เหงาใจ
ทำใจ..ไม่มีเธอ
คนใจเหงา เหงาใจ ให้หมองหม่น
น้ำฝนหล่น น้ำตาริน สิ้นความหวัง
ใจสลาย ใจละลาย ไร้กำลัง
ในภวังค์ เฝ้ากังวล หม่นในใจ
ใจดวงน้อย น้อยใจ ให้เศร้าสร้อย
ด้วยหลงคอย คอยหา พาหมองไหม้
สิ้นเรี่ยวแรง แสร้งฝืน ขืนข่มใจ
เธอจากไกล ไม่หวนมา ร้างรากัน
คนใจเหงา เหงาใจ ได้ยินเสียง
มีแต่เพียง เสียงหัวใจ ใกล้ใกล้ฉัน
ไม่มีเธอ ไม่มีใคร ให้ผูกพัน
แล้วจะหัน หาใคร ใจร้าวรอน
ใจดวงน้อย หงอยเหงา เฝ้าคอยอยู่
โปรดรับรู้ แม้อยู่ไกล ใจสุดถอน
จะห่วงหา อาลัย ใจขอวอน
แม้จากจร แต่ดวงใจ ไม่แรมรา





ชอบครู ป.1 แต่งได้ดี มีความต่อเนื่อง มีการเล่นคำที่เป็นเสน่ห์ของบทกลอน วันนี้ออกพรรษาเลยฝนความคิดมาฝาก
ยังไงก็ขัดเกลาให้ด้วยครับ
ออกพรรษา รอการมา ของแม่พ่อ
ไปสู้ต่อ หาเงิน เดินทางสู้
วันนี้ลูก แต่งตัวสวย ไว้อวดดู
วันที่ครู จัดงาน การแสดง
พ่อแม่เหนื่อย ลูกรับรู้ อยู่เต็มอก
แต่อยากยก ลูกคนอื่น มาแถลง
ลูกจะฝาก รูปงามงาม ยามแสดง
หวังสร้างแรง ให้แม่พ่อ ต่อสู้งาน
วันนี้โรงเรียนผมจัดกิจกรรมวันออกพรรษา เป็นกิจกรรม open house ให้ผู้ปกครองมาชมโรงเรียน
เด็กจะได้แสดงทุกชั้นทุกคนครับ
เป็นความรู้สึกเด็กที่พ่อแม่มาให้กำลังใจไม่ได้ครับ
เยี่ยมมากค่ะ ไม่ได้อ่านบทกลอนที่แสนไพเราะอ่อนหวานอย่างนี้มานานแล้ว
ขอบคุณครู ป.1 มากๆนะคะ
สวัสดีครับคุณครู ป 1.
แวะมาอ่านกานต์กวีคีตศิลป์
เสียงลม ห่มฟ้า และเกลียวคลื่น
เสียงสะอื้น ฮึกฮัก มาทักฉัน
เสียงกระซิบ ข้างใจ ไม่ลืมกัน
เสียงเหล่านั้น พลันยี้ เสียงพี่เอง
พี่ครู ป.1
สุขสันต์วันอาทิตย์ค่ะ
ฟังเพลงแล้วคิดถึงความสวยงามของชีวิตในอดีต
ปัจจุบ้นเศร้าหมอง....แหงนมองคนดีที่อยู่บนสวรรค์ค่ะ
สวัสดีครับ ครู ป.1
ผ่านมาตรงหม่องนี้มีเสียงทัก
เสียงสะอื้นฮั่กฮั่กผู้ใด๋หนอ
บอกเหงาใจเกินกล้ำน้ำตาคลอ
ก้ามกุ้งขอชะแง้เบิ่งแลดู
อ้อ...หมู่ข้อย...เป็นจั๊งใด๋...ไผเฮ็ดเจ้า
จึงน้ำตาคลอเบ้าให้หดหู่
ฟ้าวบอกมา ... เว้ามา ... ข้อยอยากฮู้
ไผแกล้งหมู่ข้อยหวา ..... ว่ามาที
ข้อยสิไปเบิ่งหน้าแลตาเพิ่น
สิไปเอิ้น...ถามไถ่จั๊งใด๋นี่
สิให้เพิ่นมารับโทษแต่โดยดี
ไม้เรียวตีก้นให้เข็ดไปเล้ยยยย !!......เอาบ่หมู่ข้อย..??
..........อิ อิ ........ไปเฮ็ดงานก่อนเด๊อ....หมู่ข้อย.......
ถ้าต้องทำใจเพื่อลาจาก
คงเหลือซากไร้สิ้นซึ่งชีวัน
เธอกับฉันคลาคลาดวาสนา
ถึงชาติหน้าฟ้าก็หม่นคนจากกัน...
แท้ที่จริง...
ผมก็ยังเชื่อว่า
โลกใบนี้
ไม่ทิ้งใครให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว..
เพียงแต่ว่า..
เราต้องเข้มแข็งพอที่จะรอ..
และก้าวเดินออกมาจากห้องหับแห่งความเหงา..ของเราเอง
....
พี่นงเยาว์คะ ช่วงที่ผ่านมากับช่วงต่อไปนี้คงหายไปอีกซักหน่อย ภาระงานยุ่งเหยิงพอประมาณค่ะ
อีกระยะ คาดว่าจะปกติค่ะ
ยังระลึกถึงพี่และน้องอิฐเสมอนะคะ
มีความสุขมากๆนะคะ Take care