ได้รับการ tag มาจากสาวน้อยมหัศจรรย์คนแรกของ GotoKnow โดยไม่ทันตั้งตัวเลยค่ะ รู้สึกว่าตัวเองเล่าเรื่องตัวเองไป ทีละนิดทีละหน่อยเวลาเขียนบันทึก จนคิดไม่ค่อยออกว่าอะไรที่พี่น้องผองเพื่อนใน G2K น่าจะได้รู้อีก...เลยใช้เวลาคิดนาน...หน่อย ความจริงก็ไปตามอ่านของชาว G2K มาจนตาแฉะแล้วล่ะค่ะ สนุกเชียว สังเกตได้ว่าแต่ละบันทึกของ blog tag จะมีผู้อ่านเยอะมากเป็นพิเศษนะคะ แสดงอะไรทางจิตวิทยาของคนเราแน่เลยนะคะ ต้องขอให้คุณกะปุ๋มกับคุณหมอมาโนชมาเฉลยให้พวกเราเข้าใจกันด้วยเนาะ
ข้อแรก เอาเรื่องความกลัวก่อนนะคะ เป็นโรคกลัวความสูงอย่างแรง (รู้สึกจะมีเพื่อนหลายคนอยู่นะคะ อ่านแล้วก็ดีใจ ฮิ ฮิ) เคยลองพยายามที่จะสู้กับความรู้สึกนี้หลายๆครั้ง ก็ทำไม่ได้สักทีค่ะ เรียกว่ามองไม่ได้เลย จะขาสั่น ขยับไม่ได้ น้ำตาไหล บอกไม่ถูกว่ากลัวอะไร เพราะไม่ได้กลัวตายนะคะ โดดหอก็กล้าโดด (ถ้าให้หลับตา)
ข้อสอง เป็นคนทำกับข้าวไม่ได้เรื่องเลย และไม่ชอบทำ เพราะปรุงยังไงก็ไม่เคยพอดี นอกจากจะฟลุ้คจริงๆ และไม่ชอบชิมให้ใคร เพราะบอกรสไม่ค่อยถูก เวลาที่ต้องทำกับข้าวเอง (เพราะคุณพ่อบ้านไม่อยู่ ก็จะให้ลูกเป็นคนชิม)
ข้อสาม ชอบการฝีมือแทบทุกชนิด (ทั้งๆที่ไม่ดูเป็นหญิงๆเท่าไหร่) เรียนรู้การทำเองทุกอย่างจนสามารถสอนคนอื่นได้ด้วย ทำเป็นทั้งนิตติ้ง โครเชต์ แท้ต เย็บผ้า ตัดเย็บเสื้อผ้า ปักผ้า ทำครอสติช ร้อยลูกปัด มาคราเม่ งานสาน เปเปอร์มาเช่ พับกระดาษ ทำการ์ด 3D สะสมไหมพรมมาจากออสเตรเลียเต็มกระเป๋าเดินทาง เอาไว้ถักนิตติ้งหากมีโอกาส เวลาเบื่อๆอะไรมากๆ ก็จะเอาหนังสือลายถักต่างๆมาดู จะเพลิดเพลินมาก
ข้อสี่ ชอบพจนานุกรม เวลาเบื่อๆอะไร ก็จะหยิบมาอ่านไปเรื่อยๆ เล่มโน้นเล่มนี้ ที่มีรอบๆตัวตอนนี้เท่าที่มองเห็นก็ไม่ต่ำกว่า 10 เล่ม
ข้อห้า เป็นคนเงียบๆ ชอบอยู่คนเดียว คุยกับตัวเอง พูดกับตัวเองในใจบ่อยๆ ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ แต่เวลาอยู่กับคนอื่นก็จะเป็นอีกแบบ รู้สึกเหมือนเป็นอัตโนมัติที่เวลามีคนรอบตัว มักจะสมมุติตัวเองว่าเป็นคนคนนั้น และคิดว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาจะเอาอะไร เราจะทำให้เขารู้สึกดีๆได้ยังไง ทำให้เหนื่อย (แม้จะสนุก) ดังนั้นถ้าให้เลือกได้ อยากอยู่เงียบๆคนเดียว และชอบโลก G2K เพราะมองไม่เห็นใคร แต่ทุกคนก็อยู่กับเรา และเราได้เป็นตัวเองจริงๆ
ยังมีนิสัยแปลกๆอีกหลายอย่างค่ะ แต่ก่อนคิดว่าตัวเองประหลาด ก็เลยยิ่งพูดคนเดียวในใจบ่อยมาก แต่ตอนนี้มีโลก GotoKnow ก็จะรู้ว่าเรามีเพื่อนที่เป็นเหมือนเราเยอะ พูดสิ่งที่คิดออกมาดังๆได้เลย มีความสุขมากค่ะ ขอบคุณคนอ่านทุกคน ขอบคุณ GotoKnow และผู้สรรสร้างให้เกิดคลังความรู้แห่งนี้
คราวนี้ก็มาถึงตอนตื่นเต้นบ้าง สมาชิกทั้งหลายที่อยาก tag ก็มีคนกรุณา tag ให้เรารู้ความลับกันมาแทบจะครบแล้วล่ะค่ะ ก็เลยจะขอ tag คนที่อยากรู้จักให้มากขึ้น เพราะเขียนได้น่าสนใจ แต่ห่างหายจากบล็อกไปบ้าง ให้กลับมาเปิดเผยความลับกัน ส่วนคนแรกที่ขอนี้เป็น"คนพิเศษ"ค่ะ
คนแรกเลย พี่ชายในดวงใจ ที่แม้จะเผยตัวเองในบันทึกมาทีละเล็กละน้อยเหมือนเรา แต่ก็คงจะยังมีความลับอีกหลายๆอย่างที่พวกเราอยากรู้กันค่ะ คุณ Handy
คนที่สอง คุณ dogaholic young-blood ผู้น่าสนใจแห่งพยาธิ ม.อ.ค่ะ
คนที่สาม คุณหมอ อัครินทร์ นิมมานนิตย์ คิดถึง"พลัง"จากเรื่องเล่าของท่านค่ะ หายไปนานแล้ว คงจะงานยุ่งมาก
คนที่สี่ คนใกล้ตัวที่อยากให้กลับมาเขียนต่อค่ะ พี่กัญญ์สิริ ศรีวิโรจน์
คนที่ห้า ทรัพยากรบุคคลผู้พยายามก้าวทันวิทยาการอยู่เสมอ พี่ผ่องใส ประเสริฐกุลวงศ์งานสารบรรณม.อ.ค่ะ
คนพิเศษ ขอแถม 1 ท่านค่ะ หมอหลอง ผู้เล่าเรื่องปลุกจิตวิญญาณและสำนึกดีๆได้ลึกซึ้ง
คุณโอ๋ค่ะ
เข้ามา Gotoknow ตั้งแต่ 1 ทุ่ม รออ่านของคุณโอ๋อยู่ค่ะ และแล้วก็ได้อ่านจนได้ ดีใจค่ะ
ความลับข้อ 4 นี่ ยังไม่เคยเจอเลยนะค่ะ แปลกดีค่ะ ^-^
คนที่คุณโอ๋จองไว้เมื่อวาน…กับที่ tag จริงวันนี้…คนละคนกันค่ะ…อิ…อิ..
มีคน tag คนที่จองไว้ให้แล้วค่ะ คุณจิ๊บ ก็เลยได้ใช้โอกาสอันดีนี้ให้เกิดประโยชน์ค่ะ (แอบทำงานให้ G2K ของเราด้วยไงคะ)
น้องมะปรางเปรี้ยว คะ ยังมีแปลกอีกหลายอันค่ะ เก็บไว้เวลาโดน tag คราวหน้าค่ะ
รอมาทั้งคืน และแล้วก็ไม่ผิดหวังเลยค่ะ
ทึ่งกับความลับข้อ 3 มากเลยค่ะ วันหลังต้องส่งลูกสาวไปฝึกวิทยายุทธ กับน้าโอ๋ ซะหน่อย (จริง ๆ แล้ว หาเรื่องให้ไปเจอ 3 หนุ่มของคุณโอ๋ มากกว่ามั๊งค่ะ)
อิ อิ
ทึ่งกับข้อสามด้วยครับ ว้าว!!
ขอเสริมข้อสามนิดนึงแบบว่าเคยเห็นตอนถักนิตติ้ง แทบไม่ต้องมองเลย สุดยอดจริงๆ
มายืนยัน นั่งยัน และก็นอนยัน โดยเฉพาะข้อ 1 และข้อ 3 ค่ะ
รอฟังเสียงพี่โอ๋อยู่หลายวัน..ไม่ทราบว่าพี่จะทราบหรือไม่ว่ามีใครบางคนรอคอยพี่อยู่ ^_^
อ่านข้อ 3 แล้วนั่งยิ้ม แล้วก็กลับไปดูรูปพี่.. เก่งจังเลยค่ะ อยากเห็นภาพตอนพี่นั่งทำงานฝีมือจังค่ะ หรือผลงานก็ได้ค่ะ ถ้านำออกประมูล คงมีคนยกมือแย่งกันตรึมเลยนะคะ :)
ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ เป็นคนแรกที่มีความลับเหมือนหว้ามากที่สุด อย่างเก่งก็เจอเหมือนกัน 1 ข้อ แต่สำหรับพี่โอ๋ เหมือนทุกข้อเลยค่ะ แต่ข้อ 3 หว้าก็ชอบงานฝีมือ แต่จะแตกต่างจากพี่ไปบ้างเช่น ทำเทียนหอมเป็นขนมหวานไทย ทำเป็นเครื่องดื่มแบบต่างๆ แต่พี่เก่งจังค่ะ ทำได้มากขนาดนั้น
ชอบข้อ 3 ค่ะ … เหมือนกันเลยค่ะ แต่ว่า ตอนนี้ไม่ค่อยมีเวลา … เคยคิดว่าเหมือนกันว่า อยากเปิดร้าน “งานฝีมือ” ขายอุปกรณ์สำหรับงานฝีมือค่ะ … เป็นโปรแกรมในหัวอยู่ค่ะ เผื่อว่า ต้องมี job ต่อตอนเกษียณ หรือ early
สวัสดีค่ะพี่โอ๋
ความลับข้อสองกับข้อสามเป็นความแตกต่างที่ทำให้ทึ้งจริงๆ ค่ะ
ดูๆ แล้วคนกลัวความสูงเยอะจังนะคะเนี่ย
ขอบคุณค่ะ
^____^
ชอบพจนานุกรม เวลาเบื่อๆอะไร ก็จะหยิบมาอ่านไปเรื่อยๆ มิน่าเล่า คุณโอ๋จึงเก่งภาษาอังกฤษมากๆ
ถูกใจคนที่คุณโอ๋ tag ทั้งหมดเลย
มาบอกว่า...ข้อ 3 นี่เหมือนกันค่ะ...คุณโอ๋...ทำได้ทุกอย่างเรื่องงานฝีมือยกเว้น...นิ๊ตติ้ง...ว่าจะแวะไปให้สอน...ตาก็ไม่เอื้ออำนวยแล้วค่ะ...
อ่านข้อสามแล้วก็รู้ว่าคล้ายๆกันอยู่นะ เพียงแต่ของเราหนักไปทางสารพัดช่าง มันชอบไปหมดเลย อยากทำเอง ไม่อยากพึ่งใคร
ส่วนข้อห้าที่บอกว่า ชอบ พูดกับตัวเองในใจบ่อยๆ อันนี้ก็เป็นอยู่บ้างเหมือนกัน แต่สิ่งที่พึงระวัง คือต้องไม่ พูดกับตัวเองดังๆ อยู่คนเดียวนะจ๊ะ
อาจารย์โอ๋ชอบ dic เล่มไหนเหรอครับ ผมชอบของ cobuild ที่สุด เพราะมีตัวอย่างประโยคที่เอามาปรับใช้เวลาเขียนได้ดีมากเลย แต่ตั้งแต่มี google เลยห่าง cobuild ไป ผมเพิ่งได้ CD มาจากหมอรุ่นน้องครับของ cobuild เหมือนกัน ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นมากเลย กดคำ มีเสียงอ่านให้ มีตัวอย่างประโยคให้ ใช้เวลาไม่ถึงนาที จากเดิมผมหาใน dict ต้องใช้เวลาเป็น 10 นาที
วันหลังจะเอาหนังสืองานฝีมือที่หอบหิ้วข้ามนำ้ข้ามทะเลหนักประมาณ 5 กิโล ไปให้พี่โอ๋ดูเพลินๆ ค่ะ :)
คุณ แผ่นดิน ขอสมัครเข้าชมรมคนชอบซุปหน่อไม้ด้วยคนนะคะ เรามีความลับตรงกันหลายข้ออยู่
น้องลาภ หลอกให้ดีใจหรือเปล่าคะนี่ อยากโชว์อยู่หรอกค่ะ มีที่เก็บๆไว้อยู่เหมือนกัน (แบบว่าทำเกือบเสร็จ)
อ.ลูกหว้า คะ ลืมบอกว่า ขนมชอบทำค่ะ แต่ไม่ชอบของคาว มั่วๆทำขนมได้หลายอย่างค่ะ ตอนอยู่เมืองนอก เผลอคิดว่าตัวเองใช้ได้อยู่เหมือนกันค่ะ สรุปว่าเราเหมือนกันเนาะ
คุณหมอนน เพื่อนร่วมทาง คะ เปิดที่ไหนเรามาตั้งชมรมกันนะคะ เปิดใหม่สักบล็อก (ตอนเกษียณ) เอาตำราจาก อ.จัน กับที่เราสะสม (เชื่อว่าคุณหมอนน ก็มีเยอะแน่)มาตั้งห้องสมุดงานฝีมือกันดีกว่า ไหมคะ
น้อง IS คะ พี่มีอะไรอีกหลายอย่างค่ะที่ตรงข้ามกัน ถึงบอกว่าประหลาดไงคะ ดีใจที่ G2K ทำให้เราไม่ประหลาดเท่าไหร่ (มีคนเหมือนๆเรา จำนวนใช้ได้เชียวแหละ)