คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ


วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราก็ได้ทำหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

คนเราทุกข์กันไปคนละแบบ... 

เธอ...นั่งอยู่ใต้สะพานข้ามถนนวิภาวดี ในระยะไม่ถึงสามสิบเมตร ผมเห็นสายตาเธอแอบมองผมอยู่ก่อนแล้ว

ใต้สะพานข้ามทาง ต้นไม้ครึ้ม ถือจุดที่ลับตาพอสมควร สายตาเธอจับจ้องผมจนผมรู้สึก ผมคงเป็นเป้าหมายสักอย่างของเธอแน่ๆ

เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้...(ผมรู้สึกหวาดๆอยู่บ้าง) ขณะที่จะเดินขึ้นสะพานเพื่อข้ามไปอีกฝั่งของถนน

เธอ...รีบเดินมาประชิดตัว

“พี่คะ...หนูขอเงินสักสิบบาท!!! ได้ไหมคะ ไม่มีค่ารถกลับบ้าน”

ในระยะประชิดทำให้ผมได้มองเห็น เธอได้อย่างชัดเจน

เธอ...ผู้นั้นน่าจะเป็นสาวประเภทสอง ที่มีลักษณะเป็นผู้หญิงค่อนข้างมาก ร่างผอมบาง มีหน้าอก ดูจากรูปร่างก่อนหน้านั้นเธอน่าจะเป็นคนสวยพอสมควรเลยทีเดียว

แต่สภาพวันนี้ เธอดูทรุดโทรม ปากแห้งผากที่ทาลิปสติกสีแดง หรือว่าปากเธอแตกเป็นร่องและมีเลือดไหลซึม ผิวพรรณยังดูเนียนคล้ายหญิงสาว มีตุ่มขนาดใหญ่ หลายเม็ดผุดขึ้นบริเวณแขนข้างหนึ่งของเธอ  

...ท่าทางเธอคงกำลังไม่สบาย

สายตาเธอคู่นั้น ดูเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน...

ผมติดอยู่ในภวังค์...กำลังคิดว่าจะรีบเดินจากไป หรือจะหยุดเพื่อจะหยิบเงินให้เธอ

เสียงในใจบอกว่า...ช่วยเธอเถอะ..!! หากเรายังพอช่วยเหลือเธอได้บ้าง...

ผมหยิบเงินให้เธอ เธอไหว้ขอบคุณ แล้วกลับลงไปนั่งที่ฟุตบาธเหมือนเดิม

ผมเดินขึ้นสะพาน ยังแอบมองเธออยู่ไกลๆ  เธอยังคงต้องขอเงินอีกสักพัก หากครบจำนวนที่เธอต้องการเธอก็คงไป...(ไหนไม่รู้)

ผมรู้สึกสลดใจในชะตากรรมของเพื่อนร่วมโลกที่เจอตลอดเวลาที่อยู่ในเมืองหลวงที่มีทุกอย่างพร้อมพรัก ชีวิตของผู้คนที่นี่หลากหลาย และแตกต่างกันราวฟ้าและดิน มีให้เห็น ให้เรียนรู้  

หลายครั้ง...ผมรู้ว่าโดนหลอกบ้าง จากการที่ให้เงินผู้คนที่ขอเงินรายทาง...แต่ก็ให้ไป ให้ไปเพราะไม่ได้คิดอะไรมากมายก็แค่แบ่งปัน…ไม่เป็นไร

ก็ยายแก่ๆที่ป้ายรถเมล์ที่ศาลายา นั่นยังไงเล่า...

ยายทำเป็นวนเวียน ถามเส้นทางใครหลายๆคน พร้อมกับบอกว่า ไม่มีเงินพอ จากนั้นก็จบลงด้วยการให้เงินยายเป็นค่ารถ...

