วันสุดท้ายของชีวิต...

วันที่ใครหลาย ๆ คนอาจจะยังไม่เคยนึกถึง เมื่อชีวิตอยู่ในวัยที่มีเรื่องอื่น ๆ ให้คิดเท่าไหร่ก็ไม่หมด

ไม่น่าแปลกใจเลย คนส่วนมากถึงได้ยังคงใช้ชีวิตประมาทนัก หลายคนทำงานหนักเพื่อหาเงินมารักษาตนเองยามป่วย

หายจากอาการป่วย ก็ยังคงกลับมาทำงานหนักและใช้ชีวิตอยู่เหมือนเดิม ช่างไม่ต่างจากเด็กวัยรุ่นจำนวนมาก

ที่ยังไม่เคยคิด หรือมองเห็นคุณค่าของชีวิต เพียงแค่รักสนุกไปวัน ๆ ใครจะรู้ล่ะ ว่าวันพรุ่งนี้จะมีอยู่หรือเปล่า...

สำหรับตัวเราเอง...

เราเองก็ใช่ว่าจะไม่เคยนึกเรื่องวันสุดท้ายของชีวิต เราเองเป็นคนหนึ่งที่เห็นคุณค่าของชีวิต และไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่บนความประมาท

อาจเป็นเพราะเหตุการณ์สำคัญเมื่อครั้งที่เรายังเป็นเด็กยังจำความแทบจะไม่ได้ อุบัติเหตุจากรถจักรยานยนต์ที่พรากชีวิตของพี่ชาย

ทำให้เรารู้ดีมาเสมอว่า ชีวิตนี้มันช่างไม่แน่นอน ต้องไม่ประมาท และทำทุก ๆ วันให้มีความสุขเท่าที่เป็นไปได้ พูดง่ายแต่ก็ทำยาก

ไม่ใช่ว่าชีวิตจะเจอกับวันที่ดีเสมอไป มีหลายครั้งที่หลงลืม และปล่อยให้ช่วงเวลาผ่านเลยไปอย่างไร้ค่า

หลายครั้งที่ตามหาความสุขเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนลืมไปว่าเราอยากมีชีวิตอยู่เพื่อวันพรุ่งนี้จริงหรือเปล่า

หรือแค่ว่าผ่านพ้นวันนี้ไปได้ก็ดีแล้ว ไม่ค่อยจะดูแลตัวเอง จมอยู่กับความเสียใจ ก็คงเป็นเรื่องธรรมดา...

ถ้าเป็นวันสุดท้าย...

ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต คงอยากใช้เวลากับคนที่เรารักให้ได้นานที่สุด เรื่องงานคงเป็นสิ่งแรกที่โยนทิ้งไปไกล ๆ

อยากอยู่ที่บ้านแม่ฮ่องสอนกับครอบครัว อยากจะกอดพี่โร่ไว้นาน ๆ เล่นกับวิคเตอร์ อยากจะดูหนังดี ๆ สักเรื่อง แต่คงเลือกยากน่าดู

อยากนั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน ใช้เวลากับบรรยากาศยามสนธยา เก็บเกี่ยวความรู้สึกดีให้ได้มากที่สุด เพราะเป็นช่วงเวลาโปรดของวัน

เล่นเปียโนเพลงที่ชอบ ร้องเพลงที่ชอบ ไปเล่นบาสซักชั่วโมง กินของอร่อย ๆ ที่อยากกิน แต่ขอทำทุกอย่างที่พูดมากับคนที่เรารักนะ

แล้วคงอยากจะบอกน้องชิ เจ้าเหมียวที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ว่าเรากำลังจะไปหาแล้วนะ คิดถึงมาก ๆ จะได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง

นี่ก็คงเป็นเพียงแค่ความคิดนะ เรื่องจริงจะมีวันพรุ่งนี้อยู่จริงหรือเปล่า ไม่มีใครสามารถกำหนดได้เนาะ

ขอแค่ทำวันนี้ให้ดีก็พอ ไม่จำเป็นต้องดีที่สุดหรอก...