จากประสบการณ์ที่ดิฉันได้ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลศรีธัญญา ดิฉันได้พบกับผู้รับบริการทางจิตเวชหลายประเภท ซึ่งเป็นการเปิดประสบการณ์ใหม่ให้กับดิฉันเป็นอย่างมาก ดิฉันจะขอยกกรณีศึกษาของดิฉันมาเล่าสู่กันฟัง กรณีศึกษาของดิฉันเป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า (Major Depressive Disorder) ผู้สูงอายุ เพศหญิง อาศัยอยู่บ้านพักคนชรา เวลาว่างจะนั่งเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร เนื่องจากหนีออกจากบ้านพักคนชราจึงถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลศรีธัญญา จะได้รับการบำบัดฟื้นฟูทางกิจกรรมบำบัดก็ต่อเมื่อมีอาการทางจิตสงบลงแล้ว ดิฉันได้มีโอกาสประเมินโดยการสัมภาษณ์และสังเกตขณะทำกิจกรรม
ตัวอย่างจากการสัมภาษณ์
ดิฉัน :คิดว่าตนเองมีความสามารถพิเศษอะไรคะ
กรณีศึกษา :ไม่มีค่ะ (ก้มหน้า ไม่สบตา)
ดิฉัน :กิจกรรมยามว่างที่ชอบคืออะไรคะ
กรณีศึกษา :ไม่มีค่ะ นั่งเฉยๆ (เริ่มมองบ้าง เมื่อเริ่มพูดคุยให้ความเป็นกันเอง)
ดิฉัน :วางอนาคตไว้อย่างไรบ้างคะ
กรณีศึกษา :ไม่มีอนาคตค่ะ
ขณะทำกิจกรรม
กรณีศึกษาไม่มองหน้าสบตาสมาชิกในกลุ่ม ไม่เริ่มพูดคุยกับใครก่อน ต้องได้รับการกระตุ้นจึงจะร่วมมือในการทำกิจกรรม
จากการประเมินทางกิจกรรมบำบัด กรณีศึกษามีความบกพร่องในเรื่องทักษะการเข้าสังคมและการเห็นคุณค่าในตนเอง ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะส่งผลต่อการดำเนินกิจกรรมการดำเนินชีวิตของกรณีศึกษาเอง
ดิฉันจึงคิดจัดกิจกรรมที่ช่วยเพิ่มทักษะการเข้าสังคม โดยเริ่มจากการมีปฏิสัมพันธ์กับตัวผู้บำบัดก่อนแล้วค่อยเริ่มการจัดกิจกรรมแบบกลุ่มกระตุ้นให้กรณีศึกษารู้จักซักถามผู้อื่น ในการทำกิจกรรมกลุ่ม กรณีศึกษาจะได้รับมอบหมายงานในส่วนที่ตนเองสนใจและสามารถทำได้ดีและทำได้สำเร็จ จะช่วยเพิ่มแรงจูงใจในการทำกิจกรรม จากนั้นจะให้สมาชิกในกลุ่มพูดคุยกัน ให้คำชมแก่กัน กรณีศึกษาก็จะเริ่มรู้สึกดีกับตนเอง รู้สึกว่าตนเองก็มีคุณค่า เห็นคุณค่าในตนเอง ก็จะส่งผลให้เกิดความสุขต่อไป
