วันนี้ตื่นขึ้นมาด้วยความงง..ว่าอยู่ที่ไหน ได้สติว่าอยู่ที่บ้านเพราะลูกหมานี่เอง เพื่อนบ้านผู้แสนดีตามไปทานข้าว ทำอาหารที่ถูกใจไว้รอ  เห็นว่าเดินทางบ่อยกลัวจะทานอะไรไม่ได้  ทานข้าวแล้วได้ทบทวนตัวเองว่าต้องทำอะไรบ้างเพื่อตัวของตัวเองบ้างหนอ  ก่อนออกไปนอกบ้านได้สรุปรายงานเพื่อส่งระพีเสวนา ทำไม่เสร็จค้างคาไว้ก่อน แล้วจึงออกไปทำธุระ พบความวุ่นวายรถติดกันเป็นกิโล ๆ นึกเสียว่ากำลังขับรถอยู่ในกทม.คนในกทม.เขาติดทุกวันยังไม่บ่นเลย

        กลับเข้ามาตอนบ่าย เพื่อนโทรมาบอกว่าต้องไปงานเลี้ยงและขาดไม่ได้ด้วย  ไปงานเลี้ยงกลับมาสี่ทุ่มกว่า ๆ มาจัดการรายงานเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือบันทึกใหม่สำหรับวันนี้ ...เป็นการบ้านที่ลืมไม่ได้

       สวนป่ามหาชีวาลัยอิสานเป็นแหล่งเรียนรู้ของคนทุกเพศทุกวัยไปจนถึงผู้เชี่ยวชาญระดับสูงด้านต่าง ๆ มากมาย เด็กนักเรียนโรงเรียนวิทยสัมพันธ์ได้มีโอกาสเดินทางไปที่นี่ ๒ ครั้ง ๒ กลุ่มแล้ว  แต่ละครั้งได้พบกับผู้ใหญ่ใจดีมีเมตตาที่มีแต่"ให้"

     ครั้งนี้ก่อนจากกันทุกท่านได้ให้ข้อคิดด้วยความห่วงใยต่ออนาคตของเด็ก ๆ ป้าจุ๋ม  อบรมให้เด็กว่าต้องมีความขยัน อดทน มีเป้าหมายในชีวิต "ในชีวิตนี้ไม่มีสิ่งใดที่จะได้มาอย่างง่าย"  คุณตฤณ กล่าวย้ำให้นักเรียนเป็นคนมีความมั่นใจในการกระทำความดี ไม่มีใครมาทำให้ได้นอกจากตัวเราเอง ดีทั้งต่อหน้าและลับหลัง คุณครูปู ให้นักเรียนรักษาความดี ให้มีความอดทน เห็นความสำคัญของการศึกษาเล่าเรียนจะทำให้ชีวิตก้าวหน้า  คุณปิ๋ว อบรมว่าให้นักเรียนเห็นคุณค่าของตนเอง เชื่อฟังคำสั่งสอนและการตักเตือนของผู้ใหญ่ เมื่อถูกตำหนิต้องพิจารณาตัวเอง ให้ปรับปรุงสิ่งนั้นทันที

       เป็นที่ภาคภูมิใจว่าเด็ก ๆ มีคุณครูผู้ให้ความรัก ความเมตตา และความปรารถนาดีอยู่ทั่วไป พระคุณครั้งนี้หรือครั้งไหนพวกเรา.."จะไม่ลืมคุณ" แทนคำขอบคุณจากครูคิม.."จะตั้งใจสั่งสอนอบรมให้เด็กให้เป็นคนดีของสังคม"