เวลาผ่านไปอีกไม่นาน...ยายคงจำผมไม่ได้แล้ว

วันหนึ่งยายมาประชิดตัวผมเหมือนเคย ยายเอ่ยปากไถ่ถามเส้นทางเดิมๆ จบลงตรงประโยคที่ว่า “ยายเงินไม่พอ ขอเงิน”

ในใจตอนนั้นรู้สึกหงุดหงิดในใจขึ้นเล็กน้อย...แต่เมื่อมาคิดทบทวนหลายครั้ง...ไม่มีใครที่อยากใช้ชีวิตเช่นนั้น ไม่มีใครอยากจะแบกหน้าแบมือขอเงินจากใคร ...เหมือนกับ ว่ามีเหตุ มีปัจจัย ที่เราอาจไม่ได้ฟังจากปากของพวกเขา...

โอ...ชีวิต มันยิ่งกว่านิยายเสียอีก

ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

หมายเลขบันทึก: 437652เขียนเมื่อ 30 เมษายน 2011 19:23 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 ธันวาคม 2012 13:42 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (29)

หากในอนาคต ได้เขียนหนังสือวิชาการไปแล้ว

แต่อยากเขียนหนังสืออีกสักเล่มที่เป็น "มุมมอง"

โปรดนำบันทึกนี้ไปรวม เป็นหนังสือใหม่เถอะครับ

เขียนได้ดีเลยล่ะ คุณเอก ;)...

ป.ล. นี่คือ สถานที่ที่ผมใช้ชีวิตอยู่ครึ่งชีวิต

กำลังอ่าน เเละยิ้มกับบันทึกเเมวของ อ.วัส พอดี

อาจารย์ก็โผล่มาเคาะประตูที่บ้านผม

สวนทางกัน!!!

ความจริง ผมมีมุมด้านนี้เยอะ กรุงเทพฯ หรือ วิถีชีวิตประจำวันที่นี่ มีเรื่องราวมากมายให้ได้เรียนรู้...

ผมมีความสุขนะ สุขที่ได้เรียนรู้ทุกขณะที่นี่

พุดน้ำบุศ ใช่ไหมคะ ที่บ้านกำลังออกดอกพราวค่ะ

ดอกที่เพิ่งออกใหม่ ๆ จะสีขาวครีม เวลาผ่านไปไม่ถึงวัน สีดอกจะเข้มขึ้นอีกทีละเล็กละน้อย จนสีออกส้มหรือแสด

ชอบชี้ชวนให้ลูกชายดูค่ะ

 

สำหรับบันทึกนี้(พูดเรื่องดอกไม้เพลิน) พี่มีคคห ส่วนตัวว่า ถ้าใครไม่เข้าตาจน คงไม่"ขอ"

สำหรับพี่ พี่ให้ตลอดค่ะ ไม่มาก อยากมีส่วนช่วย ซ้ำ ๆ คน ซ้ำ ๆ เหตุผล ก็ ...น่านะ ให้เถิดค่ะ

ขอโทษ ย่อรูปไม่ได้ค่ะ ทำไมไม่ทราบ;P

ไม่ต้องย่อครับ ภาพสวย ควรจะนำเสนอเต็มๆ 55+

พี่เล็กครับ..
สังหรณ์ใจอยู่ว่า คนที่จะเข้ามาเยี่ยมบ้านผมเป็นคนที่สอง คือพี่เล็ก...

เเละก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ขอแก้ไขนิดหน่อย เป็นดอกปีบครับ ดอกที่กำลังจะร่วงหล่นสู่ดิน เเต่ดอกไม้น้อยๆดอกนี้ยังสวยงาม เเละกลิ่นหอมอยู่นะครับ

 

ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

โดนใจมากค่ะ

กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร

มีโอกาสอยากให้เขียนบ้าง...เขียนเรื่องราวที่เจอเเต่ละวัน

เเล้วมาถกกับความคิดตัวเอง...เงียบๆ

ได้เรียนรู้มากมายเลยครับ

งานวิจัยของมูลนิธิเครือข่ายส่งเสริมคุณภาพชีวิตแรงงาน เปิดเผยว่า หลายๆ คนสมัครใจเป็นขอทาน เพราะรายได้ใน กทม เฉลี่ยวันละ 3,000 บาท

ขอทานนี่อีกแบบหนึ่ง...เเต่ผมก็ให้ตามเหมาะสม

อย่าง Case กรณีที่เล่า ไม่น่าจะใช่ขอทานโดยอาชีพ

ความเคอะเขินที่ซ่อนในดวงตาเศร้าของ เธอ คนนี้ ผมดูว่า

เธอทุกข์ เเละ ข่มใจบางอย่างพอสมควร

"ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น"

สวัสดีค่ะ ชอบจังค่ะและเห็นด้วยกับประโยคข้างบนเป็นอย่างยิ่งค่ะ...

