เราล้วนมีคำอธิษฐานซ่อนตัวอยู่ในทุกห้วงจังหวะของความฝัน
หากแต่ความฝันจะเป็นจริงได้
ก็ต่อเมื่อเรา “ลงมือทำ”
...
ในโลกแห่งการงานและชีวิต
ความสำเร็จอาจไม่ปรากฏเป็นรูปธรรมในทันทีทันใด
เรื่องทุกเรื่องย่อมมีเวลาของมันเอง
...
การสูญเสีย ย่อมบอกเล่าถึงการเริ่มต้นใหม่
หาใช่ถีบส่งและกดทับให้ชีวิตจ่อมจม
และตายทั้งเป็น
...
การลงมือทำ
คือปฐมบทแห่ง “ปัญญา”
...
ความล้มเหลวของวันวาน
คือความเบิกบานของวันนี้
และพรุ่งนี้
...
หยาดเหงื่อจากการงานอันแสนรัก
ย่อมเป็นเสมือนพรอันแสนวิเศษสำหรับชีวิต
...
การให้คืออีกนิยามความสมบูรณ์
ของการใช้ชีวิต
...
พรุ่งนี้
คือผลพวงจากการแปรรูปของอดีต
และปัจจุบัน
...
ปลายทางเดียวกัน
อาจขับเคลื่อนด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน
...
ชีวิต
คือ
การใช้ชีวิต
...
จะแปลกอะไร
หากความรัก
จะทำให้คนเรายิ้มและหัวเราะ
โดยปราศจากเหตุผล
...
ความรักคือ...
กวี
และบทกวี
...
รักมาก อาจไม่จำเป็นต้องเกลียดมาก
เพราะความรักที่แท้จริง
ย่อมกล่มเกลาให้เข้าใจถึงการให้อภัย
...
ความอ่อนโยน
ไม่ใช่ความอ่อนแอ
เพราะความรักที่แท้จริง
ย่อมกล่อมเกลาให้เข้าใจถึงการให้อภัย
-สวัสดีครับ
-ขอบคุณกำลังใจดี ๆจากบันทึกนี้ครับ
-ชอบ ๆ
"หยาดเหงื่อจากการงานอันแสนรัก
ย่อมเป็นเสมือนพรอันแสนวิเศษสำหรับชีวิต"
ชีวิต มาถึงวันนี้เติบโต สุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่ช้าลง เฝ้ามองความเจริญเติบโตของคนรอบข้าง
งดงามตามที่เห็นและเป็นเสมอนะครับ ;)...
มาเห็นเหมือนคนข้างบน ครับ
ด้วยความระลึกถึงนะครับ
ขอบคุณค่ะอาจารย์
ชอบค่ะ
ปลายทางเดียวกัน
อาจขับเคลื่อนด้วยวิธีการที่แตกต่างกัน
อ่านแล้วยด้กำลังใจดีๆมีความหวังอันสดใส…ขอบคุณค่ะ
สวัสดีครับ ว่าที่ ครูอาร์ม
ขอบคุณที่แวะมาให้กำลังใจนะครับ
สำหรับผมแล้ว...
ความรัก ที่แท้ย่อมชื่นชมกับคนรัก
เป็นธรรมดาครับ คนเราหัวใจยังมีเลือด มีเนื้อ เจ็บปวดร้อนหนาว ...รัก โลภโกรธ
ในยามสูญเสีย บางทีก็เศร้า หม่นหมอง บานปลายถึงขัั้น "โกรธแค้น" ...
หากแต่ถ้าเราหวนคิดถึงความงดงามระหว่างทางก็คงผ่อนคลายลงได้บ้าง
และปรับมุมคิดว่า การสูญเสีย หรือจากลานั้น..
ล้วนปลดปล่อยกันและกันสู่การเริ่มต้นใหม่...
ขอบคุณครับ
งดงามในน้ำคำและบทกวีค่ะ..^_^
คือ...ความเป็นไป...และ...เป็นจริง...จ้ะ
ชีวิตคือการต่อสู้และการเิดินทางครับ...