GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ปันน้ำใจต้านภัยหนาว : อิ่มอุ่นในหัวใจ (2)

On the way to Pai (คือคำตอบเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ถาม)
พวกเราได้เริ่มออกเดินทางเข้าหมู่บ้านในเวลาประมาณ 12.00 น.  ด้วยรถกระบะ  5  คัน  (คุณครูบอกให้เราจอดไว้ 1 คันเพื่อไปขึ้นรถของชาวบ้านที่ลงมารับ  แต่ทุกคนบอกว่าไม่เป็นไร ใจสู้เอาไปกันเอง)            

บรรยายกาศขณะเดินทางเข้าหมู่บ้าน  20 กว่ากิโล (สวยงามมาก) สมพร และพี่สาวคนโตนั่งอยู่หลังกระบะรถ (จริง ๆ น่าจะใช้คำว่านอนมากกว่า...ประเภทขาลุย อยากชมบรรยากาศ...แล้วก็สมใจจริง ๆ)

  Pai5      Pai4       Pai6    Pai3

เราใช้เวลาเกือบ 1 ชั่วโมงในการเดินทางบนถนนคอนกรีต ที่คดเคี้ยวไปตามหมู่บ้าน  และแล้วก็ถึงถนนลูกรังอีกประมาณ 34 กิโล เป็นถนนลูกรังที่ทั้งขึ้นเขา ลงเขา อ้อมเขา ขรุขระ (นี่หน้าหนาวนะ....ถ้าเป็นหน้าฝน...สงสัยขึ้นไม่ไหวแน่ ๆ )เราใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงกว่า ๆ กว่าจะถึงจุดหมาย  ระหว่างทางมีเหตุการณ์ตื่นเต้นเป็นระยะ ๆ เป็นการผจญภัยที่มีความสุขมาก ๆ  แวะกลางทางเพื่อพักเป็นช่วง ๆ และดื่มด่ำกับธรรมชาติ (จริง ๆ ในใจพูดว่าเมื่อไรจะถึงเนี่ย.....แอบคิดในใจ ....แต่ชาวบ้านตอบว่านี่ยังไม่ถึงครึ่งทางครับ....ฮา.......(ไม่ค่อยออก) )

Pai9      Pai10       Pai8  

เมื่อไปถึงจุดหมายปลายทาง โรงเรียนบ้านแกงหอม  สาขาม้ง  มีเด็ก ๆ เดินอยู่ 2 ข้างถนน ส่งเสียง และยกมือไหว้ สวัสดีครับ สวัสดีค่ะไปตามทาง  เมื่อรถถึงโรงเรียน เด็ก ๆ รีบวิ่งมาต้อนรับ ยกมือสวัสดีค่ะ สวัสดีครับ  ความเหนื่อยที่สะสมระหว่างเดินทางหายเป็นปลิดทิ้ง  เห็นโรงเรียน  เห็นเด็ก ๆ   เห็นชาวบ้าน เห็นภูขาล้อมรอบ มีคุณครูออกมาต้อนรับ  พวกเราไชโย อย่างมีความสุขเมื่อไปถึงโรงเรียน  ทุกคนมองซ้ายมองขวาแล้วบอกว่ามีฝรั่งมาด้วย  2  คน เราก็หันซ้าย หันขวา ที่จริงคือสมพร กับพี่สาวที่หัวแดงด้วยฝุ่นจากดินลูกรังระหว่างทางนั่นเอง (นี่วางแผนว่าจะไม่อาบน้ำแล้วนะเนี่ย.....จึงจำเป็นต้องสระผมก่อน จะอาบหรือไม่ค่อยว่ากัน)  

เรามาถึงโรงเรียนบ้านแกงหอมในเวลาประมาณ บ่ายสามกว่า ๆ พร้อมกับความหิว ๆ ๆ ๆ จึงล้างมือและทานข้าวเหนียว หมูทอด น้ำพริก แคบหมู ที่ซื้อมาจากตลาดกันด้วยความเอร็ดอร่อย (หน้าระเบียงห้องเรียนเด็ก ๆ ) ตอนนี้ไม่มีภาพบรรยาย เพราะความหิว จึงไม่มีการบันทึกภาพ 

