ผู้เขียนได้เข้ามาเขียนบันทึกที่ gotoknow ก็สองปีกว่าแล้ว  ได้รับประสบการณ์ดีๆที่น่าประทับใจมากมาย   ได้รู้จักเพื่อนๆจากทั่วประเทศเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้โดยแท้จริง

         แต่เมื่อประมาณต้นปีนี้ผู้เขียนได้รับเมลผ่านระบบของ g2k เข้ามา    ซึ่งก็คล้ายๆกับที่เคยได้รับมากว่า 2 ปีคือเป็นผู้เข้ามาอ่านบันทึกของผู้เขียนแล้วเมลมาชื่นชม   ผู้เขียนก็ได้ตอบกลับไปตามมรรยาทตามเคย  แต่สำหรับรายนี้ยังคงเมลกลับมาถามเรื่องปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง    ด้วยความเป็นครูก็อดที่จะเมลกลับไปอธิบายพร้อมยกตัวอย่าง   พอเริ่มมีเมลคำถามที่ก้าวล้ำเรื่องส่วนตัวมากไปก็เลยตอบไปว่า          

"ปกติจะตอบแต่เมลวิชาการส่วนเรื่องส่วนตัวจะไม่ขอตอบ"  ซึ่งก็ได้รับการเมลมาต่อว่า

" เสียแรงที่ผมอุตส่าห์ชื่นชม................"

          ผู้เขียนจึงเมลกลับไปว่า..."ขอโทษด้วยที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี  แต่ปกติจะเป็นคนพูดตรงๆไม่ชอบเสแสร้ง แล้วก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างด้วย  จะมีลิมิตในการตอบโดยไม่ตอบเมลเรื่องส่วนตัว"  ซึ่งก็คิดว่า...เรื่องคงจะจบแค่นี้  แต่...ปรากฏว่าผู้เขียนกลับได้รับเมลมาอีกดังนี้....

"อ.ลูกหว้า   อาจารย์เป็นคนโชคดี  ความจริงผมเองก็ไม่ใช่คนดีนักหรอก  แต่พอได้เมลคุยกับอาจารย์ก็เห็นเป็นคน รับแขกดี  จะบอกให้เอาบุญนะ..........

         ผมเห็นอาจารย์เขียนบันทึกเดินทางตลอดเวลา  ปกติพวกผู้ชายเวลาเดินทางไปจังหวัดไหนก็มักจะนัดเจอกับผู้หญิงจังหวัดนั้นแล้ว....กัน   ซึ่งผมก็ทำสำเร็จมาหลายรายแล้ว   สำหรับอาจารย์ก็อายุขนาดนี้แล้วก็คงจะเข้าข่าย  คงจะมีความต้องการเช่นเดียวกับผม    แต่อาจารย์ทำให้ผมเสียอารมณ์ไปแล้วหล่ะ............................................................."

        ผู้เขียนตัดตอนมาเพียงบางส่วน  แต่เมลล่าสุดทำให้รู้สึกช็อคเป็นไมเกรน....ทำเอาหยุดเขียนบันทึกไปเลยเพราะไม่รู้ว่าการเขียนบันทึกเพื่อการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของเรา    ตรงไหนที่ทำให้มีผู้อ่านแบบนี้มาเข้าใจเราผิดได้ขนาดนี้  จึงต้องกลับไปดูงานเก่าๆของเรา และเข้าไปลบบางข้อความออกด้วย

        ความรู้สึกแรกก็...โกรธผู้ชายคนนั้นเหลือเกิน  เสียใจที่เขาดูถูกความเป็นครูของเรา  ดูถูกน้ำใจที่เรามีให้ในสังคมแห่งการเรียนรู้   ดูถูกความเป็นลูกผู้หญิงอย่างไม่น่าให้อภัย

แต่มาวันนี้....ความรู้สึกนั้นก็หายไปหมดแล้ว เพราะแค่เพียงคนๆเดียวจะมาทำลายความตั้งใจของเราในการถ่ายทอดประสบการณ์ด้านต่างๆใน gotoknow ได้อย่างไรกัน

       สำหรับเมื่อวานซึ่งเป็นวันพระ...ก็ได้รับการเตือนสติจากน้องชายคนหนึ่งที่บอกว่า...

       พี่.....ปล่อยวาง เถอะครับ คำง่ายๆที่ได้ผลทุกครั้ง  เราแบกไว้มันก็หนักนะ  แล้วก็ยิ้มได้กลับมาเขียนบันทึกเหมือนเดิม

        สุดท้ายคนนั้นก็ได้เมลเข้ามาขอโทษ  ซึ่งผู้เขียนก็ไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว  ถ้าคุณเข้ามาอ่าน ก็ให้อภัยในสิ่งที่คุณเขียน  แต่...คงไม่สามารถคุยอะไรกับคุณได้อีก    ก็ขอฝากไว้สำหรับท่านอื่นด้วยค่ะเพราะบางครั้งความมีน้ำใจของเรากลับอาจนำสิ่งร้ายๆมาสู่เราก็เป็นได้   แต่...สำหรับใน gotoknow ยังมีสิ่งดีๆอีกมากมายผู้เขียนยังเชื่ออย่างนั้นจริงๆค่ะ