มุมมองทางการศึกษาของนักการศึกษาหลายๆคน มักจะชอบให้อยู่ในความสงบเรียบร้อย

    เรื่องนี้เป็นเขียนจากประสบการณ์จริงครับ  เรื่องของวงการศึกษาที่ชอบความเรียบร้อยสงบสยบยอม

 

    ขอเริ่มด้วยเรื่องในห้องเรียนก่อนครับ

 

    ตอนผมเป็นครูใหม่  ผมสอนปอสองครับ  ผมชอบเอาเด็กมาเรียนนอกห้องและให้อิสระเด็กในการเรียน  ครูใหญ่มาเห็นเข้า เข้ามาบอกว่าให้ผมเอาเด็กไปเรียนในห้อง และ อย่าให้เสียงดัง

 

   ตอนผมเป็นผู้บริหารโรงเรียน  เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก  ครูไม่ครบชั้น  ผมก็ช่วยไปสอนปอหก ผมก็ให้เด็กเรียนอย่างอิสระครับ ตอนทำงาน ผมให้เดินอย่างอิสระไปสอบถามกันได้  แต่มีครูประจำชั้นเดินมาดุเด็กขณะที่ผมอยู่ในห้องบอกว่า "ทำไมไม่นั่งที่ให้เรียบร้อย เดินกันเพ่นพ่าน ไม่เกรงใจ ผอ.เลย"

 

     แม่บ้านผมเป็นครู  ก็มาเล่าให้ฟังบ่อยๆว่า ถูกเพื่อนครูอาวุโสเตือนมาว่าเด็กไม่มีระเบียบ  ทั้งๆที่แม่บ้านผมบอกว่าต้องการให้เด็กเขาเรียนอย่างสนุกสนาน

 

     เปลี่ยนเรื่องมาเป็นเรื่องของผู้บริหารโรงเรียนบ้างครับ

 

     เอาเรื่องเดียวพอครับ มีผู้บริหารโรงเรียนท่านหนึ่งมาเล่าให้ผมฟังว่า  วิธีบริหารโรงเรียนที่มักจะถ่ายทอดกันมาบางส่วนว่า "ต้องกดครูเอาไว้ให้อยู่ ให้เรียบร้อยสงบสยบยอม"

 

              ตัวอย่างแค่นี้คงพอนะครับ

 

       วิธีคิดแบบนี้  เป็นวิธีคิดของนักการศึกษาหลายๆคน หลายๆตำแหน่ง  ที่ถูกใจและทำให้ตัวเองมีความสุข

 

 

    ความสุขจากการที่ครูสามารถทำให้นักเรียน

 

      เรียบร้อยสงบสยบยอม

 

 

      และผู้บริหารสามารถทำให้ครู

 

      เรียบร้อยสงบสยบยอม

 

 

      เป็นความสุขบนความทุกข์ของการสร้างปัญญา

 

       ถึงเวลาต้องทบทวนครับ