ดังนั้นก่อนที่จะทำงาน หรือระหว่างการทำงานเราจึงต้องมีการขับเคียวทีมน้องๆให้เข้าใจคนถาม.. เห็นใจในทุกคำถาม.. วางใจในการทำหน้าที่ของเรา..

ในที่ทำงานของแม่ต้อยนั้น จะมีบุคลากรหลายๆประเภท มาร่วมกันทำงานเพื่อให้เป้าหมายขององค์กรบรรลุล่วงไปได้ด้วยดี

       การทำงานกับโรงพยาบาลทั้งประเทศนั้นไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ง่ายนัก ด้วยโรงพยาบาลแต่ละแห่งต่างก็มีเป้าหมาย ความรับผิดชอบที่แตกต่างกันออกไป มีกลุ่มประชากรที่ต้องรับผิดชอบแตกต่างกัน รวมทั้งมีลักษณะเฉพาะ หรือความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกันออกไปอีกด้วย

 

       ดังนั้นคนที่จะเข้าไปทำงาน หรือที่เรามักจะเรียกว่าไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับโรงพยาบาลนั้นจะต้องมีการเตรียมตัว มีความเข้าใจในตัวมาตรฐาน ตลอดจนมีความเข้าใจในลักษณะ และเป้าหมายของโรงพยาบาล ก่อนการเข้าเยี่ยมด้วย

 

       หลายๆครั้งหลายๆครา น้องๆที่เป็นผู้เยี่ยมโรงพยาบาล ก็ต้องอดทนกับความไม่เข้าใจของผู้ที่ทำงานในโรงพยาบาลบ้าง อันเป็นเรื่องธรรมดา เนื่องจากเห็นว่าการเข้าไปเยี่ยม เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดในการพัฒนาคุณภาพนั้นเป็นการเข้าไปจับผิด บ้าง หรือทำให้เกิดความเครียดบ้าง

 

       ที่ปรึกษาของ พรพ.จึงเป็นคนที่ต้องอดทน อดกลั้น และสู้งาน เพราะว่าการทำงานต้องเดินทางตลอดเวลา เดินทางจนจำไม่ได้ว่า วันนี้อยู่ที่ไหนก็มี

 

       มีน้องที่ปรึกษาที่เป็นผู้ชายคนหนึ่งมาเล่าให้แม่ต้อยฟังอย่างขำๆว่า

 

“ผมเดินทางตลอดเลยครับ จนลูกที่บ้าน..ชินชาเสียแล้ว..”

 

“ วันหนึ่ง ผม เข้าบ้านไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง..ลุกชายคนเล็กมารับที่หน้าบ้าน พร้อมกับ ถามเสียงเข้มว่า.. ขอโทษครับ วันนี้พ่อจะมานอนที่บ้าน..ใช่ไหม?”

 

“ ใช่ครับ ลูก..ผมตอบทันที”

 

“ ไม่ทราบว่า พ่อได้จองที่พักหรือยังครับ? แป่วว..( เป็นงั้นไป อันนี้น่ากลัวนะคะ อิอิ..ไม่รู้ว่าลูกหรือแม่กันแน่..)

ส่วนน้องผู้หญิงที่หน้าตาไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก หรือเริ่มมาทำงานใหม่ๆ ก็ต้องมีการลองของเป็นเรื่องธรรมดา

 

“ คำว่า บริบท หรือตัวตนนะ... มันคืออะไร .ช่วย อธิบายหน่อย  ไม่ค่อยชอบเลยคำนี้” ( ไม่ชอบ ก็ลองฟังดูก่อน..ใจเย็นๆ.. ไม่เสียหายที่จะได้รู้เพิ่มอีกนิดหนึ่ง.. แฮ่ะ ๆๆ )

 

“คุณภาพทำยาก..ไม่ทำแล้วจะเกิดอะไรละ?” ( ไม่ทำ ก็ไม่มีอะไรนะสิคะ.. ไม่มีอะไรจริงๆไง )

 

“ จบอะไรมา..จบปีไหน.? .”  ( หน้าไม่แก่ตามอายุ อิอิ )

 

ดังนั้นก่อนที่จะทำงาน หรือระหว่างการทำงานเราจึงต้องมีการขับเคียวทีมน้องๆให้เข้าใจคนถาม.. เห็นใจในทุกคำถาม.. วางใจในการทำหน้าที่ของเรา..