หลังจากนั้นจึงได้แยกย้ายกันเพื่อเตรียมเรื่องที่พัก ซึ่งคุณครูได้เตรียมเต็นท์ไว้ให้ และพวกเราได้นำมาบางส่วนด้วย  เรากลางเต็นท์บนลานกีฬาของเด็ก ๆ

บางส่วนเตรียมอาหารเย็น (ซึ่งคือหมูจุ่ม) บางคนเข้าหมู่บ้าน เพื่อหาข้อมูลเชิงลึก ...อิอิ....เป็นความลับ...  บางส่วนทยอยอาบน้ำ เนื่องจากเริ่มหนาวแล้ว...เด็ก ๆ เข้ามาเล่นออกกำลังกายในโรงเรียน เช่น เด็กเล็ก ๆ จะมาเล่นชิงช้า ม้าหมุน (มีเด็กโข่งเล่นด้วย 1 คน) เด็กโตก็จะเล่นวอลเล่ย์บอล ฟุตบอลเป็นต้น  เห็นเด็ก ๆ แล้วมีความสุขมาก และเย็น ๆ จะมีการแสดงของเด็ก ๆ เพื่อต้อนรับพี่ ๆ กันด้วย

  Pai16     Pai11     Pai15   Pai17

เป็นภาพแห่งความสุขจริง ๆ

รอติดตามภาค 3 ค่ะ

(หมายเหตุที่เป็นภาพเล็ก เพื่อจะได้ไม่กินเนื้อที่ในบันทึกค่ะ)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 71485
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 33
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (33)

ติดตามต่อครับ...

บรรยากาศดีมาก ..อากาศคงหนาวเย็น อาหารคงอร่อยมาก (เพราะหิว)

งานเลี้ยงต้อนรับภาคกลางคืนน่าสนุกนะครับ

  • ความหนาวไม่เคยเปลี่ยนแปลง...ไม่ว่าค่ำคืนใด ความหนาวก็ย่อมหนาวเย็น ยะเหยือก
  • ที่ ม.มหาสารคาม ขณะนี้ผมก็ได้มอบหมายเจ้าหน้าที่และองค์กรนิสิต  กำลังระดมกำลังเตรียมพร้อมสำหรับโครงการต้านลมหนาวสานปัญญา
  • ตอนนี้ได้พื้นที่แล้วที่ชัยภูมิ...
  • ในเร็ววันคงได้เก็บภาพชีวิตของคนที่โน่นมาแบ่งปันกันอีกครั้ง
  • หากแต่คราวนี้...เป็นความหนาวบนแผ่นดินที่ราบสูง

        

         

  • ตามน้องเอกและคุณแผ่นดินมาติดๆ
  • ความหนาวของอากาศเท่าไรครับ
  • ท่าทางจะเป็นฝรั่งจริงๆ ถนนแดงเลย
  • โรงเรียนบ้านแกงหอม  สาขาม้ง 
  • มาสาขาอื่นไหมครับ
  • บรรยากาศน่าท่องเที่ยวนะครับ

เป็นประสบการณ์ที่ดีมากเลยนะคะ ทั้งโครงการ และบรรยากาศ

คุณอิ่งอ๊อบคะ..

  • ไม่ต้องกลัวเปลืองเนื้อที่หรอกค่ะ....ใส่รูปใหญ่หน่อยก็ได้..เผื่อพวก สว.(สูงวัย)ที่ตาไม่ดีด้วย...จะได้ชื่นชมความงามชัดๆค่ะ...
  • น่าจะมีความสุขจังเลย...

อยากเห็นรูปฝรั่งหัวแดงจัง

เสียดายมากเลยคะ...ที่ไม่ได้ไปร่วมด้วย

ทั้งที่นัดหมายกันไว้ก่อนแล้ว...

