คุณแผ่นดิน คะ

ความหนาวไม่เคยปราณีใคร....ด้วยเหตุผลในข้อนี้เราถึงต้องนึกถึงน้อง ๆ ที่มีโอกาสน้อยเช่นพวกเขาไงคะ 

เราไปถึงบนดอยอากาศค่อยข้างเย็น เราใส่เสื้อหนาว ใส่ผ้าพันคอ ใส่ถุงมือ  แต่เห็นเด็กเล็กคนหนึ่งปล่อยตัวล่อนจ้อน วิ่งเล่นหน้าโรงเรียน จนตัวเองต้องรีบถอดเสื้อหนาว  แล้วคิดตามว่ามันหนาวไหม....แล้วเด็ก ๆ จะรู้สึกอย่างไร....เพื่อน ๆ บอกว่าเค้าคงจะชินแล้วเพราะอยู่บนดอยนี้นาน....แต่เราก็บอกว่าชินอย่างไร...ถ้ามันหนาว.....มันก็ต้องมีเสื้อผ้าที่สามารถช่วยบรรเทาความหนาวได้............

พี่คนโตเล่าว่า  เพื่อนที่ทำงานถาม  "ทำไมเราต้องแจกผ้าห่มทุกปี  มันใช้ได้ปีเดียวหรือ"   เป็นข้อคำถามที่ติดอยู่ในใจเรามาก......นี่หรือคือคำถามของคนเมืองกรุง......อยากให้เขามาเห็น...มารู้....มาสัมผัสกับสิ่งที่เราเจอตั้งแต่การเดินทาง......ผ้าห่มที่เขาได้รับมันคือทุกอย่างของเขาเองก็ว่าได้......ได้ถามชาวบ้านว่าซักผ้าหรือเปล่า......เค้าตอบว่าซัก  แต่มีน้อย...มันจึงต้องใส่ซ้ำกันไปมา  แล้วเด็ก ๆ เล่นกับดิน กินกับทราย  เสื้อผ้าจึงมอมแมม....แต่เค้าก็อยู่กับสภาพแบบนี้ได้....อย่างมีความสุข.....

...รออ่านโครงการต้านลมหนาวสานปัญญานะคะ