เรื่องจริงไม่ได้อิงนิยาย....
คุณ รัตติยา เขียวแป้น มาเคาะประตูบล็อก แล้วบอกว่า ได้ tag พี่เม่ยซะแล้ว ทำให้พี่เม่ยต้องไปค้นหาความลับของตัวเองอยู่นานเชียวค่ะ ... โอ เค ค่ะ ห้าข้อก็ห้าข้อนะคะ.....
เปิดประตูสู่ห้องหับ ความลับเก็บ |
|
|
หนึ่งผลไม้ ใช่สุดชอบ! ตอบน้อยหน่า |
สองทำเก่ง ไม่เคยกลัว ทั่วทุกทิศ
|
|
|
สี่ขี้ร้อง เป็นน้องเล็ก เด็กในบ้าน
|
ถึงเวลา สายตาปราด กวาดอยากรู้ |
หมายเหตุ *วิไลวรรณ ที่คุณแม่เรียกขานก็คือคุณวิไลวรรณ วัฒนพานิช นางเอกเจ้าน้ำตาที่ดังที่สุดในสมัยนั้นค่ะ
พี่เม่ย .. สุดยอด .. ขอคารวะ เลยค่ะ
ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดาจริงจริงพี่เรา :)
เชื่อแน่ๆ คะว่าเรื่องจริง ไม่อิงนิยาย เพราะมีหลักฐานมาแสดงด้วย สุดยอด!
ปรบมือดังๆให้พี่เม่ยครับ …แต่งกลอนได้เยี่ยมมากเลยครับ
เชื่อแล้วค่ะ….น้องเม่ยขา……จำนนด้วยหลักฐาน
ว่าแล้วท่านคีตกวี..ศรีสงขลา...มาร่ายมนต์...ได้น่ารักยิ่งนัก
~โอย......อิจฉาจังเลย คนที่แต่งกลอนได้คล่องปรื๋อ...อย่างนี้ ข้าน้อย...ต้องขอยกให้เป็นหนึ่งในสงขลาแย้วว....นับถือ..นับถือ..
อ่านความลับ แต่ละห้อง ของพี่เม่ย เคียงเขนย เกยกาง นั่งยิ้มหัว ทุกเรื่องราว พี่(เม่ย)เอ่ยมา แบบชัวร์ ชัวร์ ดีดนิ้วพลั๊ว นี่ใช่เลย (พี่) เม่ยของเรา ขอบคุณมากค่ะ ที่เปิดเผยเรื่องราวความลับให้น้อง ๆ ได้รู้
นี่แหละคุณเม่ยของจริง
เยี่ยมเจง ๆ ค่ะ
ข้าน้อยขอซูฮก
วันหลังเจอแป้นอย่าทุบตีนะคะ อิอิ
ชักไม่อยากอยู่ใกล้พี่เม่ยซะแล้ว กลัวโดนตี-แซว แซวค่ะ ถ้าพี่เม่ยไม่สวยแล้วในโลกนี้ใครจะสวยอีกเนาะ ว่าแต่ขนมเค้ก ชิ้นครึ่งยังไม่ลืมสัญญาน๊ะค๊ะ
โอ้ว...ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ยพี่เม่ย
กลอนไพเราะมากเลยค่ะ แถมด้วยความลับประกอบภาพน่ารักชะมัดเลย
ย่องมาแล้วก็ย่องไป...แว็บบบบ
^____^
เลื่อมใส เลื่อมใส นะขอรับ