คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราก็ได้ทำหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

คนเราทุกข์กันไปคนละแบบ...  

เธอ...นั่งอยู่ใต้สะพานข้ามถนนวิภาวดี ในระยะไม่ถึงสามสิบเมตร ผมเห็นสายตาเธอแอบมองผมอยู่ก่อนแล้ว

ใต้สะพานข้ามทาง ต้นไม้ครึ้ม ถือจุดที่ลับตาพอสมควร สายตาเธอจับจ้องผมจนผมรู้สึก ผมคงเป็นเป้าหมายสักอย่างของเธอแน่ๆ

เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้...(ผมรู้สึกหวาดๆอยู่บ้าง) ขณะที่จะเดินขึ้นสะพานเพื่อข้ามไปอีกฝั่งของถนน

เธอ...รีบเดินมาประชิดตัว

“พี่คะ...หนูขอเงินสักสิบบาท !!! ได้ไหมคะ ไม่มีค่ารถกลับบ้าน”

ในระยะประชิดทำให้ผมได้มองเห็น เธอได้อย่างชัดเจน

เธอ...ผู้นั้นน่าจะเป็นสาวประเภทสอง ที่มีลักษณะเป็นผู้หญิงค่อนข้างมาก ร่างผอมบาง มีหน้าอก ดูจากรูปร่างก่อนหน้านั้นเธอน่าจะเป็นคนสวยพอสมควรเลยทีเดียว

แต่สภาพวันนี้ เธอดูทรุดโทรม ปากแห้งผากที่ทาลิปสติกสีแดง หรือว่าปากเธอแตกเป็นร่องและมีเลือดไหลซึม ผิวพรรณยังดูเนียนคล้ายหญิงสาว มีตุ่มขนาดใหญ่ หลายเม็ดผุดขึ้นบริเวณแขนข้างหนึ่งของเธอ  

...ท่าทางเธอคงกำลังไม่สบาย

สายตาเธอคู่นั้น ดูเศร้าสร้อยเสียเหลือเกิน...

ผมติดอยู่ในภวังค์...กำลังคิดว่าจะรีบเดินจากไป หรือจะหยุดเพื่อจะหยิบเงินให้เธอ

เสียงในใจบอกว่า...ช่วยเธอเถอะ..!! หากเรายังพอช่วยเหลือเธอได้บ้าง...

ผมหยิบเงินให้เธอ เธอไหว้ขอบคุณ แล้วกลับลงไปนั่งที่ฟุตบาธเหมือนเดิม

ผมเดินขึ้นสะพาน ยังแอบมองเธออยู่ไกลๆ  เธอยังคงต้องขอเงินอีกสักพัก หากครบจำนวนที่เธอต้องการเธอก็คงไป...(ไหนไม่รู้)

ผมรู้สึกสลดใจในชะตากรรมของเพื่อนร่วมโลกที่เจอตลอดเวลาที่อยู่ในเมืองหลวงที่มีทุกอย่างพร้อมพรัก ชีวิตของผู้คนที่นี่หลากหลาย และแตกต่างกันราวฟ้าและดิน มีให้เห็น ให้เรียนรู้  

หลายครั้ง...ผมรู้ว่าโดนหลอกบ้าง จากการที่ให้เงินผู้คนที่ขอเงินรายทาง...แต่ก็ให้ไป ให้ไปเพราะไม่ได้คิดอะไรมากมายก็แค่แบ่งปัน…ไม่เป็นไร

ก็ยายแก่ๆที่ป้ายรถเมล์ที่ศาลายา นั่นยังไงเล่า...

ยายทำเป็นวนเวียน ถามเส้นทางใครหลายๆคน พร้อมกับบอกว่า ไม่มีเงินพอ จากนั้นก็จบลงด้วยการให้เงินยายเป็นค่ารถ...

เวลาผ่านไปอีกไม่นาน...ยายคงจำผมไม่ได้แล้ว

วันหนึ่งยายมาประชิดตัวผมเหมือนเคย ยายเอ่ยปากไถ่ถามเส้นทางเดิมๆ จบลงตรงประโยคที่ว่า “ยายเงินไม่พอ ขอเงิน”

ในใจตอนนั้นรู้สึกหงุดหงิดในใจขึ้นเล็กน้อย...แต่เมื่อมาคิดทบทวนหลายครั้ง...ไม่มีใครที่อยากใช้ชีวิตเช่นนั้น ไม่มีใครอยากจะแบกหน้าแบมือขอเงินจากใคร ...เหมือนกับ ว่ามีเหตุ มีปัจจัย ที่เราอาจไม่ได้ฟังจากปากของพวกเขา...

โอ...ชีวิต มันยิ่งกว่านิยายเสียอีก

ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน [email protected]

คำสำคัญ (Tags)#ชีวิต#จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร#เมืองหลวง

หมายเลขบันทึก: 437652, เขียน: 30 Apr 2011 @ 19:23 (), แก้ไข: 11 Dec 2012 @ 13:42 (), สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน, ดอกไม้: 19, ความเห็น: 29, อ่าน: คลิก


ความเห็น (29)

หากในอนาคต ได้เขียนหนังสือวิชาการไปแล้ว

แต่อยากเขียนหนังสืออีกสักเล่มที่เป็น "มุมมอง"

โปรดนำบันทึกนี้ไปรวม เป็นหนังสือใหม่เถอะครับ

เขียนได้ดีเลยล่ะ คุณเอก ;)...

ป.ล. นี่คือ สถานที่ที่ผมใช้ชีวิตอยู่ครึ่งชีวิต

กำลังอ่าน เเละยิ้มกับบันทึกเเมวของ อ.วัส พอดี

อาจารย์ก็โผล่มาเคาะประตูที่บ้านผม

สวนทางกัน!!!

ความจริง ผมมีมุมด้านนี้เยอะ กรุงเทพฯ หรือ วิถีชีวิตประจำวันที่นี่ มีเรื่องราวมากมายให้ได้เรียนรู้...

ผมมีความสุขนะ สุขที่ได้เรียนรู้ทุกขณะที่นี่

พุดน้ำบุศ ใช่ไหมคะ ที่บ้านกำลังออกดอกพราวค่ะ

ดอกที่เพิ่งออกใหม่ ๆ จะสีขาวครีม เวลาผ่านไปไม่ถึงวัน สีดอกจะเข้มขึ้นอีกทีละเล็กละน้อย จนสีออกส้มหรือแสด

ชอบชี้ชวนให้ลูกชายดูค่ะ

 

สำหรับบันทึกนี้(พูดเรื่องดอกไม้เพลิน) พี่มีคคห ส่วนตัวว่า ถ้าใครไม่เข้าตาจน คงไม่"ขอ"

สำหรับพี่ พี่ให้ตลอดค่ะ ไม่มาก อยากมีส่วนช่วย ซ้ำ ๆ คน ซ้ำ ๆ เหตุผล ก็ ...น่านะ ให้เถิดค่ะ

ขอโทษ ย่อรูปไม่ได้ค่ะ ทำไมไม่ทราบ;P

ไม่ต้องย่อครับ ภาพสวย ควรจะนำเสนอเต็มๆ 55+

พี่เล็กครับ..
สังหรณ์ใจอยู่ว่า คนที่จะเข้ามาเยี่ยมบ้านผมเป็นคนที่สอง คือพี่เล็ก...

เเละก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ขอแก้ไขนิดหน่อย เป็นดอกปีบครับ ดอกที่กำลังจะร่วงหล่นสู่ดิน เเต่ดอกไม้น้อยๆดอกนี้ยังสวยงาม เเละกลิ่นหอมอยู่นะครับ

 

ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

วันนี้ขอทำหน้าที่มนุษย์ของตนเองให้ดีที่สุดครับ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น

โดนใจมากค่ะ

กรรณิการ์ วิศิษฏ์โชติอังกูร

มีโอกาสอยากให้เขียนบ้าง...เขียนเรื่องราวที่เจอเเต่ละวัน

เเล้วมาถกกับความคิดตัวเอง...เงียบๆ

ได้เรียนรู้มากมายเลยครับ

งานวิจัยของมูลนิธิเครือข่ายส่งเสริมคุณภาพชีวิตแรงงาน เปิดเผยว่า หลายๆ คนสมัครใจเป็นขอทาน เพราะรายได้ใน กทม เฉลี่ยวันละ 3,000 บาท

ขอทานนี่อีกแบบหนึ่ง...เเต่ผมก็ให้ตามเหมาะสม

อย่าง Case กรณีที่เล่า ไม่น่าจะใช่ขอทานโดยอาชีพ

ความเคอะเขินที่ซ่อนในดวงตาเศร้าของ เธอ คนนี้ ผมดูว่า

เธอทุกข์ เเละ ข่มใจบางอย่างพอสมควร

"ไม่มีใครที่อยากมีชีวิตแบบนั้น...คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ

หากไม่มีอะไรที่เดือดร้อนตัวเองมาก การแบ่งปันไม่ว่าเงื่อนไข และเหตุผลใด เราพอทำได้ เราก็ทำ ทำในหน้าที่ในฐานะมนุษย์ที่ว่ายเวียนบนกองทุกข์ที่ดีที่สุดแล้ว...ในเวลานั้น"

สวัสดีค่ะ ชอบจังค่ะและเห็นด้วยกับประโยคข้างบนเป็นอย่างยิ่งค่ะ...

แม้จะเชื่ออยู่เสมอว่าในช่วงชีวิตหนึ่งของคนเรามันเป็นเรื่องธรรมดาที่วันหนึ่งเราจะเป็นผู้ขอความช่วยเหลือ วันหนึ่งเราจะเป็นผู้รับความช่วยเหลือ และอีกวันหนึ่งเราจะเป็นผู้ให้การช่วยเหลือไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม ชีวิตจึงจะเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบที่เราได้มีโอกาสเป็นทั้งผู้ให้และผู้รับ วันนี้เราอาจเป็นผู้รับจากสังคมคนรอบข้าง แต่วันข้างหน้าเราจะเป็นผู้ให้ที่เข้าใจผู้รับอย่างแท้จริง

แต่หากต้องเป็นคนขอจริงๆ คิดว่าคงต้องอยู่ในสภาพที่เลือกไม่ได้จริงๆ

สวัสดีค่ะ

"คนเราต่างก็ทุกข์กันคนละแบบ "

ชื่อบันทึกสื่อความ แล้วนะคะ

ให้เถอะถ้าเราพอแบ่งปันได้ สำหรับคนที่อ่อนแอ และทุกข์ร้อนจริง

ขอบคุณค่ะ

ขอชื่นชมค่ะใจดีเกิ๊น

แต่ความสงสารบางทีอาจเป็นช่องทางให้คนจิตต่ำใจคอโหดร้ายเห็นแก่ได้เห็นแก่ตัวเช่นพวกค้ามนุษย์

ไปหลอกไปจับตัวเด็ก  ผู้หญิง คนชรา  มาเป็นเหยื่อบังคับขู่เข็ญทำร้ายใช้ให้ไปเป็นขอทาน

เงินที่ได้มาก็ไปตกอยู่ในกระเป๋าของคนพวกนั้น

เงินที่ได้มาง่ายๆใครๆก็อยากได้เน๊าะ 

ขอมั่งดิ5555

 

ชอบมากครับ

ในมุมที่ละเอียดอ่อน จากมุมที่มองนั้น

จะมีใครสักกี่คน...ที่จะสัมผัสความรู้สึกร้าวรานของผู้คนได้

.............

เราต่างก็ทุกข์...ทุกข์จนลืมใส่ใจความทุกข์ของผู้คนที่อยู่ลึกลงไปจากสิ่งที่เห็น

ก็ในเมื่อเราพอจะให้ได้ ถ้าให้ด้วยใจ ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก การให้เป็นสิ่งที่ดีเสมอค่ะ..

คนเราก็ทุกข์กันคนละแบบ ..รับรู้ได้ แต่ก็อย่าไปทุกข์กับเขานะคะ..

...

....หากมีเวลา การทักทาย ถามไถ่ นอกจากให้ตังค์เฉย ๆ บางทีก็อาจช่วยให้เธอ เขา หรือ ...

รู้สึกดี เหมือนมีคุณค่าขึ้นมาบ้างก็ได้นะคะ..

หรือหากเขาคิดจะหลอกลวง เมื่อเราใส่ใจห่วงใยเขา เขาก็อาจจะคิดได้ และเลิกพฤติกรรมนี้ก็ได้..ว่าไหม?

ขอบคุณเรื่องราวดี ๆ ประจำวันค่ะ ..^_^

  • ความทุกข์"วัด"ไม่ได้-- ความสุข บางคนบอกว่า "วัด" ได้ ("วัด" นะครับ ไม่ใช่ "วัด")
  • เป็นงานเขียนที่บริสุทธิ์และสร้างสรรค์
  • ขอบคุณครับ
  • ปณิธิ ภูศรีเทศ

พี่จะไม่ให้เฉพาะกลุ่มผู้ใหญ่ที่พาเด็กมานั่งแถวสะพานลอย และพาเด็กเดินขอตามร้านอาหาร

นอกนั้นให้หมดค่ะ บางทีให้มากกว่าจำนวนที่ขอ

ขอบคุณ คุณ ...ปริม ทัดบุปผา...  ชอบความคิดเห็นของคุณปริมครับ...

หากเรามีโอกาส...เราควรให้นะครับผม

คุณ ลำดวน

เป็นหน้าที่ของพวกเราด้วย...หากเรามีโอกาส เราพอช่วยเหลือใครสักคนได้ โดยไม่ทุกข์ร้อนอะไร ...
ขอบคุณครับ 

ยายแก่ๆ เป็นบุคคลที่พี่ให้..ประจำ ถ้ายายมาขอ 

ทานคือเต็มใจให้ค่ะ   ไม่ปรารถนาสิ่งตอบแทน 

 

เป็น อมตะวาจา จริง ๆ

หมี่กรอบ
IP: xxx.26.58.173
เขียนเมื่อ 

ที่สุพรรณยังมีเลย ขณะขับรถจะเลี้ยวสะพานมียายแก่ๆ คนหนึ่งวิ่งมาตัดหน้ารถขอเงิน 20 บาท บอกว่าไม่มีตังกลับบ้าน ก้อให้ไปนะ อีกอาทิตย์ต่อมา ก้อที่เดิม ยังเจอยายขอเงินอีก ก้อให้ไปอีกนะ แต่ครั้งนี้ให้ 10 บาทค่ะ

อันที่จริงคิดออกตอนขับรถกลับบ้าน ว่าใจเรากำลังคิดถึงแต่หล่อน..พุดน้ำบุศย์ จึงเห็นอะไร ๆ เป็นพุดน้ำบุศย์ แถมสะกดผิดด้วย ฮา(ปรูฟฟ์ตัวเอง)

จำนวนกลีบดอกต่างกันเยอะ ปีบที่บ้านพี่แรก ๆ ออกดอกดกมากตอนนี้ชะงักงัน ไม่รู้ได้น้ำมากไปหรือเปล่า ที่คล้ายกันจากภาพนี้คือ ดอกตูมน่ะค่ะ เรามัวแต่มองดอกตูม (ไม่วายแก้ตัว)

แก้ตัวอีกครั้งว่า กำลังจะเขียนพุดน้ำบุศย์ให้ิอ่านค่ะ รักษาสุขภาพนะคะ

ดอกปีบ คือ กาสะลอง แห่งเมืองเหนือครับ

เพลงที่ ลานนา คัมมินส์ ร้องอ่ะครับ ;)...

เพราะบ้านเมืองไม่เป็นประชาธิปไตย      บ้านเมืองไทยอ่อนแอแผ่ปัญหา

แก้ไม่ยากยากหากเพื่อนไทยได้ปัญญา   เปลี่ยนระบอบเผด็จการนั้นมาประชาธิปไตย

เหมือนญี่ปุ่นอเมริกามหาอำนาจ             นานาชาติแบบอย่างทางสดใส

สแกนดิเนเวียนอังกฤษคิดมองไป           แค่เปลี่ยนไทยประชาธิปไตยให้เป็นจริง

ขอบพระคุณทุกท่านครับ ที่มาเติมเต็มบันทึก วันสบายๆของกระผม

สวัสดีค่ะคุณ Ico48

           ขอเงินมีหลายรูปแบบนะคะ ที่ร้อยเอ็ดมีอยู่คนหนึ่ง ผู้ชายอายุเท่า ๆครูอิ๊ดขอแบบวณิพกพเนจรแกล้งตาบอด พอคนเริ่มบางตานับเงินเหรียญไปแลกแม่ค้าที่ตลาดและนำเงินไปซื้อเหล้า ครูอิ๊ดเห็นมีความรู้สึกว่าเราไปสนับสนุนให้เขาทำหรือเปล่า เพราะเราก็หยอดเงินลงกระป๋องเขาเหมือนกัน

ชื่นชมกับการเขียนได้ดีจังค่ะ

ชื่นชมกับการแบ่งปัน

 

Peter p
เขียนเมื่อ 

ความสุขของผู้ให้ คือการให้โดยไม่ต้องคิดอะไร และไม่หวังสิ่งตอบแทนคือการให้ที่มีความสุขที่สุดของผู้ให้แล้วครับ

พิพัฒน์
IP: xxx.9.13.34
เขียนเมื่อ 

ชอบมากครับ.....แค่อยากให้ บางครั้ง แค่เรารักษาความกรุณาในใจเรา ไม่ให้เหือดแห้งไปกับการดำรงชีวิต....