“....ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล ... ให้ไกล ….”

(จากเพลง...ขอบคุณกันและกัน... August Band)



ระหว่างผมนั่งดูคอนเสิร์ตของลูกชาย...ทิมดาบกำลังเล่นเปียโนบนเวที

ผมมองเห็นความฝันของเด็กชายคนหนึ่ง...ที่มีความฝันว่า...

เขาต้องการเป็นศิลปิน…

คำว่า ศิลปินที่เอ่ยจากปากของเด็กน้อย...ผมยังไม่ได้ไถ่ถามถึงความหมายเลย...

เพื่อจะมอบเสียงเปียโนที่มีความสุขของทิมดาบให้ทุกๆ คน

ทุกๆ เช้าตื่นนอน...ทิมดาบจะเล่นเปียโน...ซ้อมเปียโน...อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว...

(ที่บ้านยังซ้อมกับอิเล็กโทนอยู่...เป็นความฝันของผมและทิมดาบว่า สักวันเราจะมีเปียโนจริงๆ ...ซึ่งอาจจะเป็นมือสองก็ได้...)



ผมรับรู้ถึงความตื่นเต้นของลูกก่อนขึ้นบนเวที...ถึงแม้ปกติทิมดาบเขาจะเป็นคนเงียบ...และไม่ค่อยแสดงออกเท่าไหร่นัก

พอขึ้นเวที...พิธีกรถามถึงบทเพลงที่จะเล่น...ทิมดาบก็ตอบได้

และเมื่อจรดปลายนิ้วบนเปียโน...แรกๆ อาจจะกระท่อนกระแท่นไปบ้าง

แต่ตอนจบเพลงก็สามารถประคับประครอง...สร้างความความประทับใจและอิ่มใจให้กับผมอย่างมาก



ผมในฐานะพ่อที่ดูแลทิมดาบมา 9 ปี แล้ว...จากเด็กชายที่คลอดก่อนกำหนดหลายเดือน

น้ำหนักแรกเกิดน้อยมาก...จนเกือบจะไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตออกจากตู้อบ...ตรวจสายตาว่าจะบอดหรือเปล่าในขวบปีแรก...ตรวจพัฒนาการต่อถึงอายุ 3 ปี

พออายุ 4 ปี คำแรกที่ทิมดาบพูดได้ คือ “แม่”

(เป็นช่วงเวลาแห่งความโหดร้ายของชีวิตของผม...เพราะแม่ของผมก็ป่วยหนัก....ลูกก็ไม่แข็งแรง

งานที่ถาโถมเข้ามา...เป็นช่วงเวลาที่ยากในการตัดสินใจและก้่าวให้ผ่านพ้น)

ทำให้ผมอุ่นใจว่า...ทิมดาบเป็นเด็กที่ปกติแล้วและสามารถใช้ชีวิตได้ในโลกใบนี้




เมื่อทิมดาบลงเวที...ผมไปรับ และกอดให้กำลังใจลูก

ผมว่า...กำลังใจจากตนเองสำหรับที่สุดแล้ว...

กำลังใจจากพ่อและแม่ที่มีให้ลูกก็สำคัญเช่นกัน

ผมดีใจที่เห็นลูก....ได้เรียนรู้ชีวิต...ได้ทำในสิ่งที่เขาชอบและรัก

เพราะความรักในสิ่งที่จะทำทุกอย่างในชีวิตของลูก

จะทำให้โลกของลูกเคลื่อนไหว

และเป็นการเดินทางที่แสนพิเศษของลูก...

(ยามเย็นๆ วันศุกร์ที่ 26 ตุลาคม 2555)


หมายเหตุ : ทิมดาบ...พ่อไม่รู้วิธีและัไม่สามารถนำวีดีโอจากกล้องมือถือมาแปะไว้ที่บันทึกนี้ได้

และก็ไม่ได้ถ่ายภาพนิ่งตอนอยู่เวทีด้วย....เอาไว้เปิดดูกันที่บ้านนะครับ...