แต่ก็หวังว่า...น่าจะมีโอกาสได้ร่วมการเดินทางกันอีกครั้งนะคะ...

ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่านะคะ

(^_____^)

กะปุ๋ม

คุณเอกคะ

บรรยากาศดีมาก ล้อมรอบด้วยภูเขา มีเสียงเด็ก ๆ เล่นอยู่หน้าโรงเรียนส่งเสียงอย่างมีความสุข เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ เลี้ยงน้องแทนแม่ เอาน้องประมาณขวบกว่า ๆ นั่งลงบนเสื้อลากวิ่งไปมาบนสนามหญ้าหน้าเสาธง (ไม่ยักกะร้องไห้) เห็นแม่บ้านไปทำไร่ทำสวนแบกผักกลับบ้าน พอเราบอกว่าอยากได้ผักกาดจะเอามาแกงตอนเย็น จึงรีบกลับไปหามาให้ (จึงได้กินแกงผักกาดใส่หมู โขลกพริกแดงใส่ อร่อยมาก)  มีแม่บ้านอุ้มลูกมาเยี่ยมเยือนคณะเดินทางหลายคน มีโอกาสได้สอบถามวิถีชีวิต แลกเปลี่ยนเรียนรู้ความเป็นไปในชุมชน  ถึงได้รู้ว่า ธรรมเนียมม้งถ้าอยากได้สาวผู้ใดเป็นเมียก็ให้ฉุดไปได้เลย และม้งจะมีเมียได้ 4 คน และเมียเป็นคนไปทำงานเลี้ยงสามี โดยการไปทำไร่ททำสวน (ใช่หรือเปล่า) ถามสาวม้ง ลูก 2 ว่าคนหนึ่งเป็นคนที่นี่หรือเปล่า  เค้าบอกว่าถูกฉุดมาจากแม่แจ่ม ก็ต้องมาอยู่ที่นี่  เค้าบอกบางครั้งเค้าเคยคิดว่าเค้าไม่อยากเป็นม้งเลย.........

แต่ก็ดูเค้ามีความสุขดีค่ะ...

สำหรับงานเลี้ยงภาคกลางคืน จะเล่าตอนต่อไปนะคะ

คุณแผ่นดิน คะ

ความหนาวไม่เคยปราณีใคร....ด้วยเหตุผลในข้อนี้เราถึงต้องนึกถึงน้อง ๆ ที่มีโอกาสน้อยเช่นพวกเขาไงคะ 

เราไปถึงบนดอยอากาศค่อยข้างเย็น เราใส่เสื้อหนาว ใส่ผ้าพันคอ ใส่ถุงมือ  แต่เห็นเด็กเล็กคนหนึ่งปล่อยตัวล่อนจ้อน วิ่งเล่นหน้าโรงเรียน จนตัวเองต้องรีบถอดเสื้อหนาว  แล้วคิดตามว่ามันหนาวไหม....แล้วเด็ก ๆ จะรู้สึกอย่างไร....เพื่อน ๆ บอกว่าเค้าคงจะชินแล้วเพราะอยู่บนดอยนี้นาน....แต่เราก็บอกว่าชินอย่างไร...ถ้ามันหนาว.....มันก็ต้องมีเสื้อผ้าที่สามารถช่วยบรรเทาความหนาวได้............

พี่คนโตเล่าว่า  เพื่อนที่ทำงานถาม  "ทำไมเราต้องแจกผ้าห่มทุกปี  มันใช้ได้ปีเดียวหรือ"   เป็นข้อคำถามที่ติดอยู่ในใจเรามาก......นี่หรือคือคำถามของคนเมืองกรุง......อยากให้เขามาเห็น...มารู้....มาสัมผัสกับสิ่งที่เราเจอตั้งแต่การเดินทาง......ผ้าห่มที่เขาได้รับมันคือทุกอย่างของเขาเองก็ว่าได้......ได้ถามชาวบ้านว่าซักผ้าหรือเปล่า......เค้าตอบว่าซัก  แต่มีน้อย...มันจึงต้องใส่ซ้ำกันไปมา  แล้วเด็ก ๆ เล่นกับดิน กินกับทราย  เสื้อผ้าจึงมอมแมม....แต่เค้าก็อยู่กับสภาพแบบนี้ได้....อย่างมีความสุข.....

...รออ่านโครงการต้านลมหนาวสานปัญญานะคะ

น้องอึ่งอ๊อบคะ

  • ทำไมรูปเล็กจังเลยค่ะ  มองไม่ค่อยเห็นค่ะ
  • แต่ดีค่ะ  หมายถึง  บรรยากาศ  ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม
  • ได้บุญ จนลืมเหนื่อย  ใช่ไหมคะ

ขอบคุณค่ะ

คุณขจิตคะ

โรงเรียนบ้านแกงหอมมี 2 ที่ค่ะ  ของที่ไปก็ไปให้ทั้ง 2 โรงเรียนค่ะhttp://gotoknow.org/blog/sompornp/71469 

อากาศที่ไปช่วงนั้นอุ่นขึ้นมาก แต่ช่วงกลางคืนประมาณ 4 - 8 องศาค่ะ พอเช้าอากาศก็อุ่นมาก สาย ๆ ถึงกับร้อนค่ะ เพราะอยู่ใกล้พระอาทิตย์(ฮา..)

เสียใจด้วยไม่เห็นรูปฝรั่ง เพราะฝรั่งอายเลยไม่ได้ถ่ายรูปค่ะ

จ๊อดครับ

ไว้เรียนจบพี่จะไปเที่ยวเกาะช้างแน่นอน เตรียมใจไว้ด้วย

ขอบคุณหมอนนท์ที่แวะมาเยี่ยมค่ะ

โครงการครั้งนี้เป็นสิ่งที่ประทับใจล่าสุดในชีวิต และที่สุดในชีวิตด้วยค่ะ มันเป็นสุขที่ไม่ต้องปรุงไม่ต้องแต่ง เพียว ๆ จากธรรมชาติ  จากความบริสุทธิ์ของเด็ก ๆ ของชาวบ้าน ของครูผู้เสียสละ  คำว่าเหนื่อยมันหายไปตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่ำหมู่บ้าน  ยามค่ำคืนได้นอนผิงดาว  ต้องบอกว่าผิงดาวจริง ๆ ค่ะเพราะดาวเต็มท้องฟ้า เอื้อมมือคว้าเหมือนนะอยู่ใกล้ ๆ เรา  เห็นพระจันทร์สว่างเต็มท้องฟ้ายามดึกดื่น ไม่ต้องพึ่งแสงตะเกียง  แอบมองลอดเต๊นท์ออกมาเชยชม (ไม่กล้าออกมาจริง...เพราะกลัวผี....5555...เด็ก ๆ เล่นละครตอนกลางคืน...ใส่วิกผมเป็นผี....ตอนแจกรางวัล  คนแจก(สมพร)ไม่ยอมมองหน้าเลย..มืดก็มืด ...กลัวก็กลัว...เด็ก ๆ หัวเราะ...ตรึมค่ะ......

สุขใจจริง ๆ

คุณติ๋วคะ

เรื่องรูปจะปรับปรุงนะคะ

แต่เรื่องความสุข ล้นใจจริง ๆ

  • เดี๋ยวขอแซวนิดนึง  เป็นฝรั่งเพราะผมแดง 
  • แล้วเป็นฝรั่งเพราะจมูกโด่งหรือเปล่าคะ

ขอบคุณค่ะ

คุณแป๊ดขา

ใสเจียด้วย ฝรั่งหัวแดงค่าตัวแพงค่ะ

อยากเห็นตัวเป็น ๆ ไหมคะ

กะปุ๋มคะ

คิดถึงกะปุ๋มตลอด

อยากให้เห็น อยากให้สัมผัส อยากโทรเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น

มันเหนือคำบรรยายจริง ๆ

ไว้มีโอกาสอาจจะเป็นปลายปีนี้ค่ะ

ครูอ้อยขา

รูปกำลังปรับปรุงในบันทึกต่อไป

ส่วนฝรั่งจมูกโด่งไปหาที่ไหนดี

คนเหนือกับอีสาน ครือ ๆ กันอ่ะนะ

อิอิ

ได้ความสุขจนลืมคำว่าเหนื่อย

เพราะปกติถ้าไปไหนกลับมาสภาพนี้ ต้องซม(ซาน) แต่ยังมีพลังเหลือเฟือในการทำงานตอนกลางคืน....เป็ฯยาวิเศษจริง ๆ ค่ะ

บรรยากาศทานข้าวกลางวันในเวลาประมาณบ่ายสามโมง  ขณะเดินทางมาถึงหิวกันมาก

 

ถนน 2 เลนของจริง มีปลูกต้นหญ้าเกาะกลางถนนด้วย

อยากไปด้วยจัง

เมืองปายกับห้วยน้ำดังนี่ที่เดียวกันหรือเปล่า

คุณไร้นาม

ห้วยน้ำดังอยู่ก่อนถึงในตัวอำเภอปายค่ะ

สวยมาก มีโอกาสเชิญนะคะ คุณเอกเป็ฯเจ้าภาพรอรับอยู่ที่ปายค่ะ  ยิ้ม...ยิ้ม...

  • ท่าทางว่าถ้าเป็นหน้าฝนคงแย่ๆแน่ๆครับ
  • เหมือนทางเข้าทุ่งใหญ่นเรศวรฯ
  • ขออนุโมทนากับเด็กๆด้วยครับ
  • มาดูอีกรอบ อ่าวพี่สาวเราหายไป
  • ไปไหนน่า
  • "ทำไมเราต้องแจกผ้าห่มทุกปี  มันใช้ได้ปีเดียวหรือ"  เป็นคำถามที่ผมฟังดูแล้วหดหู่ยิ่งนัก
  • เค้าตอบว่าซัก  แต่มีน้อย...มันจึงต้องใส่ซ้ำกันไปมา  แล้วเด็ก ๆ เล่นกับดิน กินกับทราย  เสื้อผ้าจึงมอมแมม....แต่เค้าก็อยู่กับสภาพแบบนี้ได้....อย่างมีความสุข.  เป็นคำบอกกล่าวที่เต็มไปด้วยความหมายแห่งชีวิตที่คนในเมืองควรต่อการทำความเข้าใจ
แวะมาทักทายครับผม ขอบคุณมากครับผมที่ให้คำแนะนำดีๆจะปฏิบัติตาม
  • แวะมาอีกรอบ
  • สบายดีไหมครับ

แวะมาหาบ่อย ๆ นะครับ

ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายเท่าไร

กินได้ นอนไม่ค่อยหลับ

กระสับกระส่าย บริหารเวลาไม่ถูก(เหมือนกัน)

ยังไม่ได้เขียนบันทึกต่อเลยค่ะ

มีอีกหลายเรื่อนที่อยากเล่า

รอนะคะ

รักแล้วต้องรอ ฮา.....

  • รอได้ครับ
  • แต่อย่าให้รอเก้อนะครับ
  • กลัวเป็นสายบัว...

   คณะขึ้นโรงเรียนบ้านแกงหอม   ผ่านโรงเรียนบ้านเมืองแปงน่ะค่ะ คราวหน้าหากมีโอกาสได้ขึ้นไปบนดอยอีก เชิญชวนมาเยี่ยมโรงเรียนครูแอนได้ค่ะ ยินดีต้อนรับ ขอบคุณที่มีจิตเมตตาแก่เด็ก ๆ ผู้ด้อยโอกาส

                        

มาเยี่ยมเยือนเด็ก ๆ กันบ้างน่ะค่ะ เด็กไทยบางที่คุณอาจจะคิดไม่ถึงก็ได้ว่าเขาขาดแคลนแค่ทรัพย์สมบัติ แต่พวกเขาไม่เคยขาดแคลนน้ำใจ