กราบขอบพระคุณ มิตรรักและแฟนเพลง(สำนวนพี่มะเดื่อ)ที่ให้ใจและให้คะแนน ความสุขครั้งนี้..จะไม่ลืมพระคุณเลยครับ ขอสักนิด อย่าลืม ติดตามกันต่อ และรักน้อยๆแต่ขอให้รักนานๆ นะครับ อยากบอกว่า"คิดถึง" ทุกคน และขออนุญาตเอ่ยถึงเพียงบางท่าน ในพื้นที่และเวลาอันจำกัดนี้.... อาทิ

ในนามของนักเขียนสมัครเล่น..ก็พอจะพูดได้ว่า..ตั้งแต่อายุย่าง ๒๐ ปี มีผลงานเขียนเยอะแยะ เขียนทิ้งเขียนขว้าง จับหลักอะไรไม่ได้สักอย่าง เรียนประถมครูชมว่าลายมือสวยมาก ครูลาศึกษาต่อ ยังเอารายงานมาให้ผมเขียนเลย (เมื่อก่อนไม่มีเครื่องพิมพ์) เรียนชั้นมัธยม วิชาภาษาไทย ไม่มีใครสู้ผม แต่ฟิสิกส์ ชีวะ ผมก็ไม่สู้ใครเหมือนกันนะ พอเข้าวิทยาลัยครู เขียนกลอนนิราศได้คะแนนเต็ม ทั้งที่เรียนยังไม่จบหลักสูตรด้วยซ้ำ ตั้งแต่นั้นมา..ความใฝ่ฝันสูงสุดคือ"อยากเป็นนักแต่งเพลง"

 

ชีวิตครูช่วงหลัง..ติดตามผลงานครูสลา คุณวุฒิ อย่างใกล้ชิด ศึกษาเรียนรู้ในแง่มุมที่เป็นมิติของลูกทุ่ง..กับชีวิตของผมที่เต็มไปด้วย งานและงาน ผมทำไม่ได้อย่างที่ฝัน ก็ต้องวาง ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลก พรแสวงปิดฉากลง เหลือไว้แต่พรสวรรค์ด้านการอ่าน และอ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า..แม้แต่ถุงกล้วยแขก

 

สมัยเรียน ป.โท ชอบวิชาที่ว่าด้วยการเขียนบทความและเรื่องสั้นมากๆ ครูชมว่าถ้าฝึกต่อจะไปได้ เพราะความคิดรวบยอดดี(concept) พอเข้าสู่ตำแหน่งนักวิชาการและครูในที่สุดแล้ว ...ผลงานเรื่องสั้นและบทความก็ออกสู่ตลาดได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ก็ไม่ถึงกับเอาจริงเอาจัง เนื่องจากหน้าที่และภาระงาน ที่ต้องการการเจริญเติบโตในวิชาชีพ..........

 

เวทีที่ส่งเรื่องราวไปลง ก็จะเป็น วารสารมิตรครู วิทยาจารย์ สกุลไทย วารสารของเขตพื้นที่การศึกษาต่างๆและหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น ผลงานที่มีจนนับไม่ถ้วน ณ เวลานี้ คือ บทร้อยกรอง(กลอนแปด) เพราะเขียนได้ง่าย ไม่ต้องใช้เวลานาน เพื่อนไหว้วานก็เขียนให้ ทั้งวันเกิด เกษียณ งานศพ พบความสำเร็จ อวยชัยให้พรกันไป รวมทั้งมุมมองด้านการศึกษาและการเมือง ก็เอากับเขาบ้าง พอไม่ให้ตกกระแส

 

สองปีเศษ..ที่หันเข้าหา..บันทึก..เขียนเพื่อฝึกปรือ และสร้างเครือข่ายแห่งมิตรภาพ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่า ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อน โลกส่วนตัวมันเยอะ จนต้องเกี่ยวเกาะโกทูโนว์เอาไว้บ้าง ไม่ได้หวังซึ่งรางวัล..แต่พอได้แล้ว ก็ดีใจจนเนื้อเต้น ต่อไปก็คงเน้นงานคุณภาพ และเขียนบนพื้นฐานของความจริงและความรับผิดชอบ

 

กราบขอบพระคุณ มิตรรักและแฟนเพลง(สำนวนพี่มะเดื่อ) ที่ให้ใจและให้คะแนน

ความสุขครั้งนี้..จะไม่ลืมพระคุณเลยครับ ขอสักนิด อย่าลืม ติดตามกันต่อ และรัก

น้อย ๆ แต่ขอให้รักนาน ๆ นะครับ อยากบอกว่า"คิดถึง" ทุกคน และขออนุญาตเอ่ย

ถึงเพียงบางท่าน ในพื้นที่และเวลาอันจำกัดนี้.... อาทิ

 

พี่มะเดื่อ.......ครูดีในดวงใจผม ผู้มีส่วนให้งานเขียนของผมสดใส สว่างไสวดีจริงๆ

อ.ขจิต.........จิตอาสาตัวอย่าง ที่ผมต้องศึกษาเพื่อนำไปบอกลูกหลานต่อไป

อ.was........โกทูโนว์ถ้าไม่มีท่านผมว่าจืดสนิท ผมคิดออกบอกตนได้ ก็เพราะท่าน

ท่านวอญ่า....ผู้เฒ่า ใจดี มีอุดมการณ์ บนพื้นฐานปรัชญาที่ลุ่มลึก ชวนติดตามมาก

Bright lily"จะทุกข์หรือสุขปานใด ยิ้มได้ทุกสถานการณ์ เยี่ยมครับ

ชลัญธร......อยากบอกว่า เธอแข็งแรงมากแล้ว แต่กำลัง "ป่วยการเมือง"

ดร.จอย......ใจกว้างอย่างกับแม่น้ำ นักวิชาการและกวีมือใหม่ รับได้กับคำติชม

พี่หนาน.......ผมให้ความเคารพและอยู่ในใจเสมอ..อยากคุยหลังไมค์ครับ

ผอ.อัญชัญ..ผู้บริหารที่ทำงานหนัก แต่มีอารมณ์ขัน กำลังจะได้รับรางวัลระดับชาติ

พี่หมอเปิ้ล...ผมเดินตามรอยพี่หมอนะครับ ทำงานด้วยใจรัก..และสนุกกับงานครับ

ยายธี........คุณยายผู้น่ารัก..แฝงแง่คิดมุมมอง ที่อ่านยาก แต่ใช่ว่าจะอ่านไม่ได้

นิตยา......ผู้หญิงเก่งหัวใจแกร่ง ต้นแบบของการพัฒนาชีวิต จากรากหญ้าสู่เมือง

ผักหวานป่า..ครูนักร้อง..ที่ผมไม่ถนัด ครูแต่งเพลงได้..นำพาผมไปได้ด้วยคนนะ..

และวงษาคณาญาติ..ของผม..ที่ผมอยากบอกว่า ขอบคุณ..ที่ให้ดอกไม้ทุกครั้ง แต่

ขอถามหน่อยเถิด..ไม่คิดจะเขียนบันทึกกันบ้าง..หรือ

 

ครับ รางวัลแห่งตำนานชีวิต..ที่ทำให้คิดคำนึงถึงทุกคน..ก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจดีครับ

 

 

                                                                 ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                   ๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๖

 

                                                       http://bannongphue.com