งนี้อีกต่อไป


อย่ารอคอย
แต่จงขยับเท้า
ไปข้างหน้าช้าๆ ....


อย่ามัวแต่นั่งคิดถึง
แต่เรียนรู้ที่จะแสดงออกซึ่ง...
ความคิดถึง


อย่ามองไปข้างหน้าจนไกลโพ้น
แต่จงมองในระยะสุดสายตา
และมีสมาธิต่อสิ่งที่ทำ


อย่าจริงจัง
แต่ไม่จริงใจ
ในสิ่งที่กำลังลงมือทำ