 

วันนี้แม่ต้อย จะขอเล่าถึงชีวิตการทำงานชองที่ปรึกษาคนหนึ่ง ที่จริงเธอเป็นทั้งที่ปรึกษา ( Consultant ) และผู้ประเมิน ( surveyor )โรงพยาบาล เธอคือ น้อง เรวดี ศิรินคร หรือ อาจารย์ แหวว ของคนที่รู้จักเธอ แหววทำงานกับแม่ต้อยมายาวนานมากๆ ผ่านประสบการณ์ต่างๆมากมาย ความในใจ หรือความคิดต่อการทำงานของเธอคงจะมีประโยชน์แน่ๆ

 อาจารย์ แหวว สดใสสมชื่อ

 

“ ตอนที่เริ่มเข้า ไปเยี่ยมโรงพยาบาลใหม่ๆ เครียดมากๆเลยคะ... เพราะว่าเราตั้งใจมาก เห็นแต่จุดที่โรงพยาบาลมีปัญหา.. “

 

“ การที่เรามุ่งอยากให้ โรงพยาบาลยอมรับในจุดต่าง ๆเหล่านั้น...เราก็เลยเครียดมากๆๆ บางครั้งปวดหัว..อีกอย่างเมื่อเยี่ยมแต่ละครั้ง เราต้องมาประชุมกันจนถึง สี่ ห้าทุ่มด้วย.. เราเลยป่วยเอง”

 

“ ตอนหลัง..ปรับแนวทางใหม่.. จะดูพื้นฐานของแต่ละโรงพยาบาล..พยายามเข้ใจบริบทของโรงพยาบาลมากขึ้น.. ( นี่ไง มาแล้ว บริบท )

 

“ เข้าใจ ข้อจำกัดของโรงพยาบาล.. มองหาข้อที่ดี หรือความดีของเขาก่อน .. แล้วค่อยๆต่อยอดให้เขาเห็นว่า สิ่งดีดี ที่เขาทำนั้นอะไรคือ เป้าหมาย( purpose )ในการทำ..”

 

“ และจะทำอย่างไร ที่จะเพิ่มความปลอดภัยให้มากขึ้น ( safety goal )”

 

“ วิธีการแบบนี้ ทำให้เราเข้าใจ และเห็นชัดถึงความต้องการของโรงพยาบาลมากขึ้นคะ..” บางครั้ง เราก็จะตามรอย ( tracer ) ในเรื่องนั้นๆดูว่า  หากจะถึงเป้าหมาย น่าจะมีอะไรที่ต้องทำเพิ่มเติม

อีกบ้าง เป็นการแลกเปลี่ยนกัน”

 

“ โรงพยาบาล ก็จะบอกเหตุผล ว่าทำไม เขาทำแบบนี้  เขาต้องการให้เกิดอะไร”

 

“ ตอนหลังนี่ เวลาเข้าเยี่ยมโรงพยาบาลแหววจะมีความสุขคะ.. โรงพยาบาลเองก็มีความสุขด้วยกัน..”

 

แม่ต้อยคิดว่าน้องแหวว ต้องมีความสุขแน่ๆ เพราะว่าสังเกตจากประกายตาที่ระยิบระยับ ใบหน้ายิ้ม เมื่อแม่ต้อยมานั่งคุยด้วย

 

วันที่แม่ต้อยนั่งคุยกับน้อง แหววนั้น เธอเพิ่งกลับจากการปฏิบัติธรรมที่จังหวัดเชียงราย เธอเชื่อว่าการปฏิบัติธรรมทำให้มีสติสมาธิมั่นคงในการทำงาน มีความเข้าใจคนอื่นมากขึ้น  มีความรักคนอื่น เมตตาคนอื่นมากขึ้น

 

สายตาของแม่ต้อยเหลือบใบเห็นโปสการ์ดแผ่นหนึ่ง ที่แหววติดไว้ที่หน้าโต๊ะทำงาน แม่ต้อยถือวิสาสะ หยิบมาอ่าน แหวว หัวเราะชอบใจ บอกว่า

 

 “ อ้าว..ก็ แม่ต้อยไม่ให้ โรงพยาบาล ให้ของที่ระลึกหรือชองฝากไงคะ วันนั้น  แหววไปเยี่ยมโรงพยาบาลที่พิษณุโลก  เขาเลยมอบให้แทนคำขอบคุณคะ”

 

โปสการ์ดแผ่นนี้ไม่ใช่ แทนคำขอบคุณอย่างเดียว แต่ถ่ายทอดความรู้สึกที่มีต่ออาจารย์ แหวว ของเขาด้วยนะคะ

 

คำพุดของแหวว ที่เล่าความสุขจากการทำงาน ทำให้แม่ต้อยอดนึกถึงตอนหนึ่งของหนังสือเต๋า มรรควิถีที่ไร้เส้นทาง กล่าวว่า

 

“ ถ้าท่านมีความสุข.. ท่านจะช่วยให้คนอื่นมีความสุขได้... เพราะท่านเข้าใจว่า    ถ้าคนอื่นมีความสุข ท่านก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้น

ความสุขดำรงอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรแห่งความสุขเท่านั้น.. มันไม่สามารถอยู่ตามลำพัง..”

    ที่พรพ.ยังมีทีมงานน้องๆที่ทำหน้าที่เป็นผู้สร้างความสุข ให้กับโรงพยาบาลอีกมากมายหลายคนคะ

 คนนี้ อาจารย์ อาภากรคะ  ไปเหนือล่องใต้กับแม่ต้อยเป็นประจำในช่วงบุกเบิก

 อาจารย์ ผุสดีคะ เป็นที่ปรึกษา เป็นดีเจ เป็นพิธีกร  สุดแล้วแต่จะให้ทำคะ

สวัสดีคะ