เมื่อ 4-5 ปีที่แล้ว หลังรับตำแหน่งได้ไม่นาน ผู้อำนวยการคนใหม่กล่าวถึงKMในที่ประชุมครู ท่านอยากเห็น   KMในโรงเรียน นอกจากนั้น ยังพูดถึงบล็อก(Blog)ซึ่งไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่บอกว่าเป็นการเขียนโดยผู้มีประสบการณ์จากหลายสาขาวิชา บางท่านมีชื่อเสียง พวกเรารู้จักดี

นับเป็นครั้งแรกครับ ที่ตัวเองได้ยินคำว่าKM ยังกระเซ้ากันเลย พวกเราอาจฟังผิด ที่ถูกอาจจะเป็นMKก็ได้(ฮา) ขณะนั้นสงสัยอย่างยิ่งว่าKMคืออะไร? จึงลงมือสืบค้นจากคุณครูกูเกิล ชั่วครู่จึงรู้คำเต็ม KM=Knowledge Management ซึ่งหมายถึงการจัดการความรู้

สำหรับบล็อก(Blog)มาจากคำว่าWebหมายถึงเว็บไซต์ กับคำว่าLogซึ่งหมายถึงบันทึก Weblog หรือ Blog จึงหมายถึงเว็บไซต์สำหรับเก็บบันทึก และบล็อกที่ผู้อำนวยการกล่าวก็หมายถึงGotoKnowแห่งนี้นี่เอง ไม่รีรอเลย ผมสมัครเป็นสมาชิกและทดลองใช้ ณ วันนั้น

ถัดมาอีกราวสัปดาห์ ผู้อำนวยการเชิญไปพบ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับงานประกันคุณภาพการศึกษา ซึ่งผมรับผิดชอบ ท่านอยากประชุม อบรมครู เพื่อสร้างความตระหนัก เนื่องจากโรงเรียนยังไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน สมศ. การมอบหมายงานครั้งนั้น แถมพ่วงด้วยภารกิจคิด วางแผน พยายามให้เกิดKMตามที่ท่านเคยมอบนโยบายไว้

เรื่องงานประกันคุณภาพไม่มีปัญหา เพราะตัวเองดำเนินการอยู่แล้ว แต่เรื่องKMอย่างที่กล่าวมาครับ ผมก็เพิ่งรู้จักเมื่อไม่กี่วันนี้ จึงเสนอผู้อำนวยการ เบื้องต้นเราแนะนำและชักชวนคณะครู ให้สมัครเป็นสมาชิกGotoKnow ก่อนดีกว่า เพื่อบันทึกเล่าประสบการณ์ หรือนำเสนอผลงานที่มีของแต่ละท่าน 

วันประชุมอบรมจริง หลังคุยเกี่ยวกับการประกันคุณภาพในภาคเช้าแล้ว ภาคบ่ายคณะครูได้ร่วมสมัครเป็นสมาชิกGotoKnowเกือบจะทุกท่าน แต่วันนี้เหลือคุณครูไม่กี่ท่านแล้วครับ ที่ยังเขียนบันทึกมาอย่างต่อเนื่อง ผมเป็นคนหนึ่ง

ก่อนนั้นผมชอบเขียนอยู่แล้ว เคยฝันอยากจะเป็นนักเขียนด้วยซ้ำ(ฮา) จึงเริ่มฝึกจากเรื่องสั้น บทกวี มีผลงานหลายชิ้นเหมือนกัน แต่ไม่มีวารสารหรือสำนักพิมพ์ใดๆศรัทธาผมเพียงพอ(ฮา) และแล้ววันหนึ่งเพื่อนคนหนึ่งได้ไหว้วานให้ช่วยพิจารณาภาษาในบทความของเขาเองที่เตรียมจะส่งพิมพ์เผยแพร่ เหตุการณ์นั้นเสมือนจุดประกายการเขียนบทความให้ผมเลย เพราะวาบขึ้นมา การเขียนลักษณะนี้ ตัวเองก็น่าจะทำได้เหมือนกัน

GotoKnowทำให้ได้เขียนอยู่ตลอด แม้จะขาดหายไปตามอารมณ์อยู่บ้าง อารมณ์ที่ว่าคือเวลา โดยเฉพาะเวลาที่ต้องอ่าน ต้องคิด หรือต้องตอบ เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้ รู้สึกว่าตัวเองใช้เวลาเหล่านี้มากเกินไปครับ     ถ้าไม่ทำอย่างนั้นล่ะ? เมื่อเราได้รับเกียรติอย่างสูงจากเพื่อนสมาชิกแล้ว จะเมินเฉยได้หรือ?

พบกันครึ่งทาง ยังคงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แต่ลดเวลาลงครึ่งหนึ่ง ช่วงนั้นคิดว่าถ้าจะแสดงความเห็นเฉพาะบันทึกของตัวเองก็เสียมรรยาท จึงเลือกจะไปเรียนรู้และแสดงความเห็นในบันทึกของเพื่อนสมาชิกแทน เท่าที่ปฏิบัติมายังคงเป็นปัญหา เพราะสมาชิกหลายท่านเงียบหายไปเลย คงมองว่าอย่างนี้ก็เสียมรรยาทอยู่ดี(ฮา) สองบันทึกล่าสุด ผมจึงหันไปใช้วิธีเดิม โดยตั้งใจจะแสดงความเห็นให้สั้นหรือกระชับขึ้น เพื่อลดการใช้เวลาอย่างที่ได้ตั้งใจ

การได้คิดได้เขียนอยู่ตลอด ทำให้ตัวเองมองแต่ละเรื่องเป็นระบบมากยิ่งขึ้น เห็นความเชื่อมโยง เห็นผลกระทบ เห็นที่มาที่ไป น่าจะเข้าใจโลก หรือเข้าใจคนมากขึ้นด้วยครับ

หลายบันทึกในGotoKnow ทำให้ตัวเองมีความรู้เรื่องKM ทั้งจากท่านอาจารย์หมอวิจารณ์ คุณเอก ท่านอาจารย์ขจิต และหนานเกียรติผู้ล่วงลับ รวมถึงอีกหลายๆท่าน ทำให้เห็นแนวทางพัฒนาครูอย่างยั่งยืน ด้วยวิธีไม่ยุ่งยากซับซ้อนกว่าที่รัฐกำลังทำ การแลกเปลี่ยนเรียนรู้สิ่งดีๆ ปัจจัยที่ทำให้ประสบความสำเร็จ หรือสิ่งที่ทำให้ล้มเหลว จะเป็นบทเรียนชั้นเลิศให้คุณครูได้ศึกษาเรียนรู้ จะว่าไปแล้วการปฏิรูปการศึกษาที่ผ่านมา น่าจะยังเกาไม่ถูกที่คัน

GotoKnowเปิดโลกทัศน์ผมในเรื่องพฤติกรรมของคน คนคิดดี ทำดี เสียสละ อาสา โดยไม่หวังผลตอบแทนมีอยู่จริง ยิ่งเป็นที่นี่มีเยอะมาก จนต้องย้อนดูตัวเอง เราคงต้องสนใจทำความดีให้เยอะขึ้น ง่ายที่สุดคือการทำหน้าที่ให้เกิดประสิทธิผลสูงสุด ธรรมดาตัวเองแม้แต่วัดวาก็ไม่ค่อยชอบเข้าครับ(บอกตรงๆไม่ค่อยชอบพระ ฮา!) นึกแค่ความตั้งใจจัดการเรียนการสอนอันได้แก่ ให้ความรู้ ฝึกทักษะ หรือสร้างเจตคติที่ดีให้กับเด็กๆ ซึ่งเป็นหน้าที่นั้น เป็นคุณงามความดี และเป็นบุญกุศลอย่างแท้จริงแล้ว

มาถึงวันนี้ ยังคงตั้งใจจะเขียนบันทึกเล่าประสบการณ์ในGotoKnowแห่งนี้ต่อไป โดยเฉพาะในเรื่องการจัดการเรียนการสอนหรือการศึกษา รวมทั้งจะร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เพื่อให้ตัวเองเท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลงของโลกในปัจจุบัน