ผมเกือบทำให้ “วันดี ๆ” ของชีวิตหล่นหายไปจากชีวิตเสียแล้ว เพียงเพราะภารกิจส่วนตัวและราชการบีบเร่งให้สัญจรอย่างเร่งรีบ จนเกือบไม่ได้ไปเยือนมิ่งมิตร “ชาวบล็อก” ที่บ้าน “พ่อครูบา” เสียแล้ว
ผมออกเดินทางอย่างเด็ดเดี่ยวโดยปล่อยวางภาระราชการไว้เบื้องหลัง มุ่งตรงออกจากมหาสารคามไปสู่สวนป่าของพ่อครูบาพร้อมรถยนต์คู่ชีวิต ไปทั้ง ๆ ที่ยังไม่ทราบแน่ชัดเลยว่า ใครและใครหอบความรักมาแบ่งปันความรักกันที่นั่นบ้าง ? กระนั้นก็ยังโชคดีบ้างที่ยังพอทราบข้อมูลคร่าว ๆ จาก อ.แป๋ว (paew) ที่กรุณาให้ข้อมูลสังเขปผ่านโทรศัพท์ที่อาภัพคลื่น..
ผมออกเดินทางจากมหาสารคามตอน 4 โมงเช้าและไปถึงที่นั่นราว ๆ เกือบเที่ยง....
ท่านอาจารย์อุทัย...เป็นคนแรกที่สัญจรออกมาต้อนรับและพาผมเดินลัดอ้อมไปชานครัวทักทายปราศรัยกับหลายท่านรวมถึงพ่อบ้านคนเก่งอย่างพี่สมนึก (สะ-มะ-นึ-กะ) ที่โชว์ฝีมือเป็นที่ประจักษ์อยู่ในครัวอย่างโดดเด่น จากนั้นก็เข้าสู่ตัวเรือนใหญ่ที่มีกลิ่นอายความอบอุ่นห่มคลุมอยู่อย่างละมุนละไม
ในห้องกว้าง มี อ.วันพิชิต (ย่ามแดง) และ อ.สิริ (ครูเสือ) นั่งประจำการอยู่ก่อนแล้ว และเราก็ทักทายความเป็นลูกอีสานด้วยกันอย่างสนิทแน่น ไม่นานนัก พี่แป๊ด รัตติยา ก็เข้ามาสมทบ โดยคุณย่ามแดงร้องทักพี่แป๊ดให้ทายว่า “ผมเป็นใคร..จำได้มั๊ย..จำได้มีรางวัลให้กอด..?” และชั่วครู่พี่อึ่งอ๊อบ (Miss somporn poungpratoom) ก็มาถึงอีกคนและยังมีการร้องแซวในทำเดียวกันคือ “ทายสิใครมา ทายถูกมีรางวัลให้กอด..?” ....ผมเป็นงง เป็นปลื้มและประหม่าอยู่อย่างลึกเร้น รวมถึงการมาเยือนของ “เจ้หนิง” ในเวลาอันไล่เลี่ยกัน
ต่อจากนั้นเราและเราก็พูดคุยกันหลายเรื่องและล้วนเป็นเรื่องที่ดูเหมือนจะเข้มข้น เครียด...อยู่ไม่น้อย เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำงาน โลกและชีวิตของสังคม
ถัดจากนั้นชั่วครูใหญ่ อ.แป๋ว (paew) อ.ขจิต ครูอ้อย สิริพร อ.เมตตา รวมถึง พ่อครูบาก็กลับจากการไปเที่ยวท่องชมสวนป่าฯ สมทบด้วยเสียงแห่งความรักและมิตรภาพอันคึกครื้น
หลังมื้อเที่ยงอันอิ่มอร่อย ผู้มาเยือนหลายท่านทยอยเก็บสัมภาระข้าวของเพื่อเตรียมสัญจรกลับบ้าน และไม่ลืมวาระสำคัญแห่งชีวิตคือการ “รดน้ำดำหัว – ขอพร” จากพ่อครูบาและคู่ชีวิตของพ่อครูบาที่เรารักและเคารพประดุจญาติผู้ใหญ่ จากนั้นรับของฝากของต้อนจากเจ้าบ้านผู้แสนดีและเปี่ยมความเมตตาอย่างถ้วนหน้า...โอบกอดกันและกัน โบกไม้โบกมือ ส่งคำพรให้กันและกันสู่การเดินทางโดยสวัสดิภาพ
ผมเป็นกลุ่มเกือบสุดท้ายที่เคลื่อนตัวออกจากบ้านครูบาโดยมี อ.แป๋ว นั่งมาเป็นเพื่อน...
ภาพและบรรยากาศของมิตรภาพและความรักแจ่มชัดและมีชีวิตอย่างน่าประทับใจ กู่ก้อง เกิดขึ้นและดำเนินไปในความรู้สึกนึกนึกคิดของผมอย่างไม่รู้จบ ...
ผมรักบรรยากาศและทุกอย่างที่เกิดขึ้น ณ ที่นั่น ตื้นตันในมิตรภาพและความรักอย่างสุดซึ้งจนไม่อาจเอ่ยคำใดได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
ผมรักบรรยากาศและทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นั่น...อย่างที่สุด
ที่นั่น... ที่ซึ่งมีพ่อครูบา...เป็นศูนย์รวมจิตใจของใครอีกหลายคน
ดีจังคะ ได้เห็นบรรยากาศ วันงานวันสุดท้ายที่
บ้านพ่อครูบา....เสียดาย ไม่ได้อยู่ร่วมด้วยคะ
ไปวันแรก และวันที่สองก็พาทีมมาเด็กรักป่า
ยังคิดอยู่ว่า คุณแผ่นดิน น่าจะมาร่วมด้วย
สวัสดีครับคุณ แผ่นดิน
มาติดตามอ่านบันทึกที่มีชีวิตของท่านครับ
เพิ่งทราบจากคุณแผ่นดินนี่แหละว่ามี รดน้ำขอพร พ่อครูบาด้วย ดีจังครับ
สวัสดีครับ..
ผมเสียดายมาก..และมากจริง ๆที่ไม่ได้เจอกันที่นั่น..ชีวิตและการงานมากล้นจริง ๆ ..สัญจรไปตามที่ต่าง ๆ อย่างไม่ว่างเว้น...ได้รับทราบเรื่องราวของคุณดอกแก้วที่นั่น รวมถึงการไปเยือนเด็กรักป่าของชาวบล็อก...พลอยเป็นสุขและปลื้มอย่างบอกไม่ถูก
ขอบคุณมากครับ...
มีช็อตเด็ดๆ ภาพบรรยากาศที่คุณแผ่นดินพบทักทายชาวบล็อกด้วย...อิอิอิ...แต่คงมาลงใน G2K ไม่ได้...อิอิอิ....พูดเล่นค่ะ
เวื่อวานนี้ขอบคุณมากๆ ค่ะ ...สำหรับการขับรถที่ปลอดภัย และขอโทษด้วยค่ะ ที่วูบหลับ 3 รอบ กว่าจะถึงมหาสารคาม ... ขอบคุณมากๆ ค่ะ
ขอโทษค่ะ พี่พิมพ์ผิด กรุณาลบข้อคิดเห็นอันบนด้วยนะค่ะ...ขอบคุณค่ะ
สถานที่เดียวกัน บรรยากาศเดียวกัน...
ถ่ายทอดจากมุมมองของหลาย ๆ ท่าน...
อ่านแล้วก็ได้อรรถรสต่างกันครับ...
แต่สิ่งที่ได้เหมือนกันคือความสุขใจที่ได้อ่านครับ...
ขอบคุณครับ...
เห็นบรรยากาศแล้ว น่าประทับใจค่ะ สมัยไม่นานมานี้ ก็เคยไปรดน้ำขอพรผู้ใหญ่ที่นับถือแบบนี้บ่อยๆ วัฒนธรรมไทยแท้ ควรรักษาไว้ค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>เสียดายที่เช่นกันที่ไม่ได้พบอาจารย์ที่นั่น…ผมนำข้อมูลเรืออีโปงที่กรุณาให้ข้อมูลแก่ผมไปเผยแพร่แก่นิสิต ซึ่งได้ประโยชน์มาก …</p><p>ช่วงนี้การงานยังคงมีอย่างไม่ว่างเว้น ทั้งในสำนักงานและออกสู่พื้นที่…เหนื่อยบ้างเหมือนกัน แต่ก็มีความสุขดีครับ…ได้กำลังใจที่ดีจากคนรอบข้าง รวมถึงชาวบล็อกอย่างสม่ำเสมอ</p><p>ขอบพระคุณคำแนะนำชวนเตือนใจให้คิดมาก ๆ นะครับ ผมจะจดจำและเพียรพยายาให้ดีที่สุด</p><p>ขอบพระคุณครับ….</p><li> กรุณาเก็บรักษาความสัมพันธ์ดีดีเช่นนี้ไว้ในหัวใจนะครับ </li><li> กรุณาเก็บความรู้สึกดีดีเช่นนี้ไว้ในสำนึกนะครับ </li><li> และจงปลดปล่อยเป็นพลังสร้างสรรค์ออกมาในโกทูโน </li><li> ให้อาศรมครูบาเป็นมหาตักสิลา ทางวิญญาณและจิต ดั่ง "อาทิตย์ส่องหล้า" </li>
มาดูรูปตัวเองครับ…..อืม!!!! หน้าตาดีใช้ได้ทีเดียว อิอิ!!!!
ตามมาเก็บเกี่ยวบรรยากาศความสุข ค่ะ คุณย่ามแดง คือ คนไหนคะนั่น
น่าประทับใจจังเลยค่ะ
ตกลงใครได้กอด อ.แผ่นดินบ้างค่ะ
คลทายถูกกันทุกท่าน.....อิอิ
ขอบคุณมากครับ พี่สมนึก <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><ul>
</ul><p> </p>
สวัสดีครับ.. <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบคุณอาจารย์มากครับที่ให้เกียรติแวะมาทักทาย</p><p>เรามีความสุขกันมากที่ได้รดน้ำขอพรจากพ่อครูบา…จัดขึ้นอย่างง่าย ๆ เป็นกันเอง แต่อบอุ่น </p>
อาจารย์แป๋วครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ขอบคุณครับที่นั่งมาเป็นเพื่อน..คราวหน้าถ้ารู้ว่าจะได้รับใช้อาจารย์เช่นนี้ จะงดเอารถลงพื้นที่ แต่จะเช็ดล้างให้สะอาดเลยครับ…เมื่อวานแย่หน่อนพัดลมไม่ทำงาน เลยต้องต้านลมมาอย่างทุลักทุเล…</p><p>อันที่จริงไม่อยากจะบอกเลยว่าผมน่าจะวิ่งรถได้ประมาณ 2 ชั่วโมง แต่เกรงอาจารย์จะถึงขอนแก่นค่ำ เลยทำเวลาเร็วกว่าปกติอยู่บ้าง</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ อ.ดิเรก <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ผมว่าชาวบล็อกจะได้ซึมซับบรรยากาศอันดีงามที่เกิดขึ้นที่สวนป่าบ้านพ่อครูบาอย่างหลาหลายเป็นแน่…แต่ทั้งหมดจะช่วยย้ำให้เห็นพลังมิตรภาพที่เกิดขึ้นในโลก G2K อันทรงพลังนี้อย่างน่าประทับใจ</p><p>ไกลแค่ไหนก็มาถึงกันได้ เพียงเพราะเป็นประดุจญาติมิตรกันและกัน…เป็นญาติมิตรในครอบครัว G2K ของเราทุกคน</p>
คุณพนัส
เข้ามาชมและเก็บความรู้สึกดีๆผ่านบันทึกครับ เชื่อแน่ก่อนที่จะคลิกเข้ามา ว่ามีอารมณ์ที่ละมุนละไมเต็มไปหมดแน่...ผมคิดไม่ผิดครับ
มีความสุขกันทุกคนเลยครับ
ความรู้สึกเดียวกับน้องชาย จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ครับ .. พลังมหาศาล ยากที่จะกล่าวขานหรือขีดเขียนเป็นตัวอักษร .. รัก คำเดียวช่างยิ่งใหญ่จริงๆ ซื้อไม่ได้ ไม่มีขาย เก็บไว้ได้นานแสนนาน ไม่มีเสีย มีแต่ยิ่งงอกงามครับ.