๒๒.๓๐ น. ระหว่างที่ผมขับรถออกจากโรงพยาบาลราษฎร์ยินดีเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้านหาดใหญ่ใน มองเห็นถนนมีร่องรอยความเปียกแฉะด้วยน้ำฝน บางแห่งมีน้ำท่วมขังเล็กน้อย เวลาอย่างนี้ ยังมีรถแล่นผ่านไปมา แต่ไม่คับคั่งเหมือนช่วงเวลา ๑๕.๐๐-๑๖.๐๐ น. ช่วงที่ผมขับรถไปรับใครบางคนที่โรงพยาบาลฯเช่นกัน

   ภาพกล่อง "นายอยากรู้" ที่ติดอยู่ห้องแสกนนิ้วมือลงเวลาปฏิบัติหน้าที่ใต้โรงพยาบาลช่วงส่งใครบางคนไปทำหน้าที่ตะกี้นี้ ติดตาผมเหลือเกิน อะไรกัน "นายอยากรู้" ขับรถกลับบ้านก็คิดวิเคราะห์เรื่อยเปื่อยสำหรับคนที่ชอบคิดฟุ้งซ่านไปวันหนึ่งคืนหนึ่ง

  หากคำว่า "นายอยากรู้" มาจาก ๑) นาย ใช้นำหน้าคนๆหนึ่งที่เป็นผู้ชาย ๒) อยากรู้ เป็นชื่อคน ก็ทำให้คิดว่า นายอยากรู้คือชื่อกล่องรับข้อความนี่เอง เราเรียกกล่องรับข้อความนี้ว่า "นายอยากรู้" เหมือนกับ "นายตาวิเศษ" "นายจอบเหี้ยน" "นายตาโต"

  แต่ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น "นายอยากรู้" น่าจะมาจาก ๑) นาย ซึ่งหมายถึง เจ้านาย ๒) อยากรู้ เป็นคำกิริยาที่แสดงให้ทราบว่า เจ้านายอยากรู้ (อะไรบางอย่าง)

  นัยทางภาษาใต้ คำว่า "นาย" มีอะไรให้คิดหลายเรื่อง อย่างคืนที่ผ่านมา ผมเปิด VCD เรื่อง "มหา'ลัย เหมืองแร่" ที่เพิ่งยืมมาจากน้า มีคำว่า "นาย" ที่ผู้รับจ้างเรียกนายจ้าง ซึ่งมีนัยสำคัญให้เห็นถึงวิถีอะไรบางอย่างอยู่ด้วย

  ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน (ประมาณปี ๒๕๓๕-๒๕๓๘) ช่วงนี้ผมไปใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดนครศรีธรรมราช ได้รู้จักกับเพื่อนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ซึ่งเดินทางมาจากจังหวัดสงขลา มาใช้ชีวิตในป่าเปลี่ยวของคนเมืองด้วยกัน มีคำหนึ่งซึ่งทำให้ผมแปลกใจมากคือคำว่า "นาย" ที่ใช้แทนตำรวจในภาษาบ้านผม ซึ่งผมจะได้ยินบ่อยมากคือ "ระวังนายจับ" ด้วยเป็นเพื่อนกัน การโต้แย้งหยอกกันเป็นเรื่องธรรมดา ผมจึงมักพูดคำว่า ตำรวจ ไม่ใช่ นาย / ตำรวจไม่ใช่เจ้านายของผมนี่ / นายคือนาย ตำรวจคือตำรวจ

  "นายอยากรู้" จากหน้ากล่องรับชิ้นส่วนน่าจะใช้ได้ทั้ง ๒ นัย คือ กล่องนี้คือกล่องนายอยากรู้ มีอะไรที่อยากให้กล่องนายอยากรู้เก็บไว้ ขอให้เขียนใส่ลงไปได้โดยไม่ต้องสอดซองเปล่าติดแสตมป์ อีกนัยหนึ่งคือ เจ้านาย ซึ่งก็คือ กลุ่มบุคคลที่ทำหน้าที่บริหารสถานประกอบการ ในที่นี้คือ โรงพยาบาล

  อะไรล่ะที่ผมอยากให้บุคคลผู้ทำหน้าที่บริหารอยากรู้ ย้อนนึกถึงคำของครูบาอาจารย์ที่สอนไว้ "ช่วยเป็นหูเป็นตาให้หน่อย" งั้นก็มีอยู่จำนวนหนึ่งคือ "ขวัญและกำลังใจของบุคลากรคือความก้าวหน้าของสถานประกอบการ" ...... "นายลั่นวาจาอันใดไว้ ขออย่าได้คืนคำ".... "จงรักษาบุคลากรผู้มุ่งความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานบนความเชี่ยวชาญด้วยฝีมือ แรงกาย แรงใจและศรัทธาต่อวิชาชีพให้เท่ากับชีวิตของตนแม้ต้องสูญเสียทรัพย์ไปเป็นจำนวนมาก" "จงร่วมลงมือปฏิบัติกับผู้ทำงานจริง อย่าเพียงแต่สั่งการ เพราะการบริหารไม่น่าจะใช่อำนาจเผด็จการ"

  นั่นคือความคิดที่เก็บได้ในคืนนี้จากกล่อง "นายอยากรู้" แต่นายจะไม่รู้ หากนายรอให้ความรู้เดินไปหานาย อีกอย่างหนึ่ง หากความรู้ที่ได้มา เป็นเพียงความรู้ ไม่แตกต่างจากหมอกควันเมื่อแสงตะวันแดงโร่ ก็สลายหายไปตามกาลเวลา จงทำความรู้ที่ได้มานั้น ให้เหมือนศิลาอาสน์ของท้าวสักกเทวราช (บันทึกเตือนตัวผมเอง)