ครูอ้อยได้รับ Tag คิดถึง....จากท่านอัยการ..นาย บัณฑูร - ทองตัน ...
P

โดยท่านได้เขียนบันทึกเรื่อง..Tag คิดถึง และมีข้อความบรรยายถึงครูอ้อยว่า....แปลกใจครูคนนี้ที่ขยันเขียนบล๊อก เขียนทุกวันไม่หยุดแล้วก็มีหลายบล๊อก ผมอ่านเรื่อง ก้าวที่หนึ่งมั่นคง ก้าวต่อไม่มั่นใจ แล้วชอบมาก ทำให้ต้องกลับมามองตัวเองแต่ละก้าวย่างที่ดำเนินไป รู้สึกดีครับ และครูอ้อยจะมีบันทึกเยอะมากที่ ครูสิริพรกับบันทึก  น่าติดตามครับ.....

ขอบคุณท่านมากๆ  ....ครูอ้อยก็ประทับใจท่านเหมือนกัน...จากบล็อก..อัยการชาวเกาะ บันทึกเรื่อง...จัน ดารา

เรื่องของความคิดถึง  ครูอ้อยมีให้ทุกๆคนน่ะค่ะที่เป็น...มิตรรัก GotoKnow ...

แต่ระยะหลังนี้  เพราะครูอ้อยมั้ง...ที่ไม่ได้ตามเจ๊าะแจ๊ะ..

เธอดัง..ก็เลยแยกวง...ไป...ไม่ว่ากัน  

ความคิดถึง  ก็ยังรุมเร้า  เฝ้าแต่คิดถึง  ระยะแรกที่ครูอ้อยเข้ามาใน GotoKnow  ก็หนุ่มครูภาษาอังกฤษ..คือ...น้องแอ๊ด.....
P

 ..ขจิต ฝอยทอง..เจ้าของบล็อก..khajit's blog ....และฉายา  เจ้าหนุ่มเชียร์บล็อก  และเจ้าหนุ่มเชียร์เบอร์...

ครูอ้อยคิดถึง   ห่วงใย  รักใคร่  สม่ำเสมอ  ตั้งแต่บันทึกแรกที่เธอเข้ามาต้อนรับ ทักทายครูอ้อย  ให้ความรักความอบอุ่น  แนะนำ  ส่งเสริม  เสมอมา..ไม่เปลี่ยนแปลง..

ไม่เคยคิดจะแยกวงไปตั้งวงใหม่..เพราะเธอคือเธอ..ที่เสมอต้นเสมอปลาย..

บันทึกที่ครูอ้อยชอบและประทับใจมีมากเลย..โครงงานภาษาอังกฤษ ( Project work in English ) ...และ...งานวิจัยเกี่ยวกับการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ .ใน...khajit's blog ..

ด้วยความรู้ ความเชี่ยวชาญจากการปฏิบัติจริง  รู้แจ้ง..ครูอ้อยชอบวิธีการเขียนของเธอ...ที่ทำให้สมองอย่างครูอ้อยเข้าใจได้โดยง่าย...หมายความว่า..เธอย่อยความรู้  เตรียมพร้อมที่จะป้อนให้กับทุกคนที่ใฝ่รู้ใฝ่เรียน....

สำหรับความคิดถึงนั้น...ครูอ้อยก็คิดถึง และปรารถนาดีกับเธอเสมอ  ยิ่งรู้ว่าเธอจะไปศึกษา ณ ต่างประเทศ  ก็ดีใจ  ยินดีกับความก้าวหน้าที่เธอจะได้รับ...ครูอ้อยก็ขออวยพรให้เธอ...ไปสู่ฝัน..อย่างสวยงาม 

ส่วนท่านต่อไป....
P

ศ.นพ.สมบูรณ์ เทียนทอง...

คณะแพทยศาสตร์  มหาวิทยาลัยขอนแก่น..

รางวัลสุดคะนึงเดือนมกราคม  2550..

blogger ใหม่ๆคงจะไม่รู้จัก...

ท่านเป็นบุคคลที่ทำให้ครูอ้อยไม่กลัวหมอ  ไม่รู้สึกว่า...หมอนั้นห่างไกลจากคนไข้....

คิดถึงความอารีอารอบ  อ้อนน้อมถ่อมตนของท่าน....ที่ไม่เคยคิดว่า...กำลังคุยกับครู ป.4 อย่างครูอ้อย..ท่านใฝ่รู้ใฝ่เรียน..สม่ำเสมอด้วยไมตรีจิต 

ครูอ้อยคิดถึงท่าน..อยากเห็นอยากอ่านบันทึกของท่านอีก...บันทึกของท่านที่ครูอ้อยชอบและประทับใจคือ....บล็อก...เรื่องเล่า (เบาๆ) เรื่อง.. 5 ส ชีวิตและงาน (ตอนที่ 1 : ของเก่าต้องตัดใจ..และเรื่อง....น้องหมานักวิ่งมาราธอน...จะรับเหรียญจากใคร? ทิ้ง) ..

บันทึกของท่าน  อ่านง่าย  สบายๆ  และเป็นเรื่องรอบๆตัวเรา..ง่ายต่อการแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม...มีความเป็นกันเอง..ท่านผู้อ่านที่รู้จักต้องคิดเหมือนครูอ้อย...แน่เลย 

ครูอ้อยคิดถึงท่าน...รู้ว่า..เหตุใดท่านจึงวางการเขียนบันทึกไป....แต่ครูอ้อยก็รู้ว่า..ท่านยังคิดถึงพวกเราอยู่..เพราะครูอ้อยคิดถึงท่านไง...

ท่านที่สามคือ..พี่ชายของครูอ้อย..ตื่นขึ้นมา  เขียนบันทึก  จะต้องพบท่าน..ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์  

P

เป็นชาวบ้านธรรมด๊าธรรมดา

ถิ่นที่มายี้แหลกแจกกระหน่ำ

เมืองที่กันดารดิ้นกินน้ำตำ

บุรีรัมย์ทำงามหน้ามาทุกงาน

   อยู่กลางดิน กินกลางดอน นอนฝันเฟื่อง

ยุ่งกับเรื่องปลูกป่าภักษาหาร

เลี้ยงเป็ดไก่ปูปลามาช้านาน

ตั้งเตาถ่านหน้าดำหากำไร

ครูอ้อยคิดถึงและห่วงใยท่านมาก  จนต้องเขียนบันทึกถึงท่าน...คุณคือญาติ....ของผม ...

บันทึกของท่าน  น่าอ่านไปหมดทุกบันทึก...ในบล็อก..KM ในมหาชีวาลัยอีสาน ....ชอบบันทึก...ความจำชำรุด ...ฮาเล็กๆที่ราชดำเนิน ...ท่านจะมีมุก  ทีเด็ดของท่านคือ..ความสุขที่มอบให้ทุกคน  ท่านจะคิดถึง  เห็นคุณค่าของพวกเราทุกคน..

ใครๆก็เรียกท่านว่า...พ่อ   แต่ครูอ้อยจะเรียกท่านว่า...พี่

สำหรับ blogger หญิง ..ใหม่ที่คิดถึงก็มี  น้องเนปาลี  น้องอุบล  น้องราณี  น้องลูกหว้า  ....

ให้ท่านอื่น tag คิดถึงบ้างนะคะ..