เมื่อก่อนผมเป็นคนใจร้อน...และค่อนข้างหงุดหงิดบ่อยๆหากไม่ได้ดังใจ เพราะใจคิดไปก่อน และทำได้ไม่เท่าที่คาดหวัง..

ดื้อรั้น แม้จะเป็นการดื้อเพื่อผดุงรักษาความถูกต้องก็ตาม แต่ก็ใช้อารมณ์ในการตัดสินค่อนข้างมาก

อารมณ์ปะทะอารมณ์ ไม่เกิดอะไรที่ดีขึ้นมา  เกิดแต่ความแตกแยกและเราทุกข์ เขาก็ทุกข์

 

"โกรธคือ โง่ โมโหคือบ้า" เป็นคำสอนจากพระพยอม ที่ช่วงหนึ่งเป็นวลีที่ฮิตติดปาก เมื่อเราพิจารณาตามจริงแล้ว เป็นเช่นนั้นจริงๆ

เวลาโกรธ เวลา น่าตาเราคงไม่น่าดูเท่าไหร่นัก ความดันโลหิตสูง หน้าแดง ปากสั่น เผลอทำอะไรไม่สมควรออกมาโดยไม่รู้ตัว  ช่วงหลังหากเกิดเหตุการณ์ที่ชวนโมโหก็จะต้องหยุดคิดก่อน และค่อยๆ หาเหตุผลก่อน ...ลงเอยด้วยการคิดว่า "ช่างมันเถอะ"

คิดแบบนี้บ่อยๆเป็นประโยชน์มากเลย เพราะเวลาหวนคิดเวลาหลังจากนั้น

  • หากเราเผลอทำอะไรไม่ดีตอนนั้น คง....
  • หากเราโกรธเขาตอนนั้นคง....

สรุปแล้ว...โชคดีจังเลย!!!

ที่เราควบคุมอารมณ์ได้ เราไม่ได้แพ้ เราชนะตลอดเวลา.. 

นี่เป็นเพียงแง่มุมหนึ่งของการพยายามพัฒนาตนเองของผม

...ซึ่งในชีวิตจริงเราต้องเผชิญสิ่งต่างๆมากมาย ขอเพียงมีสติ มีความระลึกได้ พิจารณาให้รอบคอบและถ่องแท้...คิดถึงผลที่จะเกิดขึ้นหลังจากที่เราขาดสติ

มันไม่คุ้มกันเลย!!! 

  "ชนะอะไรตั้งหมื่นตั้งพัน ไม่สำคัญเท่ากัับชนะตัวเอง"