แม้จะเชื่ออยู่เสมอว่าในช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรามันเป็นเรื่องธรรมดาที่วันหนึ่งเราจะเป็นผู้ขอความช่วยเหลือ วันหนึ่งเราจะเป็นผู้รับความช่วยเหลือ และอีกวันหนึ่งเราจะเป็นผู้ให้การช่วยเหลือไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ชีวิตจึงจะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่เราได้มีโอกาสเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ วันนี้เราอาจเป็นผู้รับจากสังคมคนรอบข้าง แต่วันข้างหน้าเราจะเป็นผู้ให้ที่เข้าใจผู้รับอย่างแท้จริง

แต่หากต้องเป็นคนขอจริงๆ คิดว่าคงต้องอยู่ในสภาพที่เลือกไม่ได้จริงๆ

สวัสดีค่ะ

"คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ "

ชื่อบันทึกสื่อความ แล้วนะคะ

ให้เถอะถ้าเราพอแบ่งปันได้ สำหรับคนที่อ่อนแอ และทุกข์ร้อนจริง

ขอบคุณค่ะ

ขอชื่นชมค่ะใจดีเกิ๊น

แต่ความสงสารบางทีอาจเป็นช่องทางให้คนจิตต่ำใจคอโหดร้ายเห็นแก่ได้เห็นแก่ตัวเช่นพวกค้ามนุษย์

ไปหลอกไปจับตัวเด็ก  ผู้หญิง คนชรา  มาเป็นเหยื่อบังคับขู่เข็ญทำร้ายใช้ให้ไปเป็นขอทาน

เงินที่ได้มาก็ไปตกอยู่ในกระเป๋าของคนพวกนั้น

เงินที่ได้มาง่ายๆใครๆก็อยากได้เน๊าะ 

ขอมั่งดิ5555

 

ในมุมที่ละเอียดอ่อน จากมุมที่มองนั้น

จะมีใครสักกี่คน...ที่จะสัมผัสความรู้สึกร้าวรานของผู้คนได้

.............

เราต่างก็ทุกข์...ทุกข์จนลืมใส่ใจความทุกข์ของผู้คนที่อยู่ลึกลงไปจากสิ่งที่เห็น

ก็ในเมื่อเราพอจะให้ได้ ถ้าให้ด้วยใจ ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก การให้เป็นสิ่งที่ดีเสมอค่ะ..

คนเราก็ทุกข์กันคนละแบบ ..รับรู้ได้ แต่ก็อย่าไปทุกข์กับเขานะคะ..

...

....หากมีเวลา การทักทาย ถามไถ่ นอกจากให้ตังค์เฉย ๆ บางทีก็อาจช่วยให้เธอ เขา หรือ ...

รู้สึกดี เหมือนมีคุณค่าขึ้นมาบ้างก็ได้นะคะ..

หรือหากเขาคิดจะหลอกลวง เมื่อเราใส่ใจห่วงใยเขา เขาก็อาจจะคิดได้ และเลิกพฤติกรรมนี้ก็ได้..ว่าไหม?

ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ประจำวันค่ะ ..^_^

  • ความทุกข์"วัด"ไม่ได้-- ความสุข บางคนบอกว่า "วัด" ได้ ("วัด" นะครับ ไม่ใช่ "วัด")
  • เป็นงานเขียนที่บริสุทธิ์และสร้างสรรค์
  • ขอบคุณครับ
  • ปณิธิ ภูศรีเทศ

พี่จะไม่ให้เฉพาะกลุ่มผู้ใหญ่ที่พาเด็กมานั่งแถวสะพานลอย และพาเด็กเดินขอตามร้านอาหาร

นอกนั้นให้หมดค่ะ บางทีให้มากกว่าจำนวนที่ขอ

ขอบคุณ คุณ ...ปริม ทัดบุปผา...  ชอบความคิดเห็นของคุณปริมครับ...

หากเรามีโอกาส...เราควรให้นะครับผม

คุณ ลำดวน

เป็นหน้าที่ของพวกเราด้วย...หากเรามีโอกาส เราพอช่วยเหลือใครสักคนได้ โดยไม่ทุกข์ร้อนอะไร ...
ขอบคุณครับ 

ยายแก่ๆ เป็นบุคคลที่พี่ให้..ประจำ ถ้ายายมาขอ 

ทานคือเต็มใจให้ค่ะ   ไม่ปรารถนาสิ่งตอบแทน 

 

ที่สุพรรณยังมีเลย ขณะขับรถจะเลี้ยวสะพานมียายแก่ๆ คนหนึ่งวิ่งมาตัดหน้ารถขอเงิน 20 บาท บอกว่าไม่มีตังกลับบ้าน ก้อให้ไปนะ อีกอาทิตย์ต่อมา ก้อที่เดิม ยังเจอยายขอเงินอีก ก้อให้ไปอีกนะ แต่ครั้งนี้ให้ 10 บาทค่ะ

อันที่จริงคิดออกตอนขับรถกลับบ้าน ว่าใจเรากำลังคิดถึงแต่หล่อน..พุดน้ำบุศย์ จึงเห็นอะไร ๆ เป็นพุดน้ำบุศย์ แถมสะกดผิดด้วย ฮา(ปรูฟฟ์ตัวเอง)

จำนวนกลีบดอกต่างกันเยอะ ปีบที่บ้านพี่แรก ๆ ออกดอกดกมากตอนนี้ชะงักงัน ไม่รู้ได้น้ำมากไปหรือเปล่า ที่คล้ายกันจากภาพนี้คือ ดอกตูมน่ะค่ะ เรามัวแต่มองดอกตูม (ไม่วายแก้ตัว)

แก้ตัวอีกครั้งว่า กำลังจะเขียนพุดน้ำบุศย์ให้ิอ่านค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ

ดอกปีบ คือ กาสะลอง แห่งเมืองเหนือครับ

เพลงที่ ลานนา คัมมินส์ ร้องอ่ะครับ ;)...

เพราะบ้านเมืองไม่เป็นประชาธิปไตย      บ้านเมืองไทยอ่อนแอแผ่ปัญหา

แก้ไม่ยากยากหากเพื่อนไทยได้ปัญญา   เปลี่ยนระบอบเผด็จการนั้นมาประชาธิปไตย

เหมือนญี่ปุ่นอเมริกามหาอำนาจ             นานาชาติแบบอย่างทางสดใส

สแกนดิเนเวียนอังกฤษคิดมองไป           แค่เปลี่ยนไทยประชาธิปไตยให้เป็นจริง

ขอบพระคุณทุกท่านครับ ที่มาเติมเต็มบันทึก วันสบายๆของกระผม

สวัสดีค่ะคุณ Ico48

           ขอเงินมีหลายรูปแบบนะคะ ที่ร้อยเอ็ดมีอยู่คนหนึ่ง ผู้ชายอายุเท่า ๆครูอิ๊ดขอแบบวณิพกพเนจรแกล้งตาบอด พอคนเริ่มบางตานับเงินเหรียญไปแลกแม่ค้าที่ตลาดและนำเงินไปซื้อเหล้า ครูอิ๊ดเห็นมีความรู้สึกว่าเราไปสนับสนุนให้เขาทำหรือเปล่า เพราะเราก็หยอดเงินลงกระป๋องเขาเหมือนกัน

ชื่นชมกับการเขียนได้ดีจังค่ะ

ชื่นชมกับการแบ่งปัน

 

ความสุขของผู้ให้ คือการให้โดยไม่ต้องคิดอะไร และไม่หวังสิ่งตอบแทนคือการให้ที่มีความสุขที่สุดของผู้ให้แล้วครับ

ชอบมากครับ.....แค่อยากให้ บางครั้ง แค่เรารักษาความกรุณาในใจเรา ไม่ให้เหือดแห้งไปกับการดำรงชีวิต